In de Rechte Straat cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van In de Rechte Straat te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van In de Rechte Straat.

Bekijk het origineel

Business

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Business

4 minuten leestijd

Tijdens mijn jongste bezoek aan Italië kon ik het niet laten om nogmaals de beroemde basiliek van St.-Antonius in Padua te bezoeken. De basiliek staat –veelzeggend– bekend als ”de heilige”.

De architectuur van de basiliek en het enorme klooster dat erbij hoort, wekt bewondering. Het interieur van de kerk heeft echter veel weg van een kermis.

Er waren die dag veel bezoekers. De meesten bezochten deze kerk als pelgrim. Van hun gezichten waren vaak pijn, lijden en hoop af te lezen. Een lange rij mensen in rolstoelen, voortgeduwd door begeleiders, stond voor een van de zijkapellen, om de marmeren sarcofaag van St.-Antonius aan te kunnen raken, in de hoop op een wonderbaarlijke genezing. Dit alles gebeurt met grote eerbied: bezoekers knielen, als dat mogelijk is, voor de sarcofaag en sommigen kussen die zelfs.

Een andere bezienswaardigheid vormen de heilige relikwieën, met uiteraard de mogelijkheid om daarvoor plaats te nemen en te bidden. De relikwieën zijn opgeborgen in een enorme gouden reliekschrijn. Daarin bevinden zich de onderkaak van Antonius van Padua en zijn stembanden – hij was immers een groot prediker. Andere vitrines in dezelfde kapel bieden plaats aan verschillende objecten, zoals de steen waar de heilige op leunde om uit te rusten.

Een andere ruimte was in gebruik als “dienstkapel” waarin de dienstdoende monnik bezoekers op verzoek zegenend de handen oplegde. Er stond een rij mensen te wachten om de handeling van de monnik te ondergaan.

Overal in het gebouw liepen medewerkers rond in het uniform van het heiligdom.

Uiteraard hangen in de kerk op vele plaatsen offerkisten.

Degenen die een aandenken willen kopen, kunnen daarvoor in het aangrenzende klooster terecht, in een winkeltje met talloze beelden van Maria en andere heiligen, vooral van Antonius. Ook zijn er andere, soms bijzondere voorwerpen te koop, bijvoorbeeld een miniatuurreliekschrijn met kleine stukjes materiaal van iets wat uit de directe omgeving van Antonius afkomstig zou zijn.

Ik bekeek dit alles samen met een kennis, een zoekende rooms-katholiek. Hij is jurist. Al langere tijd discussieer ik met hem over het geloof en de Bijbel. Ik wilde dat hij dit alles eens te zien kreeg. Hij was geschokt: dus zo ziet het christendom eruit? Wat is daar nog van overgebleven in dit circus van religieuze praktijken die voortkomen uit heidense religies? Eén grote religieuze business, alleen gericht op het maken van zo veel mogelijk winst.

Ik zal niet de Bijbelteksten citeren die ik aanhaalde in de discussie met deze kennis. Niet alleen is alles wat in de basiliek te zien is overduidelijk in tegenspraak met het Evangelie van onze Heere Jezus Christus en met de Bijbelse leer, de gang van zaken in het heiligdom is paradoxaal genoeg ook onverenigbaar met het streven van zijn centrale figuur: de heilige Antonius. Deze middeleeuwse monnik leefde in dezelfde tijd als Franciscus van Assisi (12e-13e eeuw). Hij werd geboren in Portugal, in een gegoede familie, volgde een goede opleiding en had een fantastische kerkelijke carrière in het vooruitzicht. Hij keerde zich echter van dit alles af en nam deel aan het eenvoudige leven van de franciscanen. Antonius bestudeerde de Bijbel met passie en hield Bijbelse preken. De toenmalige paus, Gregorius IX, noemde zijn preken “een Bijbelse schatkist.” Antonius stierf in Padua in 1231, in de leeftijd van 36 jaar.

Tijdens mijn bezoek aan de basiliek, was ik diepbedroefd over de verdorvenheid van de menselijke natuur, die uit eigenbelang zo radicaal de bedoeling verandert van iemand die juist de diepgang en de eenvoud van het Evangelie wilde laten zien. Antonius verkondigde de verlossing, zonder onnodige (en kostbare) handelingen, zonder mensen in het ongewisse te laten en zonder zieke mensen te manipuleren.

Ik geloof echter dat deze verdorvenheid van de mens niets is in vergelijking met de kracht van het Woord van God, dat we steeds blijven verkondigen. De Heere moge ons daarin geleiden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 juni 2008

In de Rechte Straat | 16 Pagina's

Business

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 juni 2008

In de Rechte Straat | 16 Pagina's