Een wonder

Het is voor mij telkens weer een wonder, wanneer er zoveel hulp komt opdagen om in deze omgeving te gaan folderen. Ook al is het dan midden in de winter.

We hadden een Kerst-folderactie op zaterdag 16 december. Ook toen hebben zich meer dan 40 mensen willen inzetten. Het was de bedoeling om de hele omgeving van Bunde bekend te maken met onze Kerstfeestviering op vrijdagavond 23 december in de AUWkerk van Bunde.

Het is de moeite waard om deze avond met zovelen mee te maken. Zelfs het podium was gevuld met stoelen ten behoeve van het jongerenkoor "Tehillim" uit Dordrecht.

Wat hebben deze jonge mensen al zingend het Kerstevangelie onderstreept! En ook de meditatie van ds. J.C. de Groot was niet alleen indringend, maar ook onderwijzend. Immers, wie het Kind in de kribbe voor het eerst gezien heeft, die heeft net als de herders heel wat doeken gezien, waardoor het Kind nauwelijks zichtbaar was. Het geloof vraagt altijd weer om verdere onthulling. Vandaar dat de gelovige dan ook gaat verlangen naar een prediking, waarin het Kerstwonder nog verder uit de doeken wordt gedaan. En deze onthulling wordt compleet op de kruisheuvel Golgotha. Want daar is het geheim van Gods verzoenende liefde volledig onthuld en zijn er echt geen doeken meer te zien. Voor de goede verstaander wordt hier het geheim van Gods zondaarsliefde zichtbaar gemaakt wanneer de fontein van bloed en water uit Zijn zijde begint te stromen….

Wat is het fijn om naar zo'n prediking te luisteren. Een prediking die ook de Limburgers aan het denken zet en tevens uitnodigt om aan dit opgroeiende Kerstkind alle aandacht te wijden.

Het kon niet op

De volgende dag kwam er echter nog een Kerstfeestviering. Immers, we hebben in dezelfde folder ook de mensen op de hoogte gebracht van het feit dat er op zaterdagmorgen 24 december een echte Engelse dubbeldekker zou gaan rijden voor de kinderen uit deze omgeving. Ook hun ouders mochten met deze bus meerijden. De bedoeling was, dat deze kinderen opnieuw zouden beziggehouden worden met Bijbelclubwerk en dat ook de ouders hierbij welkom waren. Natuurlijk zou in dit clubwerk de geboorte van de Heere Jezus centraal staan.

Tenslotte zou dit samenzijn afgesloten worden met een gezamenlijke oliebollenmaaltijd. Geen gekochte oliebollen. Nee, ze zijn hier gebakken door enkele Limburgse moeders, maar dan wel onder leiding van iemand van boven de rivieren. U moet namelijk weten dat oliebollen hier een onbekende lekkernij zijn. U begrijpt wel dat ik met de inzet van de Limburgse moeders heel erg blij was.

Eigenlijk ben ik op die zaterdag steeds de stille toeschouwer geweest van heel dit festijn en wat is het voor mij dan een groot wonder als ik bedenk hoe dit alles in anderhalf jaar van de grond gekomen is! Dan kan ik alleen maar zeggen: Het WOORD heeft hier wonderlijk mogen werken! De duivel heeft hier dan ook echt wel terrein verloren. U begrijpt wel dat dit terreinverlies niet zonder strijd gaat. U mag nu wel weten dat sommige vrouwen om wille van hun geloof door hun mannen met geweld verstoten zijn en zodoende is er door hun ziel ook een zwaard gegaan, net als bij Maria….

Maar ik bemerk dat de HEERE deze moeders toch ook weer sterkt. Vooral door de prediking op zondag. Dan slaan ze nooit over. Maar de HEERE sterkt deze vrouwen vooral ook doordat Hij ze lust en bekwaamheid geeft om mee te doen met de opbouw van allerlei gemeentewerk. En dat heb ik ze heus niet allemaal voorgezegd!

Dat ging net zo spontaan als bij de Samaritaanse vrouw, die heel Sichar wist om te turnen.

Gemeentewerk

Weet u waar hun gemeentewerk uit bestaat?

Ten eerste, ze lezen veel en graag in hun Bijbel, maar ook zijn ze vaak in gebed en komen ze op vastgestelde tijden bij elkaar om bijvoorbeeld te bidden en ook te vasten voor de ernstige zieken in deze (wordende) gemeente.

Bovendien gaan ze, als een soort diakones, de mensen die problemen hebben opzoeken en deze worden dan in hun eigen vertrouwde dialect aangesproken. En dat kan ik ze echt niet verbeteren!

U ziet het dus: ik hoef het vele en al maar meer wordende werk niet meer alleen te doen. Door Gods goedheid word ik echt wel bijgestaan door deze vrouwen, die door het Evangelie zodanig zijn aangeraakt, dat ze meer en meer hun leven in de dienst des HEEREN zijn gaan besteden.

Ze versieren zodoende hun prille geloof met woord en daad.

Na de oliebollenmaaltijd kregen we bezoek van twee echtgenoten, die toch ook weieens wilden zien wat daar in "DE KOEL" gebeurde.

Je moest eens weten hoe blij ik was, toen ik die twee mannen binnen zag komen. En ook hun vrouwen en kinderen waren blij met het (eerste) meeleven van hun papa.

U mag wel weten, dat die ene man uit India stamt en zijn Hindoe-geloof ook wel praktizeert. Maar toch, hij laat zijn vrouw met de kinderen naar de Kinderbijbelclub gaan. En dat is tot nog toe slechts één keer per maand. Maar deze vrouw weet wat luisteren is…. Hoe vaak heb ik haar de Boodschap des Heils zien indrinken als water. Ook weet ik dat ze intensief in haar Bijbel leest en dat ze worstelt met het zieleheil van haar man en kinderen.

Kinderbijbelclub

Die andere echtgenoot is heel anders; zijn vrouw mag ook wel helpen bij de Kinderbijbelclub, maar ze heeft van hem geen toestemming om op zondagmorgen de prediking te beluisteren.

Dan moet zij thuisblijven bij haar man en kinderen, terwijl ook zij maar wat graag naar de kerk zou willen. Maar het is belangrijk dat deze vrouwen de Bijbel thuis lezen en dat ze alle kinderversjes thuis blijven repeteren. En wat is zodoende veel veranderd in hun leven sinds ze de Bijbel zijn gaan lezen. Vooral bij die ene vrouw is de verandering binnen in haar huis duidelijk te zien. Twee grote joekels van honden heeft ze al opgeruimd. Het ziet er nu allemaal netjes uit. Ook haar taalgebruik is heel anders geworden. Alleen, ze heeft op dit terrein toch nog een probleem. Dat heeft ze me onlangs in alle eenvoud verteld. Ze zei: "Kees, mijn papegaai is nog steeds verziekt. Maar dat is mijn eigen schuld, want ik heb hem zelf deze vreselijke taal aangeleerd. Ik kan het hem niet afleren. En dat doet me pijn. Want door dat dier word ik dagelijks geconfronteerd met mijn vroegere taalgebruik, toen ik zo ruig voor de dag kwam…." Zo beleeft deze vrouw en moeder haar eertijds!

WILT U BLIJVEN BIDDEN?

Kennen wij ook een eertijds? Of zijn we altijd dik tevreden geweest over ons leven?

Tot slot:

Wilt u blijven bidden voor het evangelisatiewerk in Bunde en omgeving? Vraag maar of de duivel nog meer terrein verliezen mag. Daar gaat het allereerst om! En dat heeft alles te maken met de eer van God. Ja toch!

Bunde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen