Honger naar het Woord

”De ware schat van de kerk is het Evangelie van de glorie en de genade van God.” Alleen dan is de kerk Schat-rijk, wanneer ze uit deze schat spreekt en leeft. Tijdens de onlangs gehouden Reformatieherdenkingen zal ongetwijfeld het sola scriptura her en der ter sprake gekomen zijn. Het is een van de bekende spreuken in de vlag van gereformeerde christenen, maar dekt deze vlag nog altijd de lading?

De woorden van Amos hebben geklonken in een tijd van grote welvaart. In dat opzicht was de tijd van Jerobeam II bepaald geen tijd van honger en dorst. Er was overvloed. En als er al sprake was van honger en dorst, dan was het naar geld en goed. De mensen zaten op de rustdag al na te denken hoe ze het bezit van anderen konden verkleinen en dat van zichzelf vergroten. De rustdagen waren voor hen een kwelling. Horen naar het woord van de HEERE? Nu ja, maar dan wel woorden die in hun straatje passen. Daarom hadden ze de profeten die dat niet deden –onder wie Amos– een spreekverbod opgelegd.

Wanneer Amos opnieuw het oordeel moet aankondigen, dan behelst die boodschap allereerst woorden die het volk toch wel aangegrepen zullen hebben. Een hongersnood aanstaande...? Maar wat valt het hun mee: geen honger naar brood of dorst naar water. Je hoort hen opgelucht ademhalen. Ze kunnen gewoon weer aan tafel. Maar valt het echt mee? Het oordeel is veel zwaarder: er zal honger zijn naar de woorden van de HEERE. Nu, zo zullen ze overal zoeken naar een woord van de HEERE, maar het nergens kunnen vinden... Ze zullen zonder antwoord verder moeten leven en zonder antwoord sterven. Aangrijpend! Zo krijgen ze wat ze zelf gewild hebben: een leven zonder gehoorzaamheid aan het Woord.

Van de 8e eeuw voor Christus naar de 21e eeuw is een heel eind. Er is in ieder geval dit grote verschil dat wij leven na de komst van het Brood des levens in deze wereld. Het sola scriptura wil ons behoeden om onze honger te stillen met allerlei surrogaatbrood uit de bakkerij van onze religieuze gevoelens. Maar hoe is de situatie in de kerken van ons vaderland en in ons persoonlijk leven? Zijn wij mensen van het Woord? Eigenwillige godsdienst gecombineerd met materiële welvaart kunnen er blijkbaar toe leiden dat de HEERE een land, een volk, een kerk in omstandigheden brengt waaruit blijkt dat we totaal onze richting zijn kwijtgeraakt. Wie de vaste koers van het profetisch Woord kwijt is, omdat hij zelf richting wilde geven aan zijn (godsdienstige) leven, blijkt iemand te zijn die uiteindelijk alle oriëntatie kwijt zal raken. Dan komt er wel een zoeken, maar er is geen vinden meer. Het Woord verachten leidt uiteindelijk tot een religieuze zoektocht zonder einde. Zonder einde...? ”Ze zullen vallen, en niet weder opstaan.” Wat afvalt van de hoge God moet vallen.

Vanuit dit gedeelte blijkt dat het sola scriptura een loze kreet is wanneer het niet ingebed is in het tota scriptura. De wijze waarop de HEERE gediend wil worden, de ethiek van de handel, het omgaan met geld en goed, het zijn allemaal aspecten van dit Woord. En zo wil het Woord zeggenschap hebben over heel ons leven. En wanneer is er in dit licht geen nadere, verdere reformatie nodig? Niet zonder reden is er het gezegde: ”Gereformeerd zijn, is steeds gereformeerd worden.”

Wat een zegen als er echte honger mag zijn, heilbegeerte naar het Brood des levens en het Water des levens. In de prediking van het Woord gaat de ”winkel van vrije genade” open en klinkt de nodiging: ”Kom, alle gij dorstigen...”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen