BESEF VAN PERSOONLIJKE NOOD KAN AANMOEDIGEN TOT EVANGELISATIE

In de nood

We moeten eerst in de nood komen, in de nood gebracht worden, om het nog beter te verwoorden. We hebben nog veel te veel de gestalte van de farizeeër in heel ons kerkelijk leven. We danken nog teveel voor wat wij in huis hebben, de één dit, de ander dat. Dingen, waarop wij ons voor laten staan, net zoals de farizeeër in de gelijkenis.

Ons past de houding van de tollenaar, zowel in ons persoonlijk leven als evenzeer in heel het kerkelijk leven, juist temidden van de verdeeldheid, die hemelschreiend is. Opdat alleen overblijft, in elke kerkelijke gemeenschap, in elke plaatselijke gemeente: "O God, wees mij, zondaar, genadig."

Dat is onze nood, dat we deze nood te weinig of in het geheel niet kennen. Althans, daarvan komt niet zoveel naar buiten in rapporten en samensprekingen, op conferenties en vergaderingen. We kunnen onze formuleringen overwegen en heroverwegen, hier en daar bijstellen, zodat we tot een 'aanvaardbaar'compromis komen, omdat we diverse zaken onduidelijk laten of in het midden laten. Maar waar zijn we mee bezig? Waar beleven we en bevinden we: "O God, wees ons, zondaren, genadig"? Dan moet de nood ons opgebonden worden, zei men vroeger. Of kortweg gezegd: nood moet nood worden.

Bracht God Zijn volk niet in de nood, opdat het uit deze nood leerde roepen tot God? Kwam het niet door het optreden van de farao in de nood? Werd de nood niet gevoeld toen de Filistijnen kwamen om Gods volk aan te vallen? Leert nood niet bidden? Moeten we dan eerst in de nood komen, om uit de nood verlost te worden?

Dat 'organiseren' we niet. Dat moet van Boven komen. God moet er aan te pas komen, anders redden wij het niet. Het zal ons anders bij de handen afbreken, hoe slim we zijn in alles wat we samen opzetten. Is dat niet onze nood, dat het zo weinig nood is in de kerk? Dat velen het wel goed vinden en meer bezig zijn met de nood van eigen leven dan met de nood van de kerk? Wie bidt dagelijks voor de nood van de kerk? We zingen: "Die in de nood uw Redder is geweest", maar verkeren we wel in nood? Zitten we met elkaar wel in een kerkschip waarover de golven heengaan en waarvan we het gevoel hebben: Heere, wij vergaan!?

God brengt, zo lezen we in Psalm 107, Zijn volk in de nood, omdat het zichzelf in deze nood heeft gebracht. God bracht Zijn volk in de ballingschap en vanuit die nood leerde Israël bidden en bidt Nehemia om uitkomst.

God brengt Zijn volk in de nood, opdat het vanuit die nood leert roepen, zoals we dat ook zien in Psalm 130. Een lied uit de diepten, dat eindigt met: "God zal Israël verlossen uit al zijn benauwdheden." Hij doet het, zo mag geloofd worden, op grond van Zijn belofte. En die belote geldt ook de kerk van vandaag. Gode zij dank wel. Waar zou anders je hoop, je moed blijven …

Op uw noodgeschrei

Wanneer gaan we roepen? Als we echt in nood zitten! Anders kunnen we het nog wel af met praten en discussiëren, met confereren en memoreren. Maar als het nood wordt…

"Op uw noodgeschrei deed Ik grote wond'ren", zingen we in Psalm 81:7 (in de berijming van 1773).

De onberijmde tekst van Psalm 81:8 is: "In de benauwdheid riep u en Ik hielp u uit. Ik antwoordde u uit de schuilplaats des donders; Ik beproefde u aan de wateren van Meriba."

Hoe vaak is Gods volk niet in benauwdheid en roept het vandaar uit. De psalmbundel met name staat er vol van. In Psalm 9:10 wordt beleden dat God een hoog Vertrek is in dagen van benauwdheid. "Roep Mij aan in de dag der benauwdheid", lezen we in Psalm 50:15. In een Psalm vol vraagtekens, zelfs de vraag of God nog wel aan Zijn volk denkt, wordt beleden: 'Ten dage van mijn benauwdheid zocht ik de HEERE", Psalm 77:3. Wanneer Jona in het ingewand van de vis zit, leert hij in deze benauwdheid tot God roepen (Jona 2:2), zoals we dit ook aantreffen in Psalm 116. We kunnen wel uitroepen temidden van de kerkelijke verdeeldheid: "Ik wou vluchten, maar ik kon nergens heen", maar beter is het ons tot de HEERE te wenden. Nehemia, in nood vanwege de kerk van zijn dagen, roept het uit in Nehemia 9:37: "Alzo zijn wij in grote benauwdheid."

Nood zal tot inkeer brengen, tot bekering leiden en zo zal er een oprecht roepen zijn tot God:

"Wees ons genadig." Zo wordt gebeden in Psalm 123 en in nog zoveel andere Psalmen.

Noodgeschrei betekent dat we huilen, zoals dat staat in Psalm 102.

Dit huilen kan voor een ander verborgen zijn, omdat ons hart huilt. Als we treuren over Sion, dan zal de HEERE de treurigen over Sion troosten, zo heeft Hij beloofd in Jesaja 61. En Jezus zegt in Nazareth dat deze profetie in Hem vervuld is. Hij is de Koning van Zijn duurgekochte kerk. Hij komt Zijn kerk troosten. Zoals Hij bidt in Johannes 17. Zoals Hij tot Petrus sprak: "De satan heeft u zeer begeerd te ziften als de tarwe, maar Ik heb voor u gebeden dat uw geloof niet zou ophouden."

Grote wonderen

"Op uw noodgeschrei deed Ik grote wond'ren", zo zingen we in Psalm 81. Zo spreekt de HEERE.

Verwachten wij nog wel wonderen van Hem? Of is onze hoop vervlogen? Wie is de HEERE?

Bouwt Elia niet een altaar en roept hij zo niet Israëls God aan voor héél het volk? Zegt Jakobus niet dat het gebed van de rechtvaardige veel vermag?

In Psalm 107 zien we dat Gods volk midden in grote ellende is, keer op keer, maar dat de HEERE het geroep van Zijn volk hoort en het telkens weer verlost. De hand des HEEREN is niet korter geworden dan toen.

God, Die helpt in nood, is in Sion groot. Deze wonderen, die God verricht, komen weieens van een kant waarvan wij het niet verwachtten en gaan dikwijls in een weg, die wij niet bedacht hadden.

Is Petrus niet zó uit de gevangenis bevrijd dat de gemeente werkelijk stomverbaasd was? Terwijl men toch aan het bidden was en op verhoring mocht hopen!

De HEERE schakelt Augustus in en laat hem een bevel geven, zodat naar Gods belofte Jezus in Bethlehem geboren wordt. Des HEEREN werken zijn zeer groot! Jona wordt op het droge gespuwd, nadat hij al zijn hoop had moeten opgeven en zelf schuldig was aan de benauwdheid waarin hij terecht kwam. Maar hij riep tot de HEERE en Deze deed grote wonderen. Waar het vandaag vandaan moet komen? Eén ding weten we: 't is de HEERE, Die wonderen werkt, Die ook vandaag Zijn kerk bewaart en vermeerdert. Zijn koninkrijk komt. Daar staat Hij Zelf voor in.

Wanneer de tollenaar bidt: "O God, wees mij, zondaar, genadig", gaat hij gerechtvaardigd naar huis. Dat is het grootste wonder.

Wanneer de kerk op haar plaats terecht komt en echt van Gods genade leert leven, zonde erkent en om ontferming bidt: "Wees ons, zondaars, genadig", konden de deuren naar de eenheid wel eens zo wijd opengaan, dat we het wonder nauwelijks bevatten kunnen.

"Op uw noodgeschrei deed Ik grote wond'ren", zingen we in Psalm 81. Was het wonder van de uittocht uit Egypte niet het wonder van die God, Die in Zijn genade 'voorbijging' en het pascha gaf?

Ons Paaslam is geslacht en daarom is er hoop. Hoop op een wonder. Op wonderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen