Totale desinteresse

Op luide toon slingerde de vrouw allerlei verwensingen naar mijn hoofd, die ik beter maar niet kan herhalen. Verschillende voorbijgangers vroegen zich verbaasd af wat er aan de hand was. Het leed geen twijfel, de vrouw op leeftijd moest niets hebben van alles wat niet rooms-katholiek was. Ze besloot haar tirade dan ook door me toe te bijten dat er maar één kerk is – de Rooms-Katholieke Kerk. Zichtbaar misnoegd vervolgde zij haar weg.

Ik was op pad gegaan in het Poolse deel van de stad: Zgorzelec. IRS had me gevraagd voor het kwartaalblad wat gesprekjes te voeren, gewoon met mensen op straat over de betekenis van de kerk.

Dat idee sprak mij al niet zo geweldig aan. Inmiddels ken ik de Polen en weet ik dat zij zich niet zo gemakkelijk over het geloof uiten. Als in Polen iemand over het geloof begint te spreken, is het meteen duidelijk dat het om een protestant gaat of om iemand die een ander geloof aanhangt, maar een rooms-katholiek doet zoiets niet. Dit wekt meteen al wantrouwen bij Polen. Willekeurig sprak ik enkele mensen aan en vroeg hun of ik hun enkele vragen over geloof en kerk mocht stellen. “Voor een Nederlands tijdschrift”, voegde ik eraan toe. De reacties vielen niet mee.

De meeste mensen liepen meteen door en gaven aan geen tijd of belangstelling te hebben of negeerden me gewoon. Verschillenden zeiden ronduit dat zij rooms-katholiek waren en dus niet wilden praten over het geloof. Een vrouw was van mening dat alle sekten in Polen verboden en hard aangepakt moesten worden.

Onder sekten verstaan Polen alle kerken en groepen die niet tot de Rooms- Katholieke Kerk behoren.

Een ruwe kerel zei me dat ik “moest oprotten” en naar m’n eigen land gaan, en als ik niet snel vertrok dan zou hij daar zelf wel even voor zorgen.

Opnieuw werd het mij duidelijk dat het niet meevalt om in Polen met mensen over het geloof in contact te komen. Wel denk ik dat de aversie tegen buitenlanders daarbij een rol speelt. Zeker in het gebied tegen de Duitse grens, waar de verhoudingen van oudsher niet zo best zijn.

Als het gaat over de persoonlijke geloofsbeleving zijn mensen erg terughoudend. Je wordt al snel voor Jehova’s getuige aangezien, want dat zijn doorgaans de enigen die op straat van hun geloof getuigen.

Wat opviel was dat zelfs jongeren totaal geen interesse hadden in een gesprek en me in mijn gezicht uitlachten. Maar zij lachten tenminste nog. Hoe ouder de mensen die ik aansprak, hoe zuurder en agressiever de reacties.

Het woord geloof heeft nauwelijks betekenis voor een Pool. Je bent Pool, dus je bent rooms-katholiek, je vervult je kerkelijke plichten (deelname aan de sacramenten, financiële bijdrage aan de kerk) en verder is het goed en praten we nergens over. Voor een gesprek over geloofszaken is een vertrouwensrelatie beslist noodzakelijk. En zelfs dan is het nog moeilijk.

Dit soort ervaringen is ontmoedigend, maar tegelijkertijd niet vreemd. In de Bijbel lezen we er ook al van. Kregen de apostelen vaak niet eenzelfde reactie, of nog erger? Het werk voor Polen moet doorgaan. Er is veel duisternis, zeker. Maar het Licht schijnt in de duisternis, ondanks dat de duisternis hetzelve niet heeft begrepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen