Verstrikt in de kerk

Als protestant verbaas ik me er telkens weer over hoe mensen in Polen met de kerk omgaan. Ongeveer 97 procent van de Poolse bevolking verklaart rooms-katholiek te zijn en kan zich geen andere mogelijkheden voorstellen.

Laatst ontmoette ik Jarek, een jongeman van een jaar of 30. Hij vroeg me wat ik als Nederlander in Polen doe, en zo raakten we al snel over het Evangelie in gesprek. Deze man was erg geïnteresseerd en wilde van alles weten van onze kerk. Hij bleek bepaald geen kerkelijk meelevende rooms-katholiek te zijn en hij zat vol frustraties en kritiek.

Ik vroeg hem of hij niet een keer naar onze kerkdienst wilde komen om eens te kijken hoe dat is, maar meteen reageerde hij afwijzend en leek zelfs verschrikt, alsof ik iets verschrikkelijks en immoreels had voorgesteld. Nee, hij was wel geïnteresseerd en wilde graag verder praten, maar hij zou zeker niet komen. Dat kon hij vervolgens niet echt uitleggen. Hij noemde zichzelf een niet-praktiserende rooms-katholiek, waarop ik hem vroeg uit te leggen hoe dat dan wel kon. In het gesprek dat volgde bleek dat hij eigenlijk helemaal niet geloofde in Jezus Christus als Verlosser, en de opstanding noemde hij een fabeltje dat de kerk bedacht had. Het begrip zonde zei hem ook niet veel. "Als we maar een beetje goed leven, komt het vast wel goed." Hij was al tijden niet meer naar de kerk geweest.

Ik stelde vast dat hij dus feitelijk geen rooms-katholiek meer was, maar daarop reageerde hij nogal verontwaardigd. Natuurlijk was hij rooms-katholiek, zo was hij geboren en gedoopt en zo zou hij sterven.

"Maar wat betekent het dan om rooms-katholiek te zijné" vroeg ik hem. Ook dat kon hij haast niet uitleggen. Je bent gewoon roomskatholiek en dat kun je niet veranderen.

Wat ik echter waarnam was een soort angst. Angst om van de Rooms-Katholieke Kerk weg te gaan, een angst die hem er zelfs van weerhield om eens een protestantse kerkdienst te bezoeken.

Hij had enorm veel kritiek op de Rooms-Katholieke Kerk: pastoors waren volgens hem geldwolven die alleen op eigen gewin uit waren. Maar toch, toen hij ging trouwen gebeurde dat wel in de R.-K. Kerk en als er een kind wordt geboren, wordt dat wel in de R.-K. Kerk gedoopt. Hij zei wel dat je gewoon goed moet leven en dat het dan wel goed komt, maar toch was hij bang. Hij is ervan overtuigd dat als hij de R.-K. Kerk echt verlaat het slecht met hem afloopt na dit leven, zelfs als hij goed geleefd heeft. Ik probeerde hem uit te leggen dat het Evangelie heel wat anders leert, maar ik weet niet in hoeverre dat doorgedrongen is.

Ik kan nu alleen maar bidden dat de Heilige Geest in zijn hart wil werken.

Het is heel triest om te zien hoe het leven van deze intelligente jongeman beheerst wordt door angst en gespletenheid. Jarek vormt zeker geen uitzondering. Ik ken vele mensen in Polen die op dezelfde manier denken en leven. Ze denken dat ze onwrikbaar vastzitten aan de Rooms-Katholieke Kerk, maar het bevrijdende Evangelie van vrije genade kennen ze niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen