Ongedoopte kinderen

Ongedoopte kinderen kunnen niet in de hemel komen. Daarom mogen ze niet in gewijde aarde begraven worden. Voor hen had men op de rooms-katholieke kerkhoven een apart hoekje gereserveerd dat dus niet met wijwater was besprenkeld. Wel werd eraan toegevoegd dat die kinderen niet in de hel, maar in de limbus infantium - het voorgeborchte van de (ongedoopte) kinderen - terecht zouden komen. Dat is een natuurlijke geluksstaat waarin die kinderen God slechts zouden kennen als de Schepper, maar niet als de drie-enige God. Een van mijn jongere zusjes was bij de geboorte ongedoopt gestorven. Ik weet nog dat ze in een kistje (ik meen dat daarin margarinepakjes hadden gezeten, we hadden namelijk een winkel) weg werd gedragen door mijn vader. Een buurman vergezelde hem. Mijn geboorteplaats, Lomm, had toen geen eigen kerkhof. Vader moest het naar Arcen, 3 kilometer verderop, dragen. Ik zie dat nog voor me. Merkwaardig dat sommige gebeurtenissen onuitwisbaar in je geheugen blijven gegrift. Ik moet toen zes jaar geweest zijn. Mijn moeder sprak er later wel eens met mij over, toen ik in het klooster was. Ze leed eronder dat ze haar kind nooit meer zou zien, want volgens de r.-k. leer van toen was er geen contact mogelijk tussen de hemel en dat voorgeborchte van de kinderen. Ik heb veel bewondering voor kardinaal Simonis, voor de moed om te erkennen dat die leer onjuist was en oorzaak is geweest van nodeloos veel pijn. Ik zou het fijn vinden als zo'n erkenning van gemaakte fouten in het verleden ook in het protestantisme wat vaker zou voorkomen. Wij erkennen toch immers:

a. de totale verdorvenheid van onze natuur, waardoor het altijd mogelijk is dat ons verstand daardoor verkeerd wordt beïnvloed, zodat we tot verkeerde interpretaties van de Bijbel en onschriftuurlijke tradities zijn gekomen.

b. Het Sola Scriptura, de Bijbel alleen, waaraan alles steeds opnieuw getoetst moet worden.

Een prachtig voorbeeld van het strikt volgen wat de Bijbel zegt, vind ik wat de Dordtse Leerregels zeggen over hen "die God in hun kindsheid uit dit leven wegneemt". Die DL beklemtonen heel sterk de uitverkiezing. Je zou denken dat ze, strak doorredenerend, geen hoop meer zouden geven voor dergelijke kinderen. Maar aan alles merk je dat die DL vóór alles de Schrift aan het woord wilden laten en dat volgens hen elke menselijke redenering daarvoor opzij moet gaan. Ze zeggen dat de ouders "uit kracht van het genadeverbond niet moeten twijfelen aan de verkiezing en zaligheid van hun kinderen". Dat is ook voor mijn vrouw en mij een troost, want ook wij hebben een kind verloren toen het twintig maanden oud was. We hadden haar de Latijnse namen Desiderata Gloria Ventura (dat is: het verlangen naar de komende heerlijkheid) gegeven. (We noemden haar Deesje.) Op grond van de verbondsgenade geloven wij stellig dat wij haar straks zullen zien in de heerlijkheid Gods.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen