Onheilige heilige

Alweer jaren terug sprak ik haar. Ze had voor de eerste keer deelgenomen aan het heilig avondmaal. Wat was ze er vol van. Vervuld van Zijn liefde kon ze maar niet begrijpen dat de Heere zo goed voor haar was. Nee, ze zei niet dat ze de Heere nooit zou verlaten en nooit zou verloochenen. Daarvoor kende ze de geschiedenis van Petrus te goed. Maar ze bad wel: "Heere, geef me toch een heel groot geloof." Ze dacht: een groot geloof, dat is steeds voller worden van deze liefde en nog meer leven tot eer van God. Dat zag ze goed, maar het ging wat anders dan ze had verwacht. Tussen haar eerste avondmaalsgang en de volgende keer droogde het gevoel van liefde op. Dat had ze niet verwacht en ze begreep er niets van. Chaos en zelfs boosheid in haar hart. Ook tegenover God. In de week voor het avondmaal bad ze: "Heere, hoe moet dat noué Geeft U mij alstublieft een kruimeltje…" Toen werd het avondmaal en preekte de dominee over de geschiedenis van de Kananese vrouw. Die vrouw bad Jezus ook om een kruimeltje. Toen ze daarom vroeg, sprak Jezus tot haar (en ook tot die vrouw in de kerk): "O vrouw, groot is uw geloof…" (Matth. 15:28). Ze kreeg precies waar ze om had gevraagd: een groot geloof!

Opwassen in genade, groeien in het geloof, is wat anders dan: het was niets, het is niets en het wordt ook nooit wat. Een tobbend en sukkelend leven. Op deze eenzijdige en negatieve manier wordt door sommige mensen het leven van een kind van God samengevat. Romeinen 7 (ik ellendig mens) wordt gehanteerd ten koste van en los van Romeinen 8 (ik dank God).

Kohlbrugge hield die twee bij elkaar. Een kind van God omschreef hij kort en bondig als een onheilige heilige. Heilig, want in Christus bezit hij alles: vergeving van zonde, volkomen heiligheid en het eeuwige leven. Wat een rijkdom. Maar ook: onheilig! In dit leven blijft er een "oude mens", die niet wil wat God wil. Die je tot zonde probeert te verleiden. Soms heftig en onstuimig. Soms listig en via een omweg. Een oude mens die je hoofd en hart wil vullen met onreinheid, rijkdom en eer. Die zonde voorspiegelt als een kleinigheid. Die erop uit is om je bij Jezus vandaan te houden. Je raakt die oude mens hier in dit leven nooit kwijt. Daar kun je moe van worden. Maar dat is wat anders dan een sukkelend leven. Dat zie je bij Paulus niet terug. De man van Romeinen 7 zegt in één adem: "Ik dank God, door Jezus Christus, onze Heere."

Hij heeft altijd goede moed en roept anderen op zich altijd in de Heere te verblijden. Dat kan hij, omdat hij het zeker weet: het leven is mij Christus en het sterven is mij gewin.

De Heere zet ons na onze bekering niet onmiddellijk in de eeuwige heerlijkheid. Het is Gods wijsheid om ons hier gereed te maken voor de hemel. Ken je dat voorbeeld van Michelangeloé Hij was een groot kunstenaar en hakte en beitelde uit een groot blok marmer een schitterend paard. "Hoe doe je dat toché" vroeg een toeschouwer vol bewondering. "Gewoon", zei Michelangelo, "ik hak alles weg wat geen paard is." Dat "hakken", of Bijbelser gezegd, dat snoeien, doet soms pijn, maar het zorgt voor veel vrucht. Daar zijn we nu en straks eeuwig goed mee.

Een onheilige heiligeé Ja! Een sukkelende en tobbende heiligeé Nee! Want in dit alles zijn we meer dan overwinnaars door Hem Die ons heeft liefgehad. Hij had mij al lief toen ik alleen nog maar een onheilige was. Hij heeft me lief nu ik als een onheilige heilige door het leven ga. Hij zal mij liefhebben als ik straks volkomen heilig voor Hem mag leven. Dan krijgt Hij eindelijk wat ik Hem nu al zo graag zou willen geven: alle lof en dank. Tot in eeuwigheid!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen