WAAR TWEE OF DRIE IN MIJN NAAM SAMENZIJN…

Op die stralende zondagmorgen van 3 december jl. reden we door het bergland van Frankrijk naar Marseille, de grote havenstad aan de Middellandse Zee. Daar, in die wereldstad met meer moslims dan praktizerende christenen, zou een gemeente zijn.

Gelukkig konden Jean-Pierre en Janine ons goed de weg wijzen. Maar toch was het nog een rit van bijna drie kwartier door een wirwar van straten en straatjes, vol met auto 's en buitenlandse mensen.

Denkt u dat er iemand was die zich er iets van aantrok dat het zondag was…? De één was aan het schilderen, een ander sleutelde wat aan zijn auto en weer een ander hing hoog op een flat de was op.

En toch was het de dag waarop een christen herdenkt dat Jezus uit de dood is opgestaan en dat Hij leeft. Wat is het eigenlijk in en in triest dat we zelfs in Europa zo weinig merken van deze wereldschokkende zaak.

Maar....

Om twintig minuten voor tien stonden we in de deur van de kerk. Nou ja, kerk?

Het was in een smal straatje, waar de huizen elkaar de hele dag staan aan te kijken. Waar mensen ook op zondag hun oude gammele autootje liggen te repareren.

Een compleet netwerk van regenpijpen en electriciteits- en telefoonkabels sierden de gevels. Tussen dat alles een deur met aan iedere kant een raam. En voor dat raam in een soort etalage een paar heuse Bijbels. Frans natuurlijk, maar evengoed echte Bijbels met de boodschap van leven en dood erin.

Ik heb even stil staan kijken, alles op me in laten werken…

In deze stad met zijn tientallen kathedralen, waarin exposities en dergelijke gehouden worden, heeft de Koning een gemeente. Een gemeente die Hij Zijn bruid wil noemen.

Om vijf voor tien kwamen de eersten binnen. Ik had graag gewild dat u naast me stond. Een oude man, krom voorover door de jaren getekend, een pittig dametje, een keurige jongeman, een zendingsechtpaar, een bruine mevrouw, twee zwarte mensen, een paar uit een achterbuurt….en zo ging het door. Om tien over tien was het kerkzaaltje gevuld met mannen en vrouwen en kinderen die wij nooit ontmoet hadden. Maar wat was het heerlijk: ze kwamen allemaal naar ons toe en stelden zich voor. De één zei: "Hartelijk welkom", de ander: "Dag, broeder en zuster". Weer een ander durfde vragen: "Waar komt u vandaan?"

We konden ze zelf niet verstaan omdat we geen Frans spreken, maar dat gaf niets, de warme hartelijkheid was er niet minder om. Mijn vrouw liep zelfs nog een paar kussen op. Wat heerlijk om zo te ervaren dat je als christen overal je broeders en zusters hebt. Zelfs hier in zo 'n grote wereldhavenstad.

Maar broeders en zusters, alles goed en wel maar nu de taal…

Vóór de prediker begon zeiden er al een stuk of drie, vier dat ze Duits spraken en wij waren gered. We konden meeluisteren. De preek werd voor ons vertaald. Niemand had daar last van, niemand had problemen. Wel werd er vaak naar onze kant gekeken en als dan onze ogen elkaar kruisten kregen we een heel vriendelijk knikje of een lachje.

In de preek stonden naast elkaar 1 Koningen 10 en Mattheús 12:36-42. 'De koningin van Scheba bij Salomo' en 'meer dan Salomo is hier'. De prediker, uit voormalig Joegoslavië afkomstig, legde het ons met klem aan het hart: "Die koningin is van meer dan 1.000 kilometer ver gekomen om Salomo te zien en Jezus is veel meer dan Salomo. Wat heeft u al gedaan om Jezus te zien?"

Met heel veel nadruk predikte hij de verlossing alleen in Jezus Christus.

Ondanks dat het vertaald moest worden ging er veel van uit. Ik denk dat ik het best kan zeggen: "De Heere was kennelijk in ons midden".

Midden tussen de opgeraapten van de straat in een Franse havenstad.

Mensen uit het Franse land, uit Algerije, uit Marokko en Tunis….en ook uit Nederland.

We mochten daar zitten en samen luisteren naar het harpspel van het Evangelie.

Je moet dat geproefd hebben, bij het uitschot te mogen horen.

Het uitschot waar de Heiland Zijn boodschap aan richt. En toen aan het einde van de prediking het Heilig Avondmaal des Heeren werd bediend, was het indrukwekkend. Geen duur avondmaalstel, geen zilveren beker en kan, geen zilveren schaal voor het brood, maar een eenvoudige stenen beker waar de wijn in geschonken werd en een rieten mandje waar het brood in lag. Met eerbied en ontzag werd het brood gebroken en de wijn geschonken en gedronken.

"Neemt, eet, dat is Mijn lichaam dat voor u gebroken wordt…"

Daar zaten we samen, van heinde en verre gekomen, als werker, als asielzoeker, als vreemdeling. Samen vreemdelingen op deze aarde en zoekende naar dat vaderland dat boven is, ons leven zoekende in Jezus Christus.

Na afloop van de dienst hebben we gezamenlijk gegeten. Zomaar in datzelfde gebouw, in diezelfde smalle straat.

Kon ik het u maar laten proeven hoe heerlijk gewone witte rijst met een champignonsausje dan smaakt en hoe lekker een stukje kip dan is.

Kon ik het u maar laten zien en horen hoe heerlijk het is om dan, dwars door de taalgrens heen, contact met elkaar te hebben door middel van het Woord van God.

Wat heerlijk om dan te horen: "Heeft u lectuur over het rooms-katholieke geloof? Lectuur waarin we kunnen lezen wat goed is en wat niet? In het Frans?"

En we hebben dat!

We konden het aanbieden. Heerlijk om dit werk dan te mogen doen en binnen de wijduitgestrekte gemeente van Jezus Christus tot een hand en een voet te mogen zijn.

Waar liefde woont

Gebiedt de Heer' de zegen

Daar woont Hij Zelf

Daar wordt Zijn heil verkregen

En 't leven tot in eeuwigheid.

WAT HEEFT U AL GEDAAN OM JEZUS TE ZIEN?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen