Van het bestuur

De laatste weken heeft de opname van onze directeur in de neurologische kliniek van het Canisius Wilhelmina ziekenhuis in Nijmegen de gedachten bezig gehouden.

De weken voor zijn opname en operatie op maandag 6 mei, werd hij geconfronteerd met toenemende, wat moeilijk te localiseren, klachten. Het begon met klachten in zijn hand waardoor het schrijven moeilijk werd. Later kwamen daar ook concentratie-klachten bij. De toestand verergerde toen het spreken moeilijk werd en zijn rechterbeen niet meer goed mee wilde.

Vrijdag 3 mei werd hij opgenomen in het ziekenhuis te Velp met de vermoedelijke diagnose: een snel groeiende hersentumor. Zondag 5 mei werd hij overgeplaatst naar het ziekenhuis waar hij de andere dag zou worden geopereerd. Nader onderzoek had inmiddels aan het licht gebracht dat het geen tumor was maar een bloeding tussen de hersenvliezen.

Dhr. Van Dooijeweert was in een ernstig levensbedreigende situatie terecht gekomen, maar hij kon worden geopereerd. 's Middags werd hij geopereerd. De pijn in zijn hoofd was, ondanks pijnstillers, ondragelijk geworden. De schedel werd zowel aan de linker- als aan de rechterkant geopend.

"We zijn tot aan de grenzen van ons medisch kunnen gegaan", vertelde de chirurg later. We realiseren ons dat het heel anders had kunnen gaan. We realiseren ons ook dat het in de meeste gevallen heel anders gaat. Wat een geweldig moeilijke tijd maakt een mens dan door in zijn leven.

Vorige week had ik een gesprekje met hem. Hij vertelde mij dat hij erg veel pijn had gehad "alsof men met kapotte flessen in mijn hoofd stak".

Na de operatie was alles geheel anders. Direct na het wakker worden merkte hij dat de verlammingsverschijnselen allen waren verdwenen. Natuurlijk is hij nog erg zwak. Elke inspanning moet nog worden vermeden.

Voor zijn geestelijk leven is het een rijke tijd geweest. Hij vertelde mij dat ondanks de moeilijke tijd die hij moest doormaken, hij het voor alles wat de wereld kan bieden, niet had willen missen.

Psalm 30 vers 4 is realiteit geworden in zijn leven.

Heere, Gij hebt mijn ziel uit het graf opgevoerd; Gij hebt mij bij het leven behouden, dat ik in de kuil niet ben nedergedaald.

Wat schenkt Hij dan een reden voor dankbaarheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen