Hegger over bekering

Ik heb van jongsaf altijd gehoord dat een mens zichzelf niet bekeren kan en toch roept onze dominee ons op tot bekering. Hoe kan dat nou eigenlijk? Wie en wat moet ik geloven? Kan ik toch mijzelf bekeren? Heeft u een helder antwoord op deze vragen?

Ik heb een artikel van ds. Hegger gevonden in een blad van vroeger, dat geef ik je in dit verband graag door. Mocht je nog meer vragen hebben, dan mag je er gerust op terugkomen.

Hoe gebeurt dat?

De Heilige Geest werkt in ons door het Woord. Daarom is het horen naar en het overwegen van Gods Woord noodzakelijk voor ons, willen wij tot bekering komen. Wanneer wij de Bijbel niet willen lezen, zijn we er zelf de oorzaak van dat we niet tot bekering komen. We weerstaan dan de Heilige Geest en geven Hem geen gelegenheid ons te bewerken.

De Bijbel leert heel duidelijk dat de mens zich niet kan bekeren uit eigen kracht. Wij zijn van nature geestelijk dood en kunnen ons niet heenkeren naar het Leven, naar Cod zelf. Dat kan alléén, wanneer de levenwekkende adem van Cods Geest over ons komt en doordringt tot ons diepste zelf

Gods Woord wil allereerst ons laten zien wie we eigenlijk zijn: egoïsten, die alleen maar onszelf zoeken, onze eigen eer, ons eigen plezier, veel geld, welvaart, genot in allerlei vormen. Gulzig halen we alles naar ons toe.

Het is vreselijk wanneer we tot die ontdekking komen; wanneer we ineens de valsheid zien van het beeld dat we van onszelf hadden gevormd en dat we anderen proberen voor te houden. Dan sta je naakt in je eigen schande, de schande van een hol leven, van een mens die het éne grote ideaal (!) heeft: ik, en nog eens ik! Maar dat is nog geen zondebesef. Het is alleen maar schaamte over jezelf. Je bent teleurgesteld over jezelf, als je jezelf zo diep doorschouwd hebt in je kale hebzucht.

Ontmaskering

Deze eerlijke en grondige kijk op je zelfzucht, deze ontmaskering van je diepste drijfveren wordt je pas tot zonde wanneer je dat gaat zien als schuld voor God.

Nogmaals, alléén door het lezen en overdenken van Gods Woord. Daarin openbaart God Zich als de volstrekt Heilige, Die geen onreinheid dulden kan; als de Rechtvaardige, Die geen zonde ongestraft kan laten; als de Heere, Die alle recht op ons kan en moet doen gelden.

En als Gods Geest je dan in een levende en persoonlijke ontmoeting met die God brengt, dan ontstaat daarin een ontzettende aanklacht tegen jezelf. Dan gaat je geweten je verwijten: Hoe heb je zo kunnen leven? Hoe heb je zó jezelf altijd in het middelpunt kunnen stellen?

Dat schuldbewustzijn breekt een mens innerlijk stuk. Wanneer je vanuit die persoonlijke ontmoeting met God je eigen leven overziet, dat leven, waarin alles gericht was op jezelf en dat ten diepste één doorlopende zelfaanbidding was, dan blijft er niets meer van je over.

Jezus geopenbaard

Nóg dieper wordt dat schuldbewustzijn, wanneer je ziet naar God zoals Hij Zich in Jezus Christus openbaart. Dan zie je diezelfde God, Die je eigenlijk verpletteren moest in Zijn eeuwige toorn, je met uitgestrekte armen toestralen vanuit Golgotha, waar Hij Zijn eniggeboren Zoon offerde om ons te redden; waar Christus, waarachtig mens en waarachtig God, Zichzelf aanbiedt als verzoening voor onze zonden.

Tegen zulk een ontfermende liefde kan een mens niet meer op. Daar gaat hij innerlijk aan ten gronde. Tegenover die liefde van God kan hij alleen maar spuwen op zijn eigen kleine zelfzucht.

En tóch, ook dan nog kan een mens weigeren zich te bekeren. Er staat een verschrikkelijk vers in de Bijbel. In Hebreeën 6:4-6 wordt gesproken over mensen, "die eens verlicht zijn geweest en de hemelse gaven gesmaakt hebben en de Heilige Geest deelachtig zijn geworden en gesmaakt hebben het goede Woord Gods en de krachten der toekomende eeuw", en die tóch verloren gaan. Vanuit de centrale boodschap van de Bijbel kunnen we dat alleen zó verstaan, dat deze mensen eigenlijk nooit echt tot bekering zijn gekomen, want iemand die eenmaal het eigendom van Christus werd, kan nooit meer uit Zijn Hand worden gerukt (Johannes 10:28).

Ontzettend

Maar wat is dat ontzettend: mensen die reeds zozeer door God begenadigd werden en toch bleven weigeren zich te bekeren. Ik hoop en bid, dat u, lezer, daar niet toe zult behoren.

Wat is dan de echte bekering? Dat is die laatste overgave aan Jezus Christus, waardoor een mens volledig zijn schuld erkent, zich waarachtig voor God verootmoedigt en Jezus Christus aanneemt (Joh. 1:12) als zijn enige en volkomen Zaligmaker.

Een mens die tot deze geloofsovergave komt, sterft geestelijk. Zijn "ik" gaat dan ten gronde. Maar hij staat ook geestelijk op mét en in Christus tot een geheel ander leven. De Heilige Geest gaat in hem wonen en de vrucht van die Geest is "liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, goedertierenheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, matigheid" (Galaten 5:22).

U zult zelf wel begrijpen dat een mens uit zichzelf nooit tot dat laatste, tot dat geestelijk sterven aan zichzelf, kan komen. Dat is dan ook het werk van de Heilige Geest van Jezus Christus.

Wat is dan de echte bekering?

Maar wilt u die vrucht van de Geest niet hebben? Die blijdschap en die vrede en die liefde? Bidt er dan om, bidt aanhoudend, bidt vol ootmoed.

Vergeet het niet

En vergeet niet: bekering is óók een daad van de mens. U moet zich bekeren; het is niet God Die Zich in u zou moeten bekeren. U moet komen tot de daad van de verootmoediging, tot de daad van geloofsovergave aan Jezus Christus. Als Gods Geest u gaat beademen met Zijn genadige werkzaamheid, dan wil Hij u brengen tot de daad van de bekering. In de Bijbel klinkt voortdurend de oproep tot ieder van ons persoonlijk: "Bekeert u, bekeert u en gelooft in Jezus Christus."

Wat is uw antwoord tot hiertoe geweest?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen