Schijnbare tegenstellingen in Spanje

De gang van zaken in een rooms-katholiek land als Spanje vormt een uitdaging voor ieders begripsvermogen. Dat geldt ook of vooral voor de inwoners van het land zelf. Achter clichés gaat een zeer complexe werkelijkheid schuil, die je pas na verloop van tijd ontdekt wanneer je je daar met grote inzet op toelegt. Het nut van dat ontdekken is ook niet eens zo duidelijk, hoewel het alleen al waardevol is om zich te realiseren dat men datgene waarvan men dacht het te kennen eigenlijk bij lange na niet kent.

Om een voorbeeld te noemen. Voor iemand die zoals ik geboren en getogen is in Barcelona, is het een bijna absolute waarheid dat Catalonië –waarvan Barcelona de hoofdstad is– een paradijs van welvaart en vrijheid is vergeleken met het oude, vervallen en dictatoriale Spanje. Wat de economische welvaart betreft lijdt het geen twijfel dat die algemeen gangbare mening grotendeels gerechtvaardigd is, of beter gezegd: gedurende een groot deel van de afgelopen eeuwen gerechtvaardigd wás. Maar als het gaat over vrijheid, en vooral de vrijheid van godsdienst, is het nodig wat nuances aan te brengen.

Toen ik predikant was in een stad in de buurt van Barcelona, mijn geboorteplaats, werden de ruiten van onze kerk tot twee keer toe ingegooid. Ook werd het mededelingenkastje naast de ingang vernield. Je zou kunnen denken dat dit uitingen zijn van vandalisme, zoals je die in iedere grote stad tegenkomt, maar als het erop aankomt gaat het hier om een uiting van een diepgewortelde antichristelijke houding in een vanouds anarchistische en revolutionaire omgeving.

Dat zie je ook in de houding van de plaatselijke autoriteiten. Toen wij als protestantse kerk toestemming vroegen om op straat een boekentafel met Bijbels en Bijbelse lectuur te plaatsen, om daarmee te getuigen, stuitten we aanvankelijk op afwijzing van de gemeenteraad. Nadat we ons beklag hadden gedaan, kregen we ten slotte toestemming om één keer per maand de straat op te gaan. Dat hebben we ook een jaar of twee gedaan. De autoriteiten vonden dat blijkbaar overdreven vaak, zodat het aantal ten slotte gereduceerd werd tot viermaal per jaar (op vier verschillende plaatsen in de stad, die vooral ver van elkaar moesten zijn verwijderd). Anderzijds moet je in de Catalaanse industriesteden rekening houden met "buurtverenigingen", ontmoetingsplaatsen van de linkse politieke partijen in de wijk, die zomaar kunnen besluiten tot het boycotten van de bouw van een protestantse kerk in hun domein. Dat gebeurde destijds uitgerekend in onze stad.

Op dit moment wonen we in een gebied dat traditioneel bekendstond als bolwerk van rooms-katholicisme en "dictatoriale" tendensen. En toch houden we daar al sinds een paar jaar kerkdiensten in een zaaltje met grote ramen zonder dat ooit enige schade aan het gebouw is toegebracht. Hetzelfde geldt voor de mededelingenkast en de gevel: nooit beschadigingen of bekladdingen. We staan nu al meer dan een jaar geregeld met een boekentafel met Bijbels en Bijbelse lectuur op de markt. De burgerlijke gemeente vraagt er geen enkele bijdrage voor en we hebben tot nu toe nooit enig probleem met iemand gehad.

Hier kunnen we dus behoorlijk vrij ademen. En wat de bouw van protestantse kerken betreft, binnenkort zal er een kerk van de zigeunergemeenschap geopend worden die plaats biedt aan 250 personen. Warempel, de locatie werd destijds gratis door het gemeentebestuur zelf afgestaan… in de laatste jaren van het bewind van Franco.

Is er iemand die het begrijpté Wel, we zijn ermee bezig, om beetje bij beetje een beter inzicht te krijgen in ons eigen land.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen