Contrareformatie

De basis van de band tussen christenen, de kern van die verbondenheid, is tegelijkertijd het fundament van de opdracht van de Kerk en de zin van haar bestaan, namelijk de gemeenschap in Jezus Christus. De ontmoeting met Christus leidt ertoe dat mensen de harten voor elkaar openstellen en dat zij hun rijkdommen, zowel geestelijke als materiële, met elkaar delen. Deze woorden klinken misschien wel mooi, maar de kerkgeschiedenis leert ons dat de kerk vaak geïnteresseerd is geweest in het behartigen van de eigen belangen en het behouden en versterken van eigen structuren.

Omnis potestas a Deo (alle autoriteit komt van God), zegt een oude formulering in het canonieke rooms-katholieke wetboek. Een formule die theoretisch zijn oorsprong vindt in de Bijbel en in de traditie van de christelijke theologie. Deze formule is door de kerk echter bewust gedurende vele eeuwen misbruikt om de eigen belangen te behartigen. De RoomsKatholieke Kerk heeft gedurende vele eeuwen nauwgezet de noodzaak van autocratische politieke systemen verdedigd en daarvoor een theologische "bestaansreden" geleverd. Waaromé Omdat daarmee een maatschappelijke ordening ontstond waarin de hoogste en meest bevoorrechte klasse die van de kerk was: haar bisschoppen, de clerus en de kloosters. Een dergelijke maatschappelijke orde stond de kerk toe om schaamteloos gebruik te maken van allerlei privileges ten aanzien van eigendomsrechten van land en mensen. Een consequentie was ook dat de kerk zich niet naar het "seculiere" recht hoefde te voegen.

Misschien zegt u: Dat is allemaal verleden tijd en komt niet meer terug. Is dat zoé

De laatste jaren heeft de Rooms-Katholieke Kerk op grote schaal over de hele wereld activiteiten ontplooid die heel duidelijk ten doel hebben de geschiedenis te doen herleven. Er zijn genootschappen ontstaan zoals bijvoorbeeld Opus Dei en organisaties van kloosterlingen die als doel hebben de politieke en financiële elite in landen te beïnvloeden, zoals de Legionairs van Christus in Latijns-Amerika. Dit laat een duidelijk streven zien naar het versterken van de positie van de Rooms-Katholieke Kerk, die daarmee niet gebaseerd is op Christus en evenmin het fundament van zijn bestaan en functioneren zoekt in Hem.

Het is een streven dat vooral gefundeerd is op de macht van het eigen instituut, dat met de verkregen middelen onbeschaamd de zielen wil regeren. In Polen kan men zien hoe geprobeerd wordt een rooms-katholieke confessionele staat op te bouwen die de belangen van een bepaalde politieke groep met autocratische aspiraties zal behartigen in een financieel compromis met de Rooms-Katholieke Kerk.

Kan een dergelijke strategie effectief zijné Ik waag het te zeggen dat dit zeer waarschijnlijk is. We kunnen er zelf getuige van zijn hoe in onze generatie de Rooms-Katholieke Kerk groeit en hoe haar invloed toeneemt, terwijl de historische protestantse kerken in veel landen geleidelijk verdrongen worden. Als een nieuwe contrareformatie.

Hoe moet onze theologische waardering van deze dingen zijné Uit de Bijbel kennen we de geschiedenis van Ananías en Saffira (Hand. 5:1-11). Zij werden aanvankelijk bewogen door de Heilige Geest (zoals de tekst suggereert), om daarna paradoxaal genoeg instrumenten te zijn in de hand van satan tegen de kerk. De mogelijkheid die de Heilige Geest hun gaf om het Woord te vertrouwen, werd verstikt door het verlangen om een deel van hun vermogen voor zichzelf te houden (wat ze eigenlijk openlijk hadden kunnen doen, zonder te liegen). Hun leugen was niet zomaar een "banale" huichelarij, maar een leugen tegenover God. Een leugen met een verschrikkelijke consequentie en een risico voor de hele gemeenschap.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen