Bijzondere hulp in een bijzondere tijd

De toekomst is een onderwerp dat ons in deze tijd nogal bezighoudt. Wereldwijd woedt de zogenaamde millenniumkoorts. De vreemdste dingen worden verzonnen om de overgang naar het jaar 2000 heel bijzonder te laten zijn. Reizen naar eilanden in de Stille Oceaan, op de tijdgrens, zijn volgeboekt om zo vroeg mogelijk dat bijzondere moment te kunnen meemaken. Velen zijn bezig met voorbereidingen om het nieuwe millennium feestend in te kunnen gaan. Zo kun je bezig zijn met de toekomst, vanuit het idee: pluk de dag, haal uit het leven wat erin zit. Een christen weet dat die houding heel ver afstaat van de bijbelse levenshouding.

Bezig met de toekomst, dat zijn we allemaal. Misschien zijn we vol vertrouwen en goede moed, vol plannen. Maar het kan ook anders. Vol zorgen. Zorgen op financieel gebied. Hoe zal het gaan op m'n werk, met m'n bedrijf, met alle maatregelen die op stapel staan? Zorgen op politiek gebied. Wat zal de toekomst ons allemaal brengen? We leven immers in een land waarin de meeste plannenmakers op geen enkele manier rekening wensen te houden met de heilzame geboden van God. Zorgen als je ziet op de toestand in de wereld. Waar moet het heen? Allemaal grote zorgen. We kunnen net als een struisvogel de kop in het zand steken. Net doen alsof het allemaal niet bestaat. Of onszelf wijsmaken dat het allemaal nog wel meevalt. De dichter van Psalm 121 probeert zichzelf niet in slaap te sussen. Maar we horen wat anders: mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft. De grote Schepper der wereld, Die is zijn Bewaarder. Hij leeft niet in een wereld waarin alles mooi en harmonieus is. Zijn bestaan speelt zich af in een gebroken wereld. Een wereld die tot in het diepst van haar wezen is aangetast door de zonde. Een wereld die geregeerd wordt door de vorst der duisternis. Maar één ding weet hij. Dat is zijn troost en zijn houvast. Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft. Dat is zijn persoonlijke vertrouwen. Hij heeft het er niet in het algemeen over dat er een hulp is, en dat de HEERE het is. Nee, mijn hulp is van de HEERE. Dat is voor de dichter een reden tot grote verwondering: o HEERE, wat bent U goed en groot, dat U mijn Bewaarder wilt zijn. Die grote God, Die zo groot en machtig is dat Hij alle dingen gemaakt heeft. De hele schepping. De hemel, het onmetelijk grote heelal. Al de sterren en planeten. De zon en de maan. De bergen en de zeeën. Die God, Die de Schepper is van alles wat leeft en beweegt, Die wil ook mijn Behoeder zijn. Mijn hulp is van Hem alleen. En dat is een wonder. De Bijbel laat ons immers heel duidelijk zien dat dat niet vanzelfsprekend is. Wij zijn schuldige mensen. Wij hebben niets verdiend. Ook de dichter van Rsalm 121 moest dat belijden. Het zou rechtvaardig zijn als de HEERE geen hulp zou geven wanneer hij in nood verkeerde. Als de HEERE tegen hem zou zeggen: Je hebt gezondigd, je bent je eigen gang gegaan. Ik ben je Schepper, maar je hebt niet gewild dat Ik Koning over je leven zou zijn. Nee, het grote wonder is, dat de HEERE dat nu net niet zegt. De dichter verwondert zich met de profeet Jeremia, die in zijn klaagliederen uitroept: "Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben. Maar zij zijn alle morgen nieuw. Uw trouw is groot." De trouw van God. Daar is de dichter diep van onder de indruk. De HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft. De HEERE, met hoofdletters. Dat is de God van het verbond, Die trouw houdt van geslacht tot geslacht, tot in eeuwigheid. Op Hem wil de psalmdichter ons wijzen. Juist ook nu, in deze tijd, zo heel dicht bij de overgang naar een nieuw millennium. De toekomst is onzeker. Wat de toekomst ons zal brengen, weet geen mens. Maar hoe groot de onzekerheid ook is, op allerlei gebied, één ding is zeker. God staat boven alle dingen, Hij staat ook boven de tijd, en dat mag in alle zorgen ook een troost zijn. Want wat er ook zal veranderen, we weten het niet. Maar één ding staat vast: Hij verandert nooit. Hij is en Hij blijft Dezelfde. En dat geeft zekerheid in een onzekere tijd, waarin aan zoveel wordt geschud en getrokken. Hij is er, en Hij zal nooit laten varen het werk van Zijn handen. Om dan zo de toekomst tegemoet te gaan, niet zomaar in eigen kracht, maar in een diepe afhankelijkheid van de Allerhoogste. Daarom: zalig, die het, door Gods genade, de psalmdichter mag nazeggen, misschien stamelend, maar toch…: mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen