Antonius met het varken

Wie was deze Antonius Abt en waarom wordt hij steeds afgebeeld met een varken dat zich tegen zijn benen aanvleit? Hij leefde van 251 356 en bereikte dus de leeftijd van 105 jaar. In het Breviarium Romanum dat wij. priesters, elke dag biddend moesten lezen, stond op 17 januari, zijn feestdag, een verhaal over hem in de tweede nocturn waaruit ik het een en ander voor u wil vertalen. Ik moet er echter wel aan toevoegen dat die tweede nocturn ook bij ons berucht was om zijn onwaarschijnlijke vertelsels. Als iemand erg stond te liegen, zeiden wij: "Kerel, je staat te liegen als de tweede nocturn!" De kerkvader Athanasius (294-373) heeft een biografie van Antonius geschreven. Het brevier zal daaruit geput hebben en daarom in dit geval iets meer betrouwbaar zijn.

Verkoop alles!

Antonius was geboren uit adellijke christelijke ouders. Toen hij een keer als jongeman de kerk binnenkwam, hoorde hij het Evangelie voorlezen: "Zo gij wilt volmaakt zijn, ga heen, verkoop wat gij hebt en geef het de armen" (Matt. 19:21). Het was alsof die woorden tot hem heel persoonlijk gericht waren. Hij gaf daar meteen gehoor aan. Hij trok zich daarna terug in de woestijn van Thebe. Anderen voegden zich bij hem. Hij stelde een regel voor hen op en zo werd hij de vader van het monnikenwezen. Antonius werd enorm aangevallen door de duivel, vooral ook door seksuele verzoekingen. Dat is dan ook de reden waarom hij met een varken, symbool van alle viezigheid, wordt afgebeeld. Hij zei tegen zijn volgelingen: "De duivel probeert overal in door te dringen; in de nachtwaken van de vromen, in hun gebeden, hun vasten, hun beoefening van de armoede, hun helpen van anderen, in hun nederigheid, zelfs in hun vurige liefde tot Christus, maar hij vlucht als een zwakkelijke, wij zouden zeggen: als een geslagen hond, weg wanneer men hem wijst op het kruis van Christus." De kerk in mijn geboorteplaats Lomm was gewijd aan Antonius met het varken. Op zijn feest, 17 januari, kwamen pelgrims uit omliggende dorpen dan naar Lomm om de voorspraak van de heilige aan te roepen tegen veeziekten.

Spaar, Heere, Uw volk!

Geen enkele protestantse boer zal er behoefte aan hebben om Antonius aan te roepen voor de bestrijding van MKZ, maar wij allen voelen ons met alle getroffenen, van welke religie ook, intens verbonden. Wat moet het voor hen een pijn zijn, als hun vee zo massaal 'geruimd' wordt! Daarom deze vraag. In vroeger tijden werd bij zulke grote rampen door de Staten Generaal en door de kerk een nationale dag van gebed en verootmoediging uitgeroepen. Zou het niet wenselijk zijn dat dit nu ook gebeurt? Velen voelen immers nu, meer dan ooit, hun afhankelijkheid. We zijn tot veel in staat door onze vergevorderde techniek, maar juist daardoor kunnen rampen ook veel feller toeslaan. Door de miljoenen die elke dag per vliegtuig van het ene land naar het andere reizen, kunnen besmettingen razendsnel over de hele wereld verspreid worden. O God, wees ons, zondaars, genadig! Laten wij met Israël in Joël 2 smeken: "Spaar Uw volk, o HEERE". Maar laten we ook luisteren naar Gods antwoord: "Bekeert u tot Mij met uw ganse hart, en dat met vasten en met geween en met rouwklacht." "Bekeert u tot de HEERE, uw God, want Hij is genadig en barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid."

Uit het boek 'Mijn weg naar het Licht' van ds. H.J. Hegger

18 augustus droeg ik mijn eerste plechtige Heilige Mis op in mijn geboorteplaats, Lomm. Het was een geweldig feest, dat drie dagen duurde. Ik was de eerste priester van het dorp sinds mensenheugenis. Zelfs de oudere mensen hadden nooit gehoord, dat er ooit een priester uit Lomm was voortgekomen. Met enige jaloezie had men dan ook lang gekeken naar de omliggende dorpen. Velden bijvoorbeeld, dat toch maar ongeveer 1500 inwoners telde, had destijds wel een veertien priesters.

De straten waren versierd met struiken en vlaggetjes. Een grote eerboog was aangebracht aan mijn ouderlijk huis. Er was een loper gelegd van gekleurd zand vanaf ons huis tot aan de kerk. Allerlei figuren waren daarin verwerkt. Mijn ouders waren zozeer onder de indruk van deze gloriedag van hun leven, dat zij mij met 'U' aanspraken. En zelf voelde ik mij die dag als gezeten op een hoge berg van roem en verheffing. Ns Avonds was het gekleurde zand verwaaid. Prof. Peters, die als diaken geassisteerd had bij mijn plechtige Mis, maakte mij er opmerkzaam op. "Sic transit gloria mundi", zo gaat de glorie van de wereld voorbij, mijmerde hij voor zich uit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen