'Rechtuit'

Aflaat

Het woord aflaat heeft bij ons een negatieve klank. En terecht. Wie denkt niet aan de aflaatpredikers in de Middeleeuwen die suggereerden dat er tegen bijbetaling kwijtschelding van zonden zou plaatsvinden? De aflaat verbinden wij met de ontoelaatbare manier waarop men de bouw van de Sint Pieter in Rome financierde. Maar het verzet tegen de aflaat is al ouder.

In de 15e eeuw keurde de eerste zogenoemde bijbelse humanist Wessel Gansfort de aflaatpraktijken al af. Trouwens, nog niet zo heel lang geleden, om precies te zijn in 1962-1965, riep het tweede Vaticaans concilie zelf op om tot een herziening van de aflaat te komen. Blijkbaar vond men de oude opvatting al te boud. Vandaar dat paus Paulus VI in 1967 met een zgn. apostolische constitutie kwam, waarin de reikwijdte van de aflaat werd beperkt. Maar afgeschaft werd de aflaat niet. Dat bleek toen de huidige paus opnieuw de mogelijkheid van aflaat onder de aandacht van de beminde gelovigen bracht. Wie afziet van overmatige consumptie, roken en drinken voor een dag, en nog wat van die dingen, kan rekenen op een aantekening door de priester. Het aloude parool van behoud door goede werken klinkt hier weer luid en duidelijk.

De Schrift laat echter een ander geluid horen. Vergeving van zonden geschiedt uit genade, louter en alleen op grond van Christus' werk. Wat we met de aflaat moeten, ook in moderne versie, is in dat licht dan ook niet zo moeilijk: bij het afval!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen