Getuigenis van een voormalige rooms-katholieke vrouw

Jarenlang bezocht de Antilliaanse Ilona Da Costa Gomez (59) de rooms-katholieke kerk. Al hoorde ze er van jongs af aan niet helemaal bij. “Ik ben een buitenechtelijk kind, en dan mag je in de Rooms- Katholieke Kerk niet gedoopt worden.” Dat verklaart achteraf waarom haar moeder als strenge rooms-katholiek nooit naar de kerk ging. Wel spoorde ze haar dochter aan om trouw de diensten te bezoeken. Dat deed Da Costa Gomez. “Maar ik had geen persoonlijke relatie met God”, zegt ze. Drie jaar geleden veranderde dit. Haar verlangen naar God werd steeds sterker. Omdat ze wist dat Hij Zich niet kon verenigen met zonden in haar leven, zette ze een punt achter haar relatie met een getrouwde man.

Bij de Rooms-Katholieke Kerk voelde ze zich niet thuis. “Ik voelde dat ik bij God wilde zijn. In de kerk hoorde ik elke keer hetzelfde. Het veranderde me niet. Ik had er niets aan.”

Via een vriendin kwam ze terecht in de protestantse gemeente De Wegwijzer in Almere. Dat was voor Da Costa Gomez een enorme stap. “Ik ben opgegroeid met de gedachte dat ik als rooms-katholiek ben geboren en als rooms-katholiek zal sterven.”

De diensten van De Wegwijzer spraken haar meteen aan. Wel miste ze aanvankelijk het een en ander, zoals de communie en de eucharistie. De wijze waarop het heilig avondmaal in De Wegwijzer wordt gevierd, vindt Da Costa Gomez nu heel bijzonder. “Net het laatste avondmaal van Jezus. Het is zo mooi hoe de voorganger het doet, dat hij zegt: Dit is Mijn lichaam. Dit is Mijn bloed.”

Aan het begin nam Da Costa Gomez nog een rozenkrans mee naar de kerk, maar die belandde al gauw in de prullenbak.

Op een geloofscursus leerde ze nieuwe dingen over het leven met de Heere. Zo hoorde ze dat het goed is om God elke dag je zonden te belijden. “Ik zei: Heere, ik breng alles bij U. Dat was zo’n enorme opluchting. Ik heb toen Gods aanwezigheid voor het eerst ervaren.” Op de Bijbelstudiegroep van de Wegwijzer leerde Da Gomez van “tante An” hoe ze de Bijbel moet lezen. “Als mijn moeder mij vroeger in de Bijbel had zien lezen, had ze die uit mijn handen gegrist. Van huis uit kreeg ik min of meer mee dat er in de Bijbel verboden dingen staan. Ik dank God elke dag Hij tante An op mijn pad heeft gebracht. Ze leerde mij dat je aandachtig de Bijbel moet lezen. En ze zei dat ik God om wijsheid mag vragen als ik iets niet begrijp. Dan laat Hij zien wat er staat. Als ik tien keer hetzelfde Bijbelgedeelte lees, kom ik tien keer nieuwe dingen tegen.”

In haar huis hing eerst een crucifix, maar dat zat haar op een gegeven moment niet lekker. Ze haalde het beeldje van het kruis en gooide het weg. “Ik vroeg me af of dat niet een beetje oneerbiedig was. Totdat ik bedacht dat Jezus nu niet meer aan het kruis hangt.”

Nu leeft ze in dankbaarheid en blijdschap met God. “Hij is elke dag bij me. Dat is zo bijzonder. Ik ben zo blij dat ik Hem ken.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen