Een ongecompliceerd getuigenis

In Gods Woord wordt ons geopenbaard dat geen enkel ding, geen enkel gebouw ons in staat kan stellen God "tegenwoordig te stellen." Hetzelfde geldt voor zogenaamde "heilige voorwerpen". Dit lijkt ons een duidelijke zaak. De gereformeerde traditie benadrukt het belang van de Tien Geboden, die deze praktijken verbieden, en probeert daarnaar te leven.

Een zekere rooms-katholieke vrouw die per vergissing een protestantse kerk binnenkwam, vroeg: "Waar is hier God? Ik zie Hem nergens." Iemand van de aanwezigen zei: "U ziet God niet, maar God ziet u wel." Dit schijnbaar logische antwoord veroorzaakte zo'n schok bij deze vrouw dat ze in paniek de kerk uitrende.

In mijn werk kom ik vaak zeer verschillende reacties tegen bij mensen uit de Rooms-Katholieke Kerk die in onze kerk komen en niet weten hoe zich te gedragen. Hun reacties lopen uiteen van verbazing over een zo weinig "heilige plaats" tot zelfs het minachten van een dergelijke plaats "ontdaan van alle heiligheid."

Ik denk dat al deze reacties een prachtige gelegenheid zijn voor een gemeenschappelijke bezinning op de kern van het Bijbelse geloof. Ik benadruk: gemeenschappelijke bezinning, want het is een bezinning waartoe ik iedere lezer uitnodig, maar ook mezelf en mijn eigen gemeente. De reactie van de vrouw zoals in het begin van dit artikel beschreven, was op haar eigen manier gerechtvaardigd: ze zag God niet in het kerkgebouw. Waar en hoe dient ze God dan wel te zien?

We weten allemaal heel goed dat de Kerk, in overeenstemming met Gods Woord, een gemeenschap van gelovigen is die samen, gemeenschappelijk, wil leven naar het Woord van God. De apostel Johannes schrijft dat "niemand ooit God heeft aanschouwd" (1 Joh. 4:12). Niemand heeft ooit God gezien en niemand kan Hem ook zien. Toch moet de wereld Hem kennen en Zijn aanwezigheid ervaren.

De Rooms-Katholieke Kerk biedt een heel scala aan rituelen, meer of minder paramagische gedragingen, of een grijpbare aanwezigheid in liturgie en gebaren, processies en afbeeldingen, beelden en relikwieën. Paradoxaal genoeg mogen al die dingen zich in een grote populariteit verheugen. De mens wil van nature alles aanraken en ervaren, om God op een tastbare wijze te ervaren. We kennen de geschiedenis van Israël bij de berg Sinaï (Ex. 32). Ondanks de duidelijke tekenen dat God hen leidde, was Israël niet in staat de terugkeer van Mozes geduldig af te wachten zonder een afgod in hun midden te hebben. En Thomas geloofde niet dat Christus waarlijk was opgestaan zonder te zien en te tasten (Joh. 20). De woorden van de anderen dat ze de Heere gezien hadden, waren hem niet genoeg.

De menselijke natuur is door de eeuwen heen niet veranderd. De mens heeft behoefte aan het 'aanraken' van de werkelijkheid van God. De Kerk van Rome beantwoordt aan deze menselijke behoefte. Deze kerk spreekt zoals de wereld spreekt en daarom luistert de wereld naar haar (vgl. 1 Joh. 4:5). We moeten ons er daarom van bewust zijn dat wat dit betreft zij die "slechts" in het geopenbaarde Woord geloven, in de ogen van de wereld niet interessant zijn en beschouwd worden als verliezers.

Bestaat er dan een andere oplossing? Jazeker: dezelfde apostel Johannes, die de menselijke natuur goed kende en die schreef dat niemand ooit God heeft gezien, laat daarop volgen: "…indien wij elkander liefhebben, zo blijft God in ons, en Zijn liefde is in ons volmaakt. Hieraan kennen wij, dat wij in Hem blijven, en Hij in ons…"

Als we ons dus slechts tot theologische discussies beperken, dan zal al onze werkzaamheid niets uitrichten. Zelfs de beste prediker zal niets bereiken als er in hem geen getuigenis is van de liefde Gods. Een eenvoudig ongecompliceerd getuigenis. Zo'n getuigenis zal geen vrees voor God opwekken of de behoefte aan tastbare ervaring van God bevredigen, maar het zal anderen een gevoel van vrede en vertrouwen geven.

Ik denk dat we door een dergelijke liefde en getuigenis God op een bijzondere en duidelijke wijze "laten zien". Dankzij een dergelijke liefde kunnen we mensen winnen, zoals de vrouw aan het begin van dit artikel, die vluchtte voor God Die haar zag. Ik denk niet dat de boodschap die zij kreeg iets anders in haar teweeg bracht dan angst. Het was zeker geen indruk van hartelijke onderlinge liefde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen