Dr. Francisco Lacueva

Adam gelooft, Eva gelooft, en Jesaja mag van Hem profeteren: "Immanuël". Een heerlijk verbond trekt als een gouden draad door de geslachten heen. Straks is er Maria, leeft er een Jozef. En een hemelbode spelt Hem de naam: "Emmanuël". Boven Efrathas velden herleeft het lied van de engelen: "Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen". In de mensen…

God met ons. Wéér met ons. Toegegeven: een krib, een kruis, een graf. Straks viert een gemeente toch "de heerlijke gedachtenis van de bittere dood van de lieve Zoon Jezus Christus". Want na Zijn dood volgde de heerlijke opstanding. In het stralende licht van de zondagmorgen op Pasen mag Maria Magdalena haar weg vinden, tot de Vader, en knielend de Levensvorst aanbidden:

"Rabbouni, grote meester…" Ach ja, God met ons.

Wij met God

Maria Magdalena hoorde het zelf uit Jezus' mond: Mijn Vader en uw Vader, Mijn God en uw God. Dat mag ze aan de discipelen gaan vertellen: God met ons en wij met God. Hier is de verstoorde gemeenschap hersteld. Een moordenaar had reeds gehoord van het nieuwe paradijs, en geloofde: Een menigte die niemand telt volgde en zal nog volgen. "God weer terug", wij met God: hoe kan het samengaan! Straks is er de roem van Paulus: "Wiens ik ben, en Welke ik ook dien" (Hand. 27:23).

Hier is de vrucht van Golgotha, de rijpe vrucht van Pasen: vergiffenis door Jezus' bloed: eeuwig leven door Zijn opstanding, bij de Vader, met de Vader, wij met God. Vanuit het eeuwig Evangelie klinkt het ons tegemoet: "Uw God wil u terug en u kunt terug".

Verloren gaan kost u de dure prijs van de hel. Zalig worden is gratis, gratie, enkel genade. Gaan handen zich vouwen, knieën zich buigen? Grijpen we naar dat Woord, fluisterend: "Heere, daar staat het, en daarom stamelt het hart: "Heere, tóch is het waar: Gij, Gij waart hun tot een verhorend, een vergevend God…"" Immanuël, Emmanuël: God met ons, wij met God!

We nemen iets over uit zijn getuigenis dat afgedrukt is in het boek 'Far from Rome, near to God', dat vijftig getuigenissen van voormalige priesters bevat. "In 1948 werd ik door mijn bisschop benoemd tot professor in de dogmatiek aan het grootseminarie van Tarazona (Spanje). Weer een jaar later werd ik aangesteld als leraarkanunnik (de officiële prediker van de kathedraal). Maar ondanks het vertrouwen dat men blijkbaar in mij had, zat ik vol met twijfels over de leer van mijn kerk. Ik had die steeds onderdrukt, maar kon dat niet langer meer. Op zekere dag las ik in het r.-k. tijdschrift 'Cultura Biblica' een artikel waarin een dominee, Samuel Vila, werd aangevallen omdat hij op grond van de Schrift beweerde dat Maria meer kinderen had gehad dan Jezus alleen. Ik wist zijn adres op te sporen en schreef hem een brief waarin ik in alle openhartigheid mijn twijfels uiteenzette. In zijn antwoord toonde ds. Vila alle begrip voor mij. Hij gaf een schets van de grondbeginselen van Gods Woord. Hij deed dat op een manier waarin ik iets van de zalving van de Heilige Geest ervoer. Zijn uiteenzetting verbaasde mij heel erg, want het was zo geheel anders dan ik tot nog toe geleerd had. Hij suggereerde ook niet dat ik protestant zou moeten worden. Integendeel, hij toonde aan dat mijn probleem niet zou zijn opgelost wanneer ik van de ene kerk naar de andere zou overstappen. Hij zei: "U hebt een echte bekering nodig". Dat was mijn eerste verrassing, maar er zouden er nog vele volgen. Hij voegde eraan toe: "Uw eeuwig heil hangt enkel af van uw gelovige overgave aan Christus als uw persoonlijke Zaligmaker. En uw leven na deze overgave in vertrouwen aan Hem is enkel een leven in een dankbare liefdesrelatie met God". Hé, dacht ik bij mezelf, zijn dat nu de door onze kerk zozeer vervloekte protestanten? Vanaf die tijd ging ik mij verdiepen in de Bijbel. En dat wierp meteen vruchten af. Mijn studenten merkten het. Ze verbaasden zich over mijn voortdurend citeren van de Bijbel. Maar nog steeds was ik niet tot de bijbelse bekering gekomen. Een belangrijke stap in die richting was mijn eerste bezoek aan ds. Vila in 1961, ik was toen veertig jaar oud. De gloed waarmee hij over Christus sprak en met name zijn gebed maakten diepe indruk op mij. De doorbraak kwam op 16 oktober van datzelfde jaar. Ik bevond mij in de grootste moeilijkheden en in hevige aanvechtingen. Het leek wel of alle buffels van Basan op mij afstormden.

Toen echter kwam tegelijk een bijbelvers in alle kracht en lieflijkheid tot mij. "Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden; opdat de kracht van Christus in mij wone" (2 Kor. 12:9). En daarachter rees nog een ander vers voor mij op: "Zalig zijn zij wier ongerechtigheden vergeven zijn en wier zonden bedekt zijn. Zalig is de man die de Heere de zonden niet toerekent" (Rom. 4:7, 8).

Toen zag ik het ineens heel duidelijk: dit is het Evangelie, de blijde boodschap. Ik gaf mij onvoorwaardelijk aan Hem over. Hij had mij bereid gemaakt om in Zijn voetstappen te treden, Hem achterna, ook al zou dat een kruisweg moeten worden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen