Jongeren vragen naar de weg

Getuigen onder mensen, die het allemaal zo goed weten

Ik neem eerst de volgende passage uit haar brief over. "Ik heb voorheen bij een instelling gewerkt, waar ik de enige was, die naar de kerk ging. En daar werden mij wel vragen over gesteld, zodat ik een aanleiding had voor een gesprek. Nu heb ik het voorrecht om te werken bij een reformatorische stichting en ik loop nu tegen het probleem aan dat de gesprekken hoogstens over kerken en over dominees gaan en niet over wezenlijke zaken. Ik vraag me af hoe ik van mijn geloof moet getuigen in een omgeving, waar iedereen zo goed weet hoe het hoort en waar zoveel wantrouwen is als het gaat over de zekerheid van het geloof. Hoe kun je in een omgeving, waarin allemaal mensen werken die tot de gereformeerde gezindte behoren, laten zien dat je door Gods genade christen mag zijn?" Tot zover de passage uit haar brief en haar vraag.

Het is wel opmerkelijk dat het getuigenis geven van je christen-zijn naar 'buiten' toe gemakkelijker gaat dan naar 'binnen' toe. Dat kan zijn reden hebben in het feit dat je reformatorische collega's deel uitmaken van een teveel introvert gerichte gemeente, waar het gevaar van dode orthodoxie levensgroot op de loer ligt. Ik zeg natuurlijk niet dat alle reformatorische gemeenten zo zijn. Ga maar eens een paar kenmerken na, die ik hier wil noemen van zo'n gemeente of gemeenschap.

Dode orthodoxie

Er is vaak weinig uitstraling en zekerheid van het geloof en men vindt dat eigenlijk normaal. Er heerst een zekere matheid en er is weinig verwachting dat de Heilige Geest daarin verandering zal brengen. Je vindt er een gevoel van superioriteit ten opzichte van mensen uit andere kerken of groepen. Zelfvoldaan wordt gezegd: wij zijn toch gelukkig nog het meest rechtzinnig. Er is veel verstandelijke kennis van God maar weinig bevindelijke kennis. De 'stille tijd' (gebedsleven) staat op een laag pitje. Men gelooft in 'de waarheid' maar het verandert niet echt het leven van de mensen. Het geloofsleven geeft weinig vreugde. Er zijn niet zozeer grote openbare zonden, maar toch ook weinig evangelische levensheiliging van binnenuit. Als er 'goede werken' worden gedaan is het meer omdat het moet dan omdat men het graag wil. De mensen zijn erg kritisch; er wordt veel over anderen gepraat, in het bijzonder wel over dominees.

Om nog één ding te noemen, er is een algemene angst voor onrust in eigen kring. Daarom worden zelfs kleine afwijkingen niet getolereerd.

Doorbreek de cirkel

Als je in zo'n godsdienstige omgeving leeft en werkt, zal het niet meevallen om deze sfeer binnen de groep te doorbreken. Natuurlijk kun je daarover een gesprek aangaan. Je zou 's maandags tijdens de koffie aan je collega kunnen vragen: heb je het goed gehad gisteren in de kerk? Dan heb je een begin. Je kunt zoeken naar mogelijkheden om een stuk onderlinge verbondenheid en vertrouwelijkheid te krijgen, zodat ook anderen zich willen blootgeven. Vertel iets over je eigen ervaring in de verhouding met God. Probeer die onvruchtbare houding te doorbreken. Maar als je, zoals je schrijft, een stuk wantrouwen merkt ten opzichte van je eigen geestelijk leven, ben je ook weer snel uitgepraat. Je hoort ze immers denken…! Moet je haar horen, ze lijkt wel een evangeliste. Helaas is het ambt van alle gelovigen verwaarloosd in de kerk. Daardoor kregen de bijzondere ambten zoveel nadruk dat ze de dienst zijn gaan uitmaken in plaats van dienstbaar te zijn aan een beter functioneren van de hele gemeente.

Verspreid de geur van Christus

Je eindigt je vraag met 'hoe kun je laten zien dat je christen bent?' Dat is heel belangrijk, vooral als je woorden gewantrouwd worden. Laat het maar zien in je leven. Als je door genade het beeld van Christus mag vertonen, kun je echt iets betekenen in het leven van anderen. Je kunt laten zien dat je afhankelijk wilt zijn van God, barmhartig en zuiver van hart, trouw en bereid om te lijden voor je geloof (Matth. 5). Het blijkt in je leven als je de vruchten draagt van de Geest: liefde, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw en zachtmoedigheid (Gal. 5)

Op Christus lijken, betekent: dienen in zelfverloochening en nederigheid. Het gaat erom dat je een goede geur van Christus verspreidt (2 Kor. 2:15). Dat kan ook zonder woorden. Het gaat meer om een uitstraling van de geur van de kennis van Christus. Zoals de kleren van de mensen, die in de tempel bij het offer geweest waren er nog naar roken, zo verspreidt je leven de geur van Christus, als je vanuit Zijn nabijheid anderen dient. Je begrijpt dat dit heel wat anders is dan even een geurtje opdoen. Het gaat om een leven van toewijding. Die geur verspreid je meestal onbewust. Toch merken anderen het. Sommigen worden daardoor aangetrokken en tot Christus getrokken. Je moet er echter ook niet vreemd van staan te kijken als anderen heel negatief reageren en erdoor in opstand komen en op afstand van Christus. Dan is je leven helaas voor hen een 'reuk des doods ten dode' (2 Kor. 2:16). Al is het ten leven bedoeld!

Jonge vrienden, geef eens eerlijk antwoord op deze vraag: is de geur van Christus voor jou een reuk des doods ten dode of mocht het door genade voor je worden een reuk des levens ten leven?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen