"Staat dan in de vrijheid, met welke ons Christus vrijgemaakt heeft

Korte tijd geleden kregen we Kasia op bezoek, een vrouw van 34 jaar. Mijn vrouw was, toen ze nog bij haar ouders woonde, met haar bevriend en tot nu toe onderhielden ze nog altijd contact. Kasia vertelde ons dat ze besloten had het klooster in te gaan. Haar kennende verbaasde ons dat niet zo heel erg.

Wel schrokken we toen we hoorden tot welke orde ze toe wilde treden, namelijk de vrouwelijke tak van de orde van de camaldulenzen. Deze kloosterorde, die in de 11e eeuw is gesticht, is een van de strengste orden ter wereld en kenmerkt zich door het kluizenaarsleven van de monniken en nonnen, waarbij het verboden is te spreken. Men doet zo boete om genade af te smeken voor de wereld.

Afscheid voor het leven

Iemand die tot deze orde toetreedt en na een noviciaat (voorbereidingsperiode) van vijf jaar de uiteindelijke geloften aflegt, mag gedurende het gehele verdere leven het kloosterterrein niet meer verlaten, behalve voor de begrafenis van zijn of haar ouders. Daarnaast mag de kloosterling geen post ontvangen, zelf niet schrijven of telefoneren en kan hij of zij ook niet gebeld worden. Slechts sporadisch mogen naaste familieleden op bezoek komen, maar alleen als daar toestemming voor gegeven wordt door de overste.

Voor onze vriendin zou dat ook betekenen, zo vertelde zij ons, dat als haar moeder of zus op bezoek zou komen dit maar heel kort mag duren en dat ze elkaar alleen mogen zien door een traliewerk. Elkaar aanraken is er niet bij.

Na intreding mag zij niets meer bezitten, ook geen persoonlijke eigendommen. Ze krijgt een kale cel en het is zelfs verboden een foto van haar eigen moeder te bezitten.

Toen Kasia ons van dit voornemen vertelde, waren we erg ontdaan, aangeslagen en verdrietig. Voor mijn vrouw betekent het dat ze haar vriendin, menselijkerwijs gesproken, voor het laatst heeft gezien. Toen we die avond afscheid van haar namen, was het een afscheid voor het leven, alsof je afscheid neemt van iemand die stervende is.

Gedurende de dagen die op dit bezoek volgden, bleven we er in gedachten voortdurend mee bezig. Het is ook even ingrijpend! Een normale en gezonde jonge vrouw, die in feite geheel vrijwillig afscheid neemt van het 'gewone' leven. Om zich vervolgens volledig te isoleren en een leven te gaan leiden van uiterste soberheid.

Offer

Van de zus van Kasia vernamen we dat haar moeder het erg moeilijk heeft met het besluit van haar dochter. De wetenschap zo radicaal gescheiden te moeten leven van haar dochter is voor haar bijna niet te dragen. Daarbij komt dat de nieuwe levenssituatie van haar dochter allerminst gemakkelijk zal zijn. Zij weet dat en loopt bijna voortdurend te huilen. Als gelovige rooms-katholieke vrouw aanvaardt ze dit ingrijpende besluit echter als Gods wil. Temeer omdat haar kind zich toewijdt aan God. En dan is dit het offer dat zij als moeder moet brengen…

Mijn vrouw en ik, en met ons ongetwijfeld ook vele andere Polen die zoiets meemaakten met een familielid of een vriend, hebben het er erg moeilijk mee. Het is zo onmenselijk en onnatuurlijk dat iemand er vrijwillig voor kiest om afscheid te nemen van de wereld en een soort gevangenis in te gaan.

Wat is het erg dat de Rooms-Katholieke Kerk mensen, onder het voorwendsel dat God hen daartoe roept en dat het Zijn wil is, ertoe stimuleert zo'n drastische stap te zetten. De kerk die claimt de enige ware kerk van Christus te zijn, is verantwoordelijk voor deze verwoesting van mensenlevens. Of nog erger, God verhoede het, van het zielenleven.

Zo'n offer te vragen gaat zo radicaal tegen de Bijbel in. Door alles wat Kasia erover gehoord heeft, is zij er vast van overtuigd dat ze de Heere hiermee behaagt en dat Hij haar hiertoe roept.

Absolute gehoorzaamheid

Nadat Kasia het klooster binnengaat, is ze voor haar verdere leven absolute gehoorzaamheid verschuldigd aan de overste van het klooster, wat voor haar gelijkstaat aan absolute gehoorzaamheid aan God. Ze zei zelfs dat de overste van het klooster voor haar God vertegenwoordigt en dat ze daarom absolute gehoorzaamheid aan de overste verschuldigd is, iets waar wij heftig tegen protesteerden. In feite komt de keuze voor een dergelijke kloosterorde neer op vrijwillige slavernij.

Er zijn misschien weinig mensen die kiezen voor zo'n streng klooster. Hoewel, de Rooms-Katholieke Kerk in Polen heeft nog niet te klagen over roepingen. Jaarlijks treden nog vele mensen tot de verschillende kloosters toe of worden priester. Als we in Polen om ons heen zien hoe rooms-katholieken leven, dan is dat, hoewel dat misschien niet direct zo wordt beleefd, een bestaan van slavernij en onvrijheid. Doorlopend angst en voortdurende onzekerheid of men wel behouden is. Steeds maar goede werken doen, aflaten zien te verkrijgen, de sacramenten ontvangen, missen aanvragen voor overleden familieleden, rozenkransen bidden. Allerlei zaken die moeten gebeuren, omdat alleen daardoor genade 'verdiend' kan worden. En ondanks dat alles blijft de onzekerheid knagen of men wel behouden is, of dat men een tijd in het vagevuur moet doorbrengen. Daarmee is het leven van een groot deel van de Poolse bevolking getekend. Ook van de rooms-katholieken die nauwelijks betrokken zijn op hun kerk.

Machteloos

Ondertussen is het alweer enkele weken geleden dat Kasia bij ons te gast was. We weten niet hoe het op dit moment met haar is. Nog steeds gaan er allerlei emoties door me heen, zeker nu ik dit verhaal aan het papier toevertrouw: verdriet, woede, maar ook een gevoel van machteloosheid. Mensen worden misleid en je kunt er niets aan veranderen, ze zijn onbereikbaar.

Voor zover wij weten, kent Kasia het Evangelie van vrije genade niet. We hebben er wel vaak met haar over gesproken, maar het leek niet tot haar door te dringen. Zij was altijd al bezig met vroom te leven. Al heel lang vond ze het belangrijk om zo veel mogelijk goede werken te doen, aflaten te verkrijgen en boete te doen, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. Ze heeft tal van bedevaartstochten gehouden. Ze wil leven als een heilige, in de rooms-katholieke zin van het woord.

Geestelijke rust

Soms deed ze me aan Luther denken, die ook in al zijn goede werken zocht naar een genadig God, maar Hem daarin niet vond. Deze vriendin besloot het klooster in te gaan, zich af te zonderen van de wereld en ze denkt daar geestelijke rust te vinden. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze deze niet op die wijze zal vinden. Haar bedoeling is om in het klooster te bidden en boete te doen voor de wereld. Ze is ervan overtuigd dat ze door haar intrede in het klooster, haar bidden en goede werken bij kan dragen aan het heil van de wereld buiten het klooster.

Ze was iemand die ontzettend veel hield van reizen, van wandelen in de bergen, van lezen. Dat zijn zaken die ze vrijwillig en voor altijd opgeeft. Ze gelooft dat dit de gehoorzaamheid en zelfverloochening is die God van haar vraagt. Het is zo in en in triest dat iemand zo verblind kan zijn en zo kan dwalen.

Mijn vrouw herinnert zich nog dat op school priesters vertelden dat het leven van een heilige, een leven in een klooster, het beste leven is dat er bestaat. Als kind had zij ook een tijd lang het ideaal het klooster in te gaan. Op heel jonge kinderen wordt al ingepraat dat ze eigenlijk het klooster in zouden moeten gaan. Dit gebeurt tot op de dag van vandaag.

Niet in eigen kracht

We hebben de Heere gesmeekt of Hij wil werken in het hart van Kasia. Als we eerlijk naar onszelf kijken, moeten we toegeven dat het moeilijk is om dit alles over te geven in de handen van God. We wilden haar overtuigen, maar het lukte niet. Onze mogelijkheden zijn zo beperkt, wat kunnen we beginnené Inderdaad: er is er maar Eén Die werkelijk tot harten kan doordringen en ze kan bewerken.

Er zijn duizenden van deze mensen in Polen, want ook een toetreding tot een veel minder strenge kloosterorde is ingrijpend en wordt vanuit een verkeerde overtuiging gedaan, namelijk dat daarmee God behaagd wordt en dat je daarmee bij kunt dragen aan je heil en zelfs aan dat van anderen.

Telkens weer gaat het door m'n hoofd: dit Poolse volk wandelt in grote duisternis. Mensen hopen behouden te worden door naar de mis te gaan, de sacramenten te ontvangen, missen op te dragen voor overledenen, aflaten te 'kopen' door goede werken te doen, door op de juiste plaats de juiste gebeden te zeggen of door gewoon de kerk te betalen voor verleende diensten. De kerk leert dit immers zoé Maar ze beseffen niet dat ze dwalen in duisternis. Als ik met mensen spreek, merk ik zo vaak dat men werkelijk geen idee heeft van het Evangelie van vrije genade. En dat terwijl de kerken in Polen op zondag nog steeds bomvol zitten. Het is vreselijk dat mensen zo op een dwaalspoor gebracht worden.

Het werk dat we voor IRS in Polen mogen doen, is naar de mens gesproken maar klein en onbetekenend. Toch is het zo belangrijk dat het licht van het Evangelie verspreid wordt. Het is soms zwaar om hier te leven en te werken en soms is de geestelijke eenzaamheid groot en worden we moedeloos: wat kunnen we beginnen tegen zo'n 'machtige' en invloedrijke Rooms-Katholieke Kerké

"De overste van het klooster vertegenwoordigt voor haar God en daarom is ze absolute gehoorzaamheid aan de overste verschuldigd"

Dit soort ervaringen vormt echter ook een grote stimulans om toch door te gaan. Bovenal weten we dat we op de HEERE moeten vertrouwen. Want inderdaad: in eigen kracht beginnen we niets en wordt het niets. Maar wie op de Heere vertrouwt, die zal de krachten vernieuwen en… die zal niet beschaamd uitkomen.

Ik vraag u dringend of u wilt bidden voor het Poolse volk en dat de HEERE hier nog mensen tot Zich zal trekken vanuit de duisternis tot het licht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen