Vanwaar verdeeldheid?

De vraag dringt zich aan ons op, hoe het toch komt dat er zoveel verdeeldheid is onder christenen en dat dit helaas ook niet voorbijgaat aan gereformeerde belijders, van wie je andere dingen zou mogen verwachten, daar men zich er voor uitgeeft de hoogste ernst te maken met Gods Woord, Dat over de eenheid volstrekt duidelijk is.

Dit is het tweede deel van een reeks van 4 artikelen waarin we de lezing van ds. Van Amstel uit Ede, die hij gehouden heeft op onze bezinningsdag in Gouda, plaatsen.

In ons vorige nummer stond deel 1. Mocht u hiervoor nog belangstelling hebben, dan kunt u dat aanvragen.

Zoeken we naar een antwoord op deze wettige en zelfs zeer noodzakelijke vraag, dan komen we terecht bij de schuld van de verdeeldheid. We kunnen en mogen niet om deze schuldvraag heen, willen we eerlijk zijn. Wanneer we het niet zo nauw nemen met Gods Woord en afwijken van het Woord, moeten we ons er niet over verbazen dat dit schade brengt aan de eenheid en dat de verdeeldheid toeneemt. In het Nieuwe Testament zien we tal van waarschuwingen tegen het loslaten van het Woord of het er minder ernst mee maken, zodat dwalingen kunnen binnendringen in Gods heilige kerk. Wanneer wij een zwak beleid voeren en ter wille van de lieve vrede niet duidelijk zijn en alles willen toedekken, waarvan we weten dat het niet met het Woord van God strookt, komen we onafwendbaar voor de gevolgen te staan. Deze afwijkingen kunnen betreffen de leer van de kerk, maar niet minder het leven in de gemeente. We laten toe, wat God niet goedkeurt en komen langzamerhand in een lijdelijke houding terecht: eigenlijk moest het niet gebeuren. Dan laten we de dingen liggen, misschien wel uit vrees de eenheid te verstoren. Zonde maakt kortzichtig, zonde maakt dom. Tenslotte breekt het ons op, wanneer we op deze toer verder gaan. Wanneer we in de tweede plaats al te veel ruimte geven aan twijfel, is het een twijfelachtige zaak of we daarmee de eenheid dienen. Juist in een tijd van twijfel kan het ruimte geven aan allerlei gedachten die de eenheid opbreken en de verdeeldheid doen toenemen. Meer dan eens is het uiteengaan er het gevolg van, omdat mensen er van overtuigd zijn dat de waarheid in het geding is en de ware kerk elders te zoeken is. We kunnen in de derde plaats wijzen op de zonde, die altijd weer voor verdeeldheid in de gemeente zorgt. Welke zonde het dan ook is, het schaadt de eenheid vaak op een onvoorstelbare wijze en het kan jaar en dag duren voordat scheuren enigszins gedicht worden, wanneer met een aanhoudend pastoraat en duidelijke geestelijke leiding de dingen weer op z'n plaats moeten komen. De zonde maakt meer stuk dan je lief is, zo kan gezegd. Dat is niet alleen in je eigen leven zo, dat is niet minder in het gezinsleven maar al te waar. En vooral de kerk moet het verduren vanwege de zonde, die maar niet uit te drijven is. Soms loop je als ambtsdrager alleen maar de zonde achterna! En je komt in aanraking met de brokstukken, zodat je hart huilt bij het zien van de ellende, die de zonde teweegbrengt. Alles is stuk! 't Is zonde. Merkwaardig is het dat programma's en boeken die aandacht geven aan de zonde, meer 'in' zijn dan boeken die waarschuwen voor de zonde.

De zonde brengt veelal mee het uit elkaar gaan, zoals we dat in deze tijd waarnemen. Scheidingen, die voorlopig zijn bedoeld, hebben meestentijds een permanent karakter. Lijmen helpt niet en we berusten tenslotte in onherstelbare verhoudingen. Zelfs kan het gebeuren dat twee plaatselijke gemeenten uiteengaan en in hetzelfde kerkgebouw zondag aan zondag gescheiden samenkomen. Er schijnt niets aan te doen te zijn.

Van buitenaf

Verdeeldheid is niet alleen te wijten aan oorzaken van binnenuit, we hebben er op bedacht te zijn dat de kerk de strijd heeft te voeren met een driekoppige vijand. Als je deze onderschat of niet ziet, krijgt deze in korte tijd meer terrein dan je ooit zou vermoeden. Vooral wanneer de vijand het op z'n sloffen aankan of als een engel des lichts verschijnt. De vijand gaat uit van de gedachte: verdeel en heers. Met name is te noemen de duivel, die het op de kerk voorzien heeft en zeker op de eenheid van Gods kerk. Hij is niet alleen de slimme verleider, maar breekt brutaal in. Hij is er op uit uit elkaar te gooien, zoals zijn naam niet ten onrechte luidt. Wanneer twee mensen een eenheid vormen, is hij er als de kippen bij er wat tussen te werpen. Zijn taktiek is steeds verdeeldheid te zaaien in het kamp van zijn vijanden, via verdachtmakingen, via jaloezie, via… ach, vul het zelf maar in. Zijn listen zijn ons niet onbekend. Door zijn sluwe spel gaan hele gemeenten en verbanden van kerken eraan, omdat hij het voor elkaar gekregen heeft: verdeeldheid héérst. Eeuw in eeuw uit heeft hij niet anders gedaan dan de kerk, en vooral de ambtsdragers, te ziften als de tarwe. Hij zoekt te verslinden, juist in het verwijderen van elkaar na het opzetten. De wereldgelijkvormigheid breekt de kerk op, naarmate deze de kerk binnendringt. En daar is niet zoveel voor nodig, daar de wereld in ons hart zit, in ons denken. Ds. Toornvliet gaf niet voor niets aan één van zijn boekjes de titel mee: De duivel onder ons. We worden vervolgens meer beïnvloed door de wereld om ons heen dan we denken en voelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen