Als God gaat spreken!

"Ze hebben zelfs een keer geprobeerd de rector te vermoorden!" Mijn beeld van een vreedzaam seminarie, onder de palmbomen in de rustige tropen, wordt wreed verstoord. In de priesteropleiding van Kananga was het oorlog, geen vrede. Crispin komt met een onthutsend verhaal. Het is geen aanbeveling voor het geloof. Maar we moeten de realiteit onder ogen durven te zien. Het zat flink fout in die grote stad, midden in het diamantengebied van Congo. En dat heeft: mede geleid tot een grote geestelijke ommezwaai bij Crispin Mabingila Buabuo. Daar is hij nog steeds uiterst dankbaar voor.

Hij kwam uit een gedegen rooms-katholiek gezin. Het was de wens van de hele familie dat hij priester zou worden, en dat strookte wonderwel met zijn eigen wensen. Vanaf jonge leeftijd was Crispin heel erg bezig met geestelijke zaken. Dat leek hem de mooiste keuze die hij kon maken, het priesterschap. Hij wilde mensen bij God brengen, hij wilde hen geestelijk begeleiden. En de dagelijkse mis was toch een garantie voor innerlijke vrede. Niemand kan dichter bij God komen dan een priester, die dagelijks het heilige misoffer consecreert. Eerst had hij enkele jaren filosofie gestudeerd. Toen zou in 1985 de eigenlijke theologische opleiding volgen. Daarvoor moest hij verhuizen naar het groot-seminarie in de grote stad Kananga. Zijn aankomst daar deed zijn hart sneller kloppen. In deze school lagen geestelijke schatten voor hem klaar!

Maar al snel bleek er een andere waarheid achter de muren van het imposante gebouw schuil te gaan. De studenten kwamen uit vijf verschillende bisdommen. De rivaliteit tussen de bisschoppen trok diepe sporen. Elke bisschiop gebruikte 'zijn' jongens om zijn invloed in het onderwijs te vergroten. Er lagen culturele en taalkundige verschillen aan ten grondslag, en later ook theologische verschillen. De rector van het seminarie was een uitgesproken 'ouderwetse' rooms-katholiek. De meeste bisschoppen konden zijn behoudende visie niet accepteren. En men probeerde de rector schaakmat te zetten…

Er was maar weinig aandacht voor geestelijke zaken. Daarvoor was de situatie te gespannen. Er werden lessen geboycot. Dan weer weigerden de studenten voedsel in de refter (eetzaal) te gebruiken. Dan weer kregen ze opeens een dag geen eten, als tegenmaatregel. Daar wisten de studenten wel iets op. De dag daarop gooiden ze viezigheid in het eten voor de docenten. De weken en maanden, die volgden, werden gevuld met ruzies en pesterijen. Het werd een sport 's nachts stenen te gooien tegen de ruit van de slaapkamer van de rector. En toen hij met strenge maatregelen kwam, heeft iemand geprobeerd hem te doden, door brand te stichten in zijn slaapvertrek.

De situatie was onhoudbaar. Het seminarie werd gesloten met ingang van het seizoen '86/'87. De studenten waaierden uit naar andere seminaries in het land. Crispin kwam in Kinshasa terecht, de hoofdstad van Congo, de vroegere Belgische kolonie. Hij zou verder moeten studeren in de theologie. Maar zijn aanvankelijke interesse was geblust. Doordat hij de kerk van een kant gezien, die beter verborgen had kunnen blijven, kwam hij in ernstige gewetensnood. Hij dacht: "Als dit het geestelijke niveau is, waar de kerk mensen toe brengt, dan wil ik daar niet bijhoren!"

Toch had hij niet alleen lelijke dingen van het geloof gezien. Hij had van zijn studie filosofie in Lodja (ook in de provicie Kasai) goede herinneringen over gehouden. Dat kwam vooral vanwege de invloed van zijn geestelijke mentor, abbé Martin Nzambi Tshibuabua. Deze priester leefde dicht bij God. Hij bad voor zijn studenten, en wist hen enthousiast te maken voor geloof en kerk. Zijn naam was bijna profetisch: "Dat wat God zal gaan zeggen!" Daarnaar verlangde Crispin, dat God zou spreken… Zeker toen hij geestelijk zo enorm vastliep.

Het leek Crispin veiliger om economie te studeren aan de universiteit. Na enkele jaren kwam hij in aanraking met een paar jonge evangelisten, die hem de ware betekenis van het Evangelie uitlegden. In feite waren begrippen als 'door genade alleen behouden en 'zekerheid van het behoudnieuw voor Crispin. Maar het boeide hem bijzonder. Hij nam deel aan een bijbelgroep voor studenten, en vond zo de levende Christus. Dat was wel iets anders dan hij gewend was. Hij had tot dat moment vooral te maken gehad met een 'filosofische Christus', een Christus, over Wie je allerlei beschouwingen kon hebben, maar Die toch ver van de mens stond. Dat was ook nogal gezichtsbepalend voor de opleiding die hij had gevolgd. De filosofie komt voor de theologie, als een soort toegang tot het geloof.

Crispin had moeite het geld voor zijn studie bijeen te krijgen. Zijn familie stond niet achter zijn ommezwaai van de theologie naar de studie economie. Men had lange tijd gehoopt dat hij wel weer opnieuw voor de theologische studie zou kiezen.

Maar toen hij ook andere inzichten over het geloof begon te verkondigen, rezen er nieuwe en steeds grotere problemen. Maar hij ging door. Hij keerde zich steeds meer tegen een kerk, die het heel gemakkelijk nam met geld, macht, drank en vrouwen…., maar die de Bijbel slechts een zeer ondergeschikte plaats toekende.

In 1992 besloot Crispin de Rooms-Katholieke Kerk te verlaten. Deze had in de jaren daaraan voorafgaande de invloed van de geestelijke vernieuwing, die er in de Congolese kerkprovincie was, steeds meer de deur gewezen. Tenslotte meende Crispin dat die kerk geen goede plaats was voor de ontwikkeling van zijn geloof. Nadien stond hij op zichzelf. De familie gaf geen geld voor zij studie. Hij probeerde hier en daar wat bij te verdienen, om zijn studie eindelijk af te ronden - wat nu bijna gelukt is. Of net niet, als hij geen honderdveertig dollar weet op te hoesten….

Crispin is niet rijk geworden van zijn 'nieuwe' geloof. Integendeel. Meerdere keren hebben zijn vroegere confraters hem gevraagd terug te komen. "Hier heb je het best!", werd er steevast bijgezegd. Maar hij is niet van plan zijn innerlijke vrede op het spel te zetten, door zelfzuchtige genoegens na te lopen. Vrede met Christus is meer waard dan al het andere bij elkaar. En wie het spreken van God heeft verstaan, kan zich toch niet langer doof houden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen