Zij bleven volharden

O, wat een mooi beeld van wat we lezen in Handelingen 2 vers 42. We lezen dat drieduizend zielen werden toegevoegd. Drieduizend zielen die bleven volharden in het onderwijs, in de gemeenschap, in de breking van het brood en de gebeden! Wat moet dat Woord van God een diepe indruk hebben gemaakt! De mensen zeiden niet: "O, wat geweldig. Wat kan die man het toch zeggen!" Of: "Is Petrus niet lichtelijk aan het overdrijven?" Neen. Die mensen die daar stonden te luisteren, werden verslagen in hun hart! Ze hadden immers Gods Zoon aan het Kruis gespijkerd en dat konden ze nooit meer goed maken. "Wat moeten we doen, mannen broeders?" "Kan er na zo'n verschrikkelijke zaak nog behoud zijn bij God?" En dan mag Petrus ze de weg wijzen van berouw, van bekering en geloof in de Heere Jezus Christus. Geloof in Jezus Christus is ook vandaag nog de ene geldende weg tot de zaligheid. We lezen dat onder de prediking van Petrus 3000 mensen tot geloof komen! En dat die 3000 mensen de volgende dag de apostelen opnieuw gingen opzoeken om nog meer te mogen horen van het Evangelie van Jezus Christus. Maar de dag daarop ook. En zo ging dat door alle dagen van hun leven! Zij bleven volharden, staat er geschreven. Laten we dit goed vasthouden dat de Heilige Geest de Geest der volharding is. Kracht om te volharden vinden we niet in onszelf, hoor! Want wij geven het toch zo vlug op bij één of andere tegenslag. Maar onze volharding ligt verankerd in de trouw van onze God. Hij is het Die ons altijd weer beweegt om te komen, Die ons altijd weer motiveert om er te zijn. Maar de Heere God brengt het altijd weer op om trouw te zijn. Hij verdraagt ons in al het verdriet dat wij Hem aandoen. Hij wordt niet moe om ons altijd maar weer terug te brengen op de plek waar we horen te zijn.

De Geest van de leer der apostelen

En waarin volharden we dan? Het belangrijkste staat hier voorop: in het onderwijs of de leer der apostelen. De apostelen waren intensief bezig om degenen die tot geloof waren gekomen, te onderwijzen. Dat was hun bediening. Die opdracht hadden ze van de Heere ontvangen, vlak voor Zijn Hemelvaart:

"Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de Naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb." (Matth. 28:19). In Jeruzalem zijn ze daarmee begonnen met grote inzet. En de gemeente kwam steeds weer luisteren. Ze volhardden daarin. Ze sloegen geen één keer over! Ze wilden altijd weer en altijd méér van de Heere Jezus horen! Dat ging allemaal vanzelf, hoor! Het kostte hen ook wel de nodige inspanning om het altijd weer opnieuw op te brengen. Het Griekse woord voor 'volharden' betekent ten diepste: 'het uithouden bij'. We mogen lezen: ze bleven het uithouden bij elkaar! Die broeders en zusters zullen ook niet allemaal zulke lieverdjes geweest zijn. Daar zullen ook wel eens spanningen geweest zijn. Maar ze bleven met elkaar samenkomen en elkaar dienen en liefhebben. In de christelijke wereld hoor je nogal eens geluiden als: "ik ga naar de gemeente als ik er behoefte aan heb…". Proef je: het mag allemaal niet te veel moeite kosten. Het zou alles vanzelf moeten kunnen gaan en niet te veel inspanning kosten… Maar van die eerste christelijke gemeente mogen we gerust aannemen dat er inderdaad een grote liefde was in de harten voor de Heere Jezus. Dat er een grote honger was om het Evangelie te horen. En toch kostte het ook hun inspanning! Maar ze brachten het op. Ze volhardden door de kracht van de Heilige Geest. Tegen alles wat hen daarvan af wilde houden. Tegen alles wat hen bij het onderwijs der apostelen weg wilde houden. Zo mag het toch ook vandaag zijn! Waar het Woord van God verkondigd wordt, daar ben je te vinden. Als we slordig zijn in het bijwonen van onze samenkomsten, dan is dat zeker geen teken van een diep geestelijk leven.

De Geest van de gemeenschap en de gebeden

En waarom is dat samenkomen nu zo belangrijk? Wel, omdat een gemeenschap pas tot een gemeenschap wordt als die gefundeerd is op het onderwijs der apostelen. Als die gebouwd is op het fundament van de apostelen en profeten (Ef. 2:20). Dat fundament vinden we in het Woord! Het is daarom levensnoodzakelijk voor een gemeente om daarin te volharden. Het Woord wil van ons een hechte gemeenschap maken! Gemeenschap heeft iets warms, iets vertrouwdst, je voelt je ergens thuis. Is het niet de ellende van onze moderne tijd dat mensen steeds eenzamer worden? Ook al is het een tijd waarin we nog nooit zoveel van een ander hebben geweten als nu, toch wordt de mens steeds eenzamer. Hoe komt dit toch? O mijn vrienden, de diepste oorzaak van dit alles is de zonde. Omdat wij, mensen, de band met God hebben doorgesneden. We wilden zelf uitmaken wat goed en kwaad was. Daardoor hebben we ons ook losgescheurd van de ander. En de scheur die onze zonde in de gemeenschap trok, scheurt alsmaar verder… Verder van het Woord, verder van God, verder van elkaar… Daardoor neemt eenzaamheid hand over hand toe. Maar de eerste gemeente volhardde in de gemeenschap, omdat zij volhardde bij het onderwijs der apostelen. Wie werkelijk leeft uit het onderwijs der apostelen, uit het Woord van God, wordt zondaar voor God. Dan wordt dat lieve 'ik' dat we zo graag koesteren, aangewezen als een hoogmoedig en goddeloos schepseltje! We gaan het afleren om onszelf te handhaven. We leren ootmoedig leven van het wonder van Gods genade. Dat eigen persoontje is dan niet meer zo belangrijk. Je gaat veeleer de ander zoeken en het belang van de ander.

Zijt niemand iets schuldig dan elkander lief te hebben

Ieder van ons moet zich schuldig weten om de ander lief te hebben. Niet onder dwang, maar met vreugde doen wat je hand vindt om te doen voor de minste van je broeders. Want op de jongste dag zal Jezus zeggen: "Ik heb honger geleden en gij hebt Mij te eten gegeven…" Daar mogen wij onze offers voor brengen, om zo onze broeder en zuster in nood te helpen en in de praktijk om te zetten wat hier in het Woord van God geschreven staat. De gemeenschap der heiligen is gebaseerd op de liefde. Op de liefde van Christus. En Zijn liefde is altijd offerende liefde! Liefde leeft van zelfverloochening, van de gezindheid die ook in Christus Jezus was! Deze gezindheid van offerende en dienende liefde moet de onze worden! En dat kost inspanning. Volharding. En vanuit de praktijk van ons christen zijn, moeten we eerlijk toegeven dat er zoveel is dat ons van die gevende en dienende liefde af wil houden. We zijn altijd geneigd om terug te vallen in een soort gezapigheid. In een soort tevredenheid met jezelf. O, wat zou het heerlijk zijn als dat beeld van het ene lichaam, waar Paulus over spreekt, in de gemeente gestalte kon krijgen. Dragen we niet allen grote zorg voor de leden van ons eigen lichaam? Als een arm of een been of een knie ontstoken is, dan doen we alles om het weer beter te krijgen. Als we gevaar zouden lopen een oog te verliezen, dan gaan we alles doen om het te behouden.

Zouden we zo ook niet begaan moeten zijn met alle leden van het lichaam van Christus? O, wat zou het heerlijk zijn als we zo met elkaar mochten omgaan. Laten we in de kracht van de Heilige Geest dit zoeken en betrachten en strijden tegen alles wat daartegen ingaat. Laten we in diepe ootmoed de ander uitnemender achten dan onszelf!

Het breken van het brood en de gebeden

De breking van het brood is hier duidelijk het Heilig Avondmaal. Aan de avondmaalstafel vieren wij de gemeenschap. De gemeenschap met Christus en de gemeenschap met elkaar. Maar wat is het nodig dat we die gemeenschap niet enkel met woorden belijden, maar bewijzen met de daad! Wanneer vervolgens sprake is van volharden in de gebeden, gaat het hier niet allereerst om het persoonlijke gebedsleven, maar om het gemeenschappelijke gebed. Wat geeft het een sterke verbondenheid als je samen bidt. Samen je verwonderen over Gods genade in je leven. Samen Hem prijzen om Zijn goedheid en Zijn grootheid. Samen je noden voor Hem neerleggen! Wat doen we 't zo weinig! En we laten er altijd wel iets tussenkomen. Bidden we de Heere dat Hij ons geve dat we daarin volharden. Samen. Elkaar vasthouden en aanmoedigen om in deze weg te volharden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen