Een blik in Davids hart

Op de vlucht voor Absalom heeft David de derde Psalm gedicht en daarmee geeft hij een blik in zijn hart. Stelt u zich voor hoe David na deze martelgang in z'n donkere tent op bed ligt. Hij doet er alles aan om de slaap te vatten, maar het zal hem niet lukken… Zo denken wij… Hoor wat David ons laat weten. Terwijl wij zouden verwachten dat angst en vrees, dat de vernederingen die hij heeft moeten ondergaan hem uit zijn slaap houden, zegt David: "Ik lag neder en sliep; ik ontwaakte, want de Heere ondersteunde mij" (vers 6). Hij heeft geen angstdromen, wordt niet gekweld door zijn geweten, hoort het gevloek van Simeï niet meer, maar slaapt in de Heere gerust.

Wat is toch het geheim van Davids vredig slapen? Er is immers maar weinig nodig om ons uit de slaap te houden. Wat kunnen de nachten lang zijn als de zorgen ons wakker houden. Zulke nachten die bang doorwaakt werden, kende David ook. Maar hier is het anders.

Trouwens, het feit dat David naar bed gaat terwijl hij op de vlucht is, is reeds bijzonder. Want als hij angst had gevoeld, dan zou hij onmogelijk hebben kunnen neerliggen, dan was hij de hele nacht doorgegaan in de vrees dat de vijand hem in zou halen. Maar David legt zich neer: "Ik lag en sliep gerust…" Maar hoe kun je in staat zijn onder zulke omstandigheden te slapen? Er is een slaap van vermetelheid of van doffe berusting. Bij David was het geen van beide. Hij slaapt met een heilig vertrouwen op de Heere in zijn hart. Wat een zegen als we zo onze ogen kunnen sluiten in de wetenschap dat de Heere van ons weet, dat Hij regeert en dat Hij getrouw is. Zo sliep David. Zo ontwaakte hij. Hoewel hij weet dat velen het op zijn leven gemunt hebben, mag hij zich veilig weten in Gods handen. Hij genoot een geruste slaap onder de beschermende vleugels van Gods voorzienigheid. Hij geeft het geheim prijs als hij zegt: "Want de Heere ondersteunde mij" (vers 6). Nee, het is geen heldenmoed van David dat hij gerust kan slapen. Het is de genadige werking van Gods Heilige Geest, die verheft boven vrees en schenkt deze zalige rust. Hier moet God de eer hebben.

David heeft deze rust verkregen op het gebed: "Ik riep met mijn stem tot de Heere, en Hij verhoorde mij van de berg Zijner heiligheid" (vers 5). Het was niet slechts een stil gebed, nee, hij heeft het uitgeroepen. Zijn nood was groot. Zijn roepen ook! Overluid, hardop heeft David de Heere aangeroepen. De Heere verhoorde hem van de berg Zijner heiligheid. Daar was de ark des verbonds. Van boven het verzoendeksel, dat op de ark was, kwam de verhoring.

Het wijst ons op Christus. Hij alleen is de verzoening voor al onze zonden. Alleen om Christus' wil vinden wij verhoring bij God. Vanwege schuld en zonde missen wij elke waardigheid en verdienste. Ook David heeft in zichzelf niets om op te pleiten. Het is alles uit genade, om de verdiensten van de grote Davidszoon. Hij moest de bange nacht van Gethsémané en Golgotha doorworstelen, op Zijn roepen kwam geen verhoring. Zo is de rust verworven tegen een dure prijs. Daarom moet dit morgenlied, waarin David zingt van de ondersteuning van de Heere in de achterliggende nacht, uitlopen op de belijdenis: "Het heil is des Heeren" (vers 9).

Stemmen wij met David in? Wie de Schrift doorzoekt moet tot de overtuiging komen dat het heil, dat is de zaligheid, van de Heere is. Mag dat nu ook onze belijdenis zijn als we ons hart doorzoeken? Dan hebben we geleerd dat er geen heil is in onze verdiensten, in onze gebeden, in onze tranen. Van Gods heilige berg moet de verlossing komen. Zo is Gods zegen over Zijn volk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen