Uit verre landen

Een uitredding in Kongo

Als kind al was hij diep onder de indruk van de mystieke sfeer van de Rooms-Katholieke Kerk. Zijn grote ideaal was het klooster. Toen hij vijf jaar was voelde hij zich geroepen als geestelijke. De nu 29-jarige Guy Kandolo- Kalamba sprak er thuis veel over. Zijn vader vond dat prachtig. Moeder was er minder over te spreken. Zij was islamiet. Maar Guy was volhardend. Als kind van zeven ging hij naar een (protestantse) zondagsschool. Vanaf zijn negende deed hij (eigenlijk nog veel te jong!) mee met een voorbereidingsgroepje voor aanstaande geestelijken. Hij werd - hoe kan het ook anders - misdienaar.

Met elf jaar naar een klooster

Toen hij elf was ging hij naar een klooster. Intern kon niet. Maar hij bleef contacten onderhouden. Iedereen was diep onder de indruk van zijn geestelijke inzicht. Vanaf zijn veertiende mocht hij elke zondag meedoen met de mis in het klooster en kreeg hij een speciale vorming om broeder te worden. Na een jaar werd hij leider van de patronages (een soort rooms-katholieke padvinderij). Later deed hij ook zeer actief mee in het Marialegioen en diverse rooms-katholieke groepen voor jongeren.

Het werd een koude douche

Hij bleef volharden. Toen hij zijn middelbare school had afgerond werd hij aspirant-broeder. Daarbij hoorde een eerste periode van veertien dagen intern in het klooster van 'Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming' in Kinshasa. Dat is een klooster van de Orde van de Premontrijnen, die de Augustijner regels volgen (heel streng! red.). Hij werkte gedurende vier maanden dagelijks in het klooster en kreeg een verdere voorbereiding voor het leven als geestelijke. Daarna mocht hij er ook blijven slapen. Maar het werd een koude douche. Egoïsme en stammen-vooroordelen speelden een grote rol.

Een grote innerlijke strijd

Een beetje ontmoedigd zwaaide Guy over naar de orde van de Benedictijnen. Deze staat bekend om het contemplatieve (beschouwende red.) leven, wat Guy in het bijzonder aansprak. Hij bleef daar drie maanden. Het bevreemdde hem dat er druk gebruik werd ge maakt van yoga-technieken om geestelijke ervaringen te verkrijgen.

Was het christelijke geloof op zich onvoldoende? Het bracht hem in een grote innerlijke strijd. Meerdere mensen hoorden daarvan. In die dagen kreeg hij van iemand uit de buurt (dr. Sita Luemba) in het Frans vertaalde boeken van ds. Hegger. Voor het eerst werd voor Guy het meest wezenlijke van het geloof duidelijk.

Uit het klooster…

Op 22-jarige leeftijd heeft hij het kloosterleven de rug toegekeerd (1993). Hij heeft daarna vier jaar gestudeerd aan de universiteit (economie). Hij kon zijn studie niet afronden vanwege het plotselinge ontslag van zijn vader en het vroegtijdige overlijden van vader en moeder (1996/97). Op Guy rustte de taak - samen met een oudere zus - voor de andere kinderen te zorgen, die op één van de acht na nog thuis waren.

Theologie studeren

Economie is niet zijn toekomst. Nog altijd voelt Guy zich aangetrokken tot een leven in dienst van de Heere. Met behulp van 'In de Rechte Straat' heeft hij het afgelopen jaar theologie gestudeerd, met uitstekende resultaten. Hij zou graag die studie afmaken, om daarna een plaats te vinden in het theologische onderwijs (hard nodig in Kongo).

Niets anders dan fetisjisme

Is het rooms-katholicisme de afgelopen jaren niet sterk veranderd van karakter? "Laat me niet lachen!", is de reactie van Guy. "Ik had verschillende wonderdoende medaillons, een kruisje dat tegen ziekten en ongelukken zou beschermen, adviezen over bijzondere heiligen, die in bepaalde omstandigheden aangeroepen moesten worden. Ik reisde naar bepaalde heilige plaatsen, waar Maria bijzondere krachten deed. Zeg niet dat de mensen dat symbolisch bedoelden. Ik leefde dag in dag uit met de fraters. Ze geloofden écht dat die dingen noodzakelijk waren voor het onderhoud van het geestelijke leven! Ze hadden me daar zo van overtuigd, dat ik als een kerstboom was opgetuigd met wel zeven verschillende heilige voorwerpen en medaillons… Ik voelde me doodongelukkig als ik er één was vergeten… Nu weet ik wat dat is. Dat is in feite niets anders dan fetisjisme (verering van heidense voorwerpen red.). Dat heeft niets van doen met het christelijke geloof!"

De goede weg gevonden…

Het is leeg en arm in huize Kandolo. Een paar oude stoelen, een krakkemikkige tafel. Het jongste zusje van Guy is nu twaalf jaar. Ze zijn arm, zoals bijna alle inwoners van Kinshasa. Maar ze zijn ook gelukkig. "Ik heb mijn beide ouders tot een overtuigd geloof in Christus zien komen, enkele jaren voor hun dood! In de hemel zien we elkaar terug!" Geen spoor van twijfel is er in de stem van Guy. Bijna al zijn broers en zussen zijn hem in het geloof gevolgd. Het is een groot verdriet dat ze wees zijn, maar ze hebben ook een grote troost. "Kortgeleden kreeg ik nog een brief uit Canada, van een Benedictijn. Die bood me drieduizend Amerikaanse dollars als ik terug zou komen!" Dat is voor een arme Kongolees twee jaarsalarissen! "Maar mijn geweten is niet te koop!" zegt Guy. "Ik heb de goede weg gevonden, en die blijf ik volgen!" Bij de Kandolo's moet geregeld een maaltijd worden overgeslagen, omdat er geen geld meer is. Dan is zo'n antwoord niet gemakkelijk!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen