In gesprek met Hanneke Plaisier

Die avond reed ik naar Hendrik Ido Ambacht om Hanneke te bezoeken. Nu mw. Plaisier. 't Was erg leuk Hanneke weer te ontmoeten - nu als getrouwde vrouw - en kennis te maken met haar man. Al lang kennen we elkaar. Eerst van een Israëlreis, later toen ze in Nijmegen een studie volgde, logeerde ze bij ons en leerden we elkaar beter kennen. Tijdens de koffie vertelde Hanneke dat ze uit een gezin van acht kinderen komt en de zesde in het rijtje is. Op haar 15e kwam ze o p eigen benen te staan toen ze de INAS-opleiding ging volgen. Daarna de ziekenverzorging. Dienstbaar zijn bij zieken, daar ging haar hart naar uit. In de stageperiode kwam ze in een tehuis van dementerenden. "Ik wist niet dat deze mensen bestonden", zei ze mij. "Daar werd ik door gegrepen, dat sprak me heel sterk aan, die hulpeloosheid van deze mensen, ontroerend." Na deze opleiding volgde de A-verpleging. Ze heeft ook buiten de deur gekeken en een tijd in Nieuw Zeeland gewoond en gewerkt. Ook nog vier maanden als tijdelijke hulp op het zendingsveld in Nigeria. Daarna werkend in de wijkverpleging, kwam mevrouw Plaisier in aanraking met de ontstellende nood van stervenden. ""Een aantal patiënten vroeg om euthanasie en aan dat verzoek werd voldaan. Dit gebeurde op soms zo dramatische wijze, dat ik het gevoel had dat men in Nederland niet weet hoe met een verzoek om euthanasie omgegaan wordt. Ik heb contact met een arts opgenomen en die verwees me door naar een andere arts, met wie ik die nood doorspreken kon. Bewust van deze nood ben ik me in de palliatieve zorg gaan verdiepen". "Daarvoor ben ik naar Engeland gegaan, ik heb er een opleiding in een hospicegevolgd, daar het ondragelijk lijden van stervenden trachten te verzachten en leren ermee om te gaan. Ik had in de wijk gezien dat velen er niet mee durfden om te gaan." "Hoe moet je met mensen spreken, die zo dicht bij de eeuwigheid zijn? En dan je mond houden, terwijl jij weet wat de werkelijkheid is. In die grote dag der dagen zouden ze me beschuldigen!" "Door al deze dingen ben ik bij de Schutshaven terechtgekomen. Een Stichting voor palliatieve zorgverlening in de thuissituatie. Deze stichting werkt samen met de Prot. Chr. zorggroep Rijnmond verpleeg- en verzorgingshuizen. Vandaaruit bezoek ik mensen thuis om de ongeneeslijk zieken en hun naasten te begeleiden. Lichaam, psyche, geest en sociale context. Dat houdt in, goede pijnen symptoomcontrole en begeleiding. De nood is hier zeer groot."

Kun je in jouw werk het christenzijn, gemakkelijk handen en voeten geven?

"Ik probeer in mijn werk altijd mezelf te zijn en ik hoop dat er o p deze manier iets van me uitgaat. Als ik een folder geef over ons werk, zeggen de mensen soms: we willen je hulp, maar we hoeven niet bekeerd te worden. We willen over geloof niet horen. Besef het goed, de mens in deze tijd heeft angst voor het lijden dat er is - niet voor de dood. Ik weet van mezelf vaak niet hoe het moet, maar ik doe biddend mijn werk. Heere geeft U me woorden en wijsheid".

Hoe doe je dat in je werk?

"Door mensen nooit in de steek te laten. Bezorgd te zijn en deze mensen als mijn naaste te zien. Ik geef bijvoorbeeld aan mijn mensen mijn privé-telefoonnummer. Er zijn collega's die zeggen: 'dat is niet professioneel - werk is werk - privé is privé'. Maar deze mensen mogen in de nood van hun bestaan altijd een beroep op me doen. Waarom? Omdat ik christen ben en dat ook wil uitdragen. Het is me niet teveel om in mijn privé-weekend even langs een patiënt te gaan.

En zo komen soms ook de gesprekken over geloof, over God, over de eeuwigheid. Ineens is er dan een opening om te spreken, te getuigen. Onder de mensen die vroeger met Gods Woord zijn opgegroeid, is de meeste geestelijke nood. Soms, in de nood van het leven, zegt iemand: ik ga terug naar de Bron! Ontroerend! Dan ontstaan er vaak aangrijpende situaties".

Geeft je omgang met God een meerwaarde aan het omgaan met de problemen van het leven en met je werk?

"Mijn meerwaarde en houvast is dat ik biddend leef. Als christen herken ik de problemen die mensen hebben, en ik kan er zelf beter mee omgaan. De Heere heeft dit werk o p mijn weg gebracht. Daardoor kan ik altijd bij Hem terecht. Daarom alleen kan ik mijn werk doen."

Geeft de ervaring in je werk je reden om méér aandacht te schenken aan je medemens?

"Ja heel duidelijk! Ik vraag mezelf altijd af: wat zit er achter bijvoorbeeld een vraag om euthanasie, wat vraagt hij, waarom uit deze patiënt zich zo?"

Kun je in je werk gelegenheden vinden om met de mensen over de hogere dingen te spreken?

"Soms wel. Ik probeer het altijd, maar niet als doel op zich. Dat is ook mijn gebed".

Wil je nog iets speciaals tegen onze lezers zeggen?

"Wat belangrijk is in het omgaan met mensen, is trouw zijn! Volhouden, altijd maar trouw blijven. Dat is het belangrijkste en ook het moeilijkste. Barmhartig zijn, wie het ook is".

Wil je iets speciaals zeggen tegen de mensen die de vrouwenconferentie in Gouda hopen te bezoeken?

"Dat we niet moeten afgaan op wat een ander over iemand zegt. Maar dat we onze medemens met een open houding tegemoet moeten treden. Verder moeten we proberen te beseffen dat we allemaal ineens met ziekte en sterven geconfronteerd kunnen worden. En hoe zouden wij dan willen dat onze naasten met ons omgaan?"

Bedankt! ik vond het fijn om dit gesprek met je te hebben en ik verlang er naar om je te horen op de Vrouwenconferentie in Gouda.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen