INDIVIDUAUSME IN DE KERK

Het individualisme van vandaag breekt elke gemeenschap. We doen de dingen liever ieder voor zich dan dat we gezamenlijk optreden. We genieten zo langzamerhand van de verdeeldheid onder de leus: voor elk wat wils. ledereen op zijne wijs. Dat geldt niet alleen van het zingen van een lied, maar dat is toenemende realiteit. We snoepen graag in plaats van dat we prijs stellen op een gezonde maaltijd. We gaan shoppend door het (kerkelijk) leven en genieten van een broodje snelbuffet dat binnen de kortste keren genuttigd kan worden. Desnoods eten we uit de muur (van de media) in plaats van dat we er samen als gemeente voor gaan zitten om een viergangen menu te gebruiken. We gunnen er ons de tijd niet meer voor. We hebben geen tijd (voor de ander). We zijn gehaast. We gaan hele weekends op stap, komen in toenemende mate op zondagmiddag thuis van onze 'uitjes', laten de middag- of avonddienst voor wat deze is en hebben vanwege de vele vakanties geen tijd om de leden der gemeente op te zoeken, te kennen en iets voor deze broeders of zusters te doen of te laten.

We zijn tezeer op onszelf gericht. Niet alleen in materialisme, maar evenzeer in egoïsme en hedonisme, die als afgoden fungeren. Ben ik mijns naasten hoeder, zo klinkt het al luider.

We kiezen wat ons smaakt en kiezen de kerkgemeenschap en de plaatselijke gemeente uit die ons ligt, waar we ons thuis voelen. Ons eigen gevoel beslist, want dat is 'heilig'. De menselijke ervaring wordt almeer maatstaf, norm 1, en geldt daarom voor normaal.

Zo houden we de verdeeldheid niet alleen in stand, maar bevorderen deze op een ontstellende manier. Als kerkenraden hun eigen gang gaan binnen het eigen kerkverband stuiten we op eenzelfde mentaliteit, die afbreuk doet aan de eenheid, waartoe we geroepen zijn. De verdeeldheid is dan bevorderd, vaak onder het mom van ruimte geven aan verscheidenheid.

Wat te doen?

Hoe komen we tot een oplossing van dit kwaad, want er is geen ander woord voor te bedenken.

We kunnen het nogal duur aanpakken en congressen beleggen, die handen vol geld kosten en weinig opleveren. We kunnen zo 'wetenschappelijk' te werk gaan dat we zwart op wit, in enorme aantallen A4-tjes, die niet door iedereen gelezen worden, deze verdeeldheid grondig aanpakken, soms met gebruikmaking van sociologische rapporten.

We kunnen dan constateren, concluderen, combineren, confereren, consisteren, congregeren of pretenderen, integreren, delegeren en eindeloos redeneren, maar het is met al dit redeneren meer de rede eren dan de Heere eren.

Met andere woorden, we kunnen zozeer verzeild raken in allerlei activisme en wetticisme, dat we er alleen maar op achteruit gaan en we innerlijk nog veel meer verdeeld worden, omdat een eenvoudig mens het niet meer kan bijbenen en het tenslotte laat afweten, omdat het toch niet op kan tegen al die ingewikkelde zaken, die het hoofd op hol jagen en harten koud laten. Want tenslotte hebben we nog uitleggers nodig voor wat aan het papier is toevertrouwd en in lijvige rapporten met ingewikkelde zinnen te lezen staat, waarbij kool en geit worden gespaard, om het maar op z'n Hollands te zeggen. Wat hebben we dan gewonnen? Hebben we daarmee de eenheid 'georganiseerd' en via Amerikaanse verkoopmethoden geïntroduceerd? Wat schieten we ermee op?

Van de andere kant

Het moet van een andere kant komen, van God uit, om het maar meteen te zeggen. Wij maken het niet. Wij maken meer stuk dan Hem lief is. Verdeeldheid kan soms een gericht van God zijn, zoals we zien bij de scheuring van het ene volk Israël in een tien- en twee-stammenrijk, dat eeuwenlang het volk verdeeld hield. Slechts na de ballingschap kwam er weer een volk in het ene land te wonen, ook al is het waar dat een rest behouden werd. Verdeeldheid kan een oordeel van God zijn. Wellicht hebben we dit aspect te weinig voor ogen, dat God ons overgeeft aan onze dwaasheden en onze zonden bezoekt. We kunnen niet genoeg ernst maken met deze werkelijkheid die niet alleen in een Oudtestamentische situatie geldt. We kunnen ons een oordeel eten en drinken, maar ook vanwege onze verdeeldheid in het oordeel van de verdeeldheid vallen, zodat niets helpt dan alleen waarachtige bekering. Misschien moeten we als kerken door het gericht heen en willen we juist dat niet erkennen vanwege onze kerkelijke hoogmoed waar de Heere in blaast. Vooral wanneer wij van mening zijn dat we de meest zuivere kerk zijn, of de enige ware kerk, het juiste midden of als vaderlandse kerk toch maar Gods planting, is het gevaar groot dat we ons verheffen, met alle gevolgen van dien. Dat kwaad is er niet minder wanneer wij denken dat wij de sleutel voor heel de gereformeerde gezindte in handen hebben of de meest open kerk zijn, die wel de goedkeuring van de Koning van de kerk verdient door onze eigentijdse opstelling en we vreemd zijn aan elk traditionalisme. We zullen het niet van onszelf kunnen en mogen verwachten. We kunnen ook zelfs niet een opleving of opwekking teweegbrengen, al kunnen we deze wel in de weg staan, daar de Heere middellijk werkt.

Wanneer het er voor de kerk in het verleden slecht voorstond, kwam de redding niet van beneden. Daar greep God in. In Egypte, in de tijd van de richters, na de ballingschap, in de tijd van de Reformatie, om maar met de kerkgeschiedenis verder te gaan. En wat te denken van het begin van de vorige eeuw? In welke situatie, die werkelijk uitzichtloos is, zijn we nu niet terechtgekomen? Het is toch alsof ons alles bij de handen afbreekt! Heer', waar dan heen? Tot U alleen, Gij zult ons niet verstoten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen