Over mijn schouder

Ponferrada

Zou de apostel Paulus werkelijk Spanje aangedaan hebben? Dat was een van de vragen, die wij, ds. Van Roest, de heer Cornelisse en ondergetekende, elkaar stelden terwijl wij onderweg waren naar Spanje. Tijd om elkaar dergelijke vragen te stellen hadden wij immers genoeg. Ruim tweeëntwintig uur hadden wij nodig om Ponferrada in Noord-Spanje te bereiken. Vrijdag net na de middag belden wij aan bij de woning van Francisco Rodri'guez. Hij is de hoofdredacteur van ons Spaanstalige blad 'En la Calle Recta'. Daarnaast is hij ook voorganger van een kleine protestantse huisgemeente. Aangezien ds. Rodri'guez al geruime tijd geen bezoek meer had ontvangen van IRS, besloot het bestuur hem in de maand mei een bezoek te brengen, voordat de temperatuur in Spanje te hoog zou worden.

Naar het zuiden

Tegelijk was het goed mogelijk deze visitatie te combineren met de deelname aan een conferentie die als thema 'Zending in Spanje' had. Voor deze conferentie, die in de buurt van Cordoba gehouden werd, ontving IRS een uitnodiging. Een derde reden om deze reis te maken was het plan om opnieuw contact te zoeken met Paco Gómez. Bij veel van onze lezers zal deze naam nog wel bekend zijn. Er is in het verleden verschillende keren over hem geschreven in ons maandblad.

Gómez heeft enkele jaren geleden in Aix en Provence theologie gestudeerd en hij ontving in die jaren een bijdrage in zijn studiekosten van IRS. Via de secretaris van deze Franse faculteit, ds. A. Lewin, die onlangs een bezoek bracht aan ons kantoor, hoorden wij dat Gómez behoefte zou hebben aan contact met IRS. Hij is momenteel voorganger van een protestantse gemeente in Malaga. De afstand van het bergdorpje Cortija de Nuevo, waar de conferentie gehouden werd, naar Malaga is voor Spaanse begrippen niet zo groot. Daarom kozen wij ervoor direct na de conferentie door te rijden naar Malaga om Paco Gómez te bezoeken en hem te spreken over zijn werk.

Al met al is het een flinke reis geworden. Eerst naar Ponferrada in het noordwesten van Spanje en vandaar, via Cortija de Nuevo, helemaal naar het zuiden, naar Malaga, dat aan de kust van de Middellandse Zee ligt. Maar het was ook een goede en indrukwekkende reis. Wij hebben fijne ontmoetingen gehad en nieuwe contacten werden gelegd.

Informatie uit de eerste hand

Er is veel informatie uitgewisseld over de kerk en het werk in Spanje. Dit is heel belangrijk voor het Spaanstalige werk van IRS. Het stelt ons in staat het werk nauwkeuriger af te stemmen op de behoeften. Je ontdekt welke aspecten van het werk eigenlijk meer aandacht moeten hebben en ook welke juist met minder aandacht toekunnen. Vanuit het IRSkantoor kom je daar niet achter. Dan blijft het ver buiten het gezichtsveld. Het werk zién, erover spreken met de werkers zelf en zodoende informatie ontvangen uit de eerste hand, dat geeft inzicht. Op het Spaanse werk zullen onze reisbevindingen dus zeker hun invloed hebben. Wij zullen u op de hoogte houden van de ontwikkelingen.

Eigen gebruiken

Spanje is een land waar gastvrijheid hoog in het vaandel staat.

Dat hebben wij zelf ervaren. Bij de familie Rodrfguez werden wij allerhartelijkst ontvangen. Francisco en Sara hebben een dochter en drie zoons in de leeftijd van achttien tot vijfentwintig jaar. Allemaal wonen zij nog thuis. Hoewel het dus een behoorlijk groot gezin is, mochten de drie Hollandse gasten aan iedere warme maaltijd aanschikken. Ieder land heeft zijn eigen gebruiken. Zo is het in Spanje de gewoonte twee keer per dag warm te eten, één keer om twee uur 's middags en één keer om acht uur 's avonds.

Een deel van de tijd tussen deze maal tijden wordt gebruikt om te rusten. Om meerdere redenen geen verkeerde gebruiken. Het betekende trouwens ook dat wij er verschillende keren aan tafel gezeten hebben. Sara heeft haar best gedaan typisch Spaanse gerechten op te dienen en die waren, mede door haar kookkunst, voortreffelijk. Best aardig om Spanje ook van die kant te leren kennen.

Op de achtergrond

De vrijdagmiddag en -avond en een flink deel van de volgende dag hebben wij met ds. Rodrfguez gesproken over zijn werk, ons Spaanstalige blad en over zijn gemeente. U moet zich deze man voorstellen als een bescheiden en rustige man, die ook een trouwe werker en doorzetter is.

Op de achtergrond, onopvallend, heeft hij, nu al ruim negentien jaar, gedurig zorg gedragen voor de inhoud van 'En la Calle Recta' (ECR). Dat wil zeggen, hij schrijft de artikelen en stelt het blad samen. Ieder nummer, dat uit tweeëndertig pagina's A5-formaat bestaat, bevat een meditatie, Bijbelstudies, actuele artikelen en een rubriek waarin op pastorale wijze wordt ingegaan op vragen van lezers. Een enorm karwei, dat iedere twee maanden terugkeert. Wanneer de tekst gereed is, wordt deze naar Nederland verzonden, naar ds. J.D. van Roest, die de eindredactie voor zijn rekening neemt.

Uitgebreide correspondentie

U begrijpt dat er op de ruim 23.000 exemplaren van ECR, die iedere twee maanden verzonden worden, ook veel inhoudelijke reacties binnenkomen met name van roomskatholieken. Met alleen zijn werk als hoofdredacteur is Rodrfguez er daarom nog niet. Ook de uitgebreide correspondentie neemt hij grotendeels voor zijn rekening. Per week ontvangt hij gemiddeld dertig brieven, die hij alle persoonlijk beantwoordt. Dat vergt veel tijd. Vaak zijn het brieven waarin mensen heel concreet en openhartig schrijven over hun gewetensnood, hun worstelingen. Velen van hen verkeren in grote onzekerheid en stellen de vraag "Wat is waarheid?" In hun strijd, die vaak verband houdt met hun staan in de Rooms-Katholieke Kerk, worden zij teruggeworpen op zichzelf omdat zij nergens terechtkunnen met hun vragen. Want wie begrijpt hen? Wie kent hun vragen? Ds. Rodrfguez heeft velen van hen raad mogen geven, door middel van deze correspondentie. Hij is zelf priester geweest en hij kent daardoor hun nood. Daarom wijst hij heen naar de Weg, de Waarheid en het Leven, Jezus Christus. Eens zal openbaar worden hoevelen in Spanje en Latijns-Amerika, door dit stukje werk in Gods Koninkrijk, het leven in Christus gevonden hebben.

Huisgemeente

De volgende ochtend, zondagmorgen, kwam de huisgemeente bijeen, in de woonkamer van Rodrfguez. Ongeveer vijfendertig volwassenen druppelden binnen. De jonge kinderen worden thuisgelaten. Voor hen wordt een aparte dienst gehouden op een ander tijdstip. De gemeente is vrij jong. De gemiddelde leeftijd ligt rond de vijfendertig jaar. Om 10.30 uur begon de dienst. Na een kort welkomstwoord kregen de gasten de gelegenheid enkele woorden tot de gemeente te richten. Ds. Van Roest deed dit aan de hand van 1 Petrus 1:3. Daarna vervolgde ds. Rodrfguez de dienst. Hij liet enkele schriftgedeelten voorlezen en preekte over 'Een goede reuk van Christus', naar aanleiding van 2 Korinthe 2:14-17. Hij stelde de gemeente de vraag welke geur zij verspreidt in het leven van iedere dag. Is dit een stank? Of is het de geur van Christus? Dit is alleen mogelijk als wij leven mét Christus, i'n Hem en als wij gezalfd zijn met de Heilige Geest (2 Kor. 1:21). Na de prediking kregen ook de gemeenteleden de gelegenheid hardop te bidden. Persoonlijke noden en het gebed om de doorwerking van de Heilige Geest werden door verschillende gemeenteleden uitgesproken. Hierna werd Psalm 133 gelezen en de dienst afgesloten met de zegenbede. Heel jammer vonden wij het dat er niet gezongen werd door de gemeente. Omdat de gemeente samenkomt in een woonhuis kan dit niet, vanwege burengerucht.

Wisselwerking

Ds. Rodrfguez vertelde ons dat zijn gemeente, met het oog op het werk voor ECR, heel belangrijk voor hem is. Want via zijn gemeenteleden blijft hij in contact met de werkelijkheid van het bestaan, met de samenleving en alle problematiek die daarmee samenhangt. Al te snel dreigt het gevaar dat hij een correspondentiepredikant zou worden, die niet weet wat er, buiten zijn brieven, in de wereld te koop is. Ook heeft de gemeente de functie van een klankbord voor hem. De onderwerpen waar hij zich in zijn correspondentie mee bezighoudt, verwerkt hij vaak in zijn prediking, zij het meestal in afge slankte vorm. En omdat de gemeenteleden en de predikant een open en intensieve communicatie hebben, krijgt hij van de gemeente daar een duidelijke reactie op. Dit helpt Francisco Rodrfguez dan weer bij de beantwoording van de brieven en de raad die hij daarin wil geven. Al met al een goede combinatie en een vruchtbare wisselwerking.

Een gemeente

Die zondagmiddag hadden wij nog een aardig uitstapje. Tijdens de zomermaanden wordt de temperatuur in Spanje veel te hoog om met de leden van de gemeente bijeen te komen in een woonkamer. Daarom wijkt de gemeente dan uit naar een weide, buiten de stad Ponferrada, om daar de diensten in de openlucht te houden. Met het oog op de gasten was besloten deze zondagmiddag ook, als gemeente en nu met de kinderen, naar deze plek te gaan. Om daar samen te spreken en elkaar wat beter te leren kennen. De plaats van samenkomst was werkelijk prachtig. Een weide, omgeven door struiken en bomen, aan een klein snelstromend bergriviertje. In dat riviertje wordt trouwens ook de doop door onderdompeling bediend. In een grote kring zaten wij daar met elkaar te praten, terwijl de kinderen zich op de weide vermaakten. Wat is het goed om, als gemeenteleden, zo samen te zijn. Om elkaar, in een ongedwongen en ontspannen sfeer, ook beter te leren kennen. Om ook tijd en belangstelling voor elkaar te hebben. In Nederland gaat het er vaak zo anders aan toe. Wij zien elkaar 's zondags in de kerk, spreken met degenen die naast ons zitten, kennen enkelen van een vereniging, en daar blijft het dan bij. Maar in Ponferrada kennen de gemeenteleden elkaar, weten van eikaars omstandigheden, zorgen en vragen, omdat er veel meer contact is. Zo functioneert een gemeente echt als een gemeente, Rom. 12 "… maar elkeen zijn wij elkanders leden". Tegen het einde van de middag werd een gezamenlijke maaltijd gehouden. Ieder vrouwelijk gemeentelid had hiervoor iets klaargemaakt en meegebracht. Op deze wijze kwam een complete maaltijd tot stand, opnieuw met allerlei Spaanse lekkernijen. Wat een onthaal!

Afscheid

Na deze maaltijd zijn wij teruggekeerd naar de woning van de familie Rodrfguez. Omdat wij de volgende ochtend weer vroeg wilden vertrekken, om op tijd te zijn voor de conferentie, hebben wij afscheid genomen van Francisco, Sara en hun dochter. Na een kleine drie dagen Ponferrada is er al een band gegroeid met deze fijne mensen. Mensen die zelf niet op de voorgrond willen staan, maar arbeidzaam en in afhankelijkheid van de Heere doen wat hun hand vindt om te doen. Wij wensen en bidden hun toe: standvastig te zijn, onbeweeglijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren, als die weten, dat hun arbeid niet ijdel is in den Heere.

In een volgend nummer kunt u het tweede deel van het reisverslag lezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen