ONTMOETING

Wanneer een evangelist door de Heilige Geest geleid wordt, dan zal hij telkens ervaren dat er bij God geen 'aanzien des persoons is'. Gelukkig niet, want anders had de HEERE mij in mijn verlorenheid moeten laten liggen. Naar mijn besef was ik het oprapen niet waard.

Doch de HEERE heeft mij, ondanks alles, toch opgeraapt en net zoals bij mij, kan diezelfde barmhartige God ook anderen oprapen. Wie het ook is! Al zijn het mensen, wiens taal ik niet eens verstaan kan. Er staat niet voor niets in de Bijbel: "Gaat dan heen in de gehele wereld en predikt het Evangelie aan alle schepselen".

Wat een wonderbaarlijk zendingsbevel van de Koning van de kerk! Het heeft mij de laatste maanden ten zeerste geboeid. Zelfs als evangelist in Nederland kun je, tot je eigen verbazing, ervaren dat de prediking van het heil door onze God, werkelijk wereldwijd bedoeld is.

Dat voor Hem, in de verkondiging van het Evangelie alle landsgrenzen gewoon weg vallen!

Ik wil u iets vertellen hoe ik dit ervaren mocht.

In december was ik in het naburige dorp Schimmert om lectuur te verspreiden en daar werd mijn aandacht getrokken door een groot gebouw, dat een opvangcentrum bleek te zijn voor asielzoekers. Er zaten wei 380 bewoners in, zo hoorde ik later. Deze ontheemden waren afkomstig uit wel 32 verschillende landen, over de gehele wereld verspreid..

Toen ik voor het eerst langs dit gebouw liep, overlegde ik bij mijzelf: "Moet ik dit opvangcentrum voorbij lopen of moet ik hier ook wat folder-materiaal neerleggen"? Ik besloot om het maar niet te doen, want ze kunnen deze folders niet eens lezen! Wat moet ik met die 32 verschillende talen en nationaliteiten beginnen? Hier is immers sprake van een geweldige taalbarrière! "Bezint, eer ge begint", is ook hier van toepassing.

Toch kreeg ik meer en meer het besef dat mijn lieve Koning het waard is om ook door asielzoekers geliefd en geloofd te worden.

Maar, ik overwoog opnieuw: "Hoe zal het blijde Evangelie voor deze mensen hier ooit te verstaan zijn? Ik kan voor deze mensen nooit het juiste Woord spreken. Maar al kan ik dat niet met woorden, dan kan ik het toch met daden proberen. In de veelheid der onderdanen is immers de heerlijkheid van de Koning".

Het gaat niet om mij. maar om Zijn heerlijkheid.

En daarom ging ik hier toch naar binnen, niet wetend hoe dit aflopen zou. Ik probeerde allereerst om iemand van de directie te spreken te krijgen. En dat lukte.

In het gesprek, dat nu volgde, werd ik stevig aan de tand gevoeld, omdat men hier zeer beducht is voor fanatieke Jehova-getuigen en andere dweepzieke groepen, die de deur soms plat lopen.

Maar toen bleek dat dit laatste echt niet het geval was en ik steeds duidelijker mocht opkomen voor Koning Jezus, die de Heiland van iedereen wil zijn, durfde ik op het laatst van mijn betoog toch de vraag stellen: "Geachte directie, is er voor deze 380 allochtonen ook een bibliotheek?"

Want deze mensen hebben niet alleen Bijbels maar ook goede lectuur nodig. Dat is allereerst mijn opzet.

Het antwoord was, dat daar eerst over vergaderd moest worden.

Wel mocht ik mijn telefoonnummer achterlaten. Ze zouden mij te gelegener tijd wel bellen….

Weken gingen voorbij en ik hoorde maar niets.

En toch kon ik in mijn 'binnenkamer' deze ontmoeting niet loslaten. Ik bleef er biddend mee bezig….

Telkens vroeg ik mij af: Waar blijft toch dat telefoontje?

Dat duurde tot ik ten einde raad zelf de telefoon pakte en naar hun beslissing vroeg. Ik kreeg een onbekend iemand aan de lijn.

Weldra bleek, dat er in dit tehuis, een geheel andere directie was aangetreden en ook dat de persoon met wie ik sprak een andere maatschappelijk werker was, die van mijn mondelinge verzoek niets afwist. Wel werd ik heel sympathiek te woord gestaan.

Dat gaf me moed om opnieuw mijn verhaal te doen.

Al pratend merkte ik, dat ik bij deze persoon een welwillend oor gevonden had.

Kortom, het slot van dit gesprek was, dat mij beloofd werd, dat men over mijn aanvraag nog deze dag wilde vergaderen en dat ik aan het eind van de middag uitsluitsel zou krijgen per telefoon! Wie schetst mijn vreugde en verbazing toen mij inderdaad telefonisch werd meegedeeld, dat de hele directie unaniem besloten had om mij voortaan toe te laten als vaste medewerker voor hun bibliotheek!

Ik mag daar nu Bijbels en lectuur brengen, zoveel ik wil!

En dat in alle mogelijke talen!

Kunt u begrijpen dat ik door deze toezegging diep ontroerde en opnieuw door de knieën ging en er aan denken mocht dat Jesaja zo veelbelovend zegt dat Gods Woord 'voorspoedig zal zijn in al hetgeen, waartoe HIJ het zendt' ?

De HEERE zal met Zijn Woord doen wat Hem behaagt.

Dat gelooft u, die dit leest, toch ook? Wie weet wat er gebeurt, wanneer deze mensen in contact komen met Gods Woord? Ik hoop u op de hoogte te houden.

Tenslotte nog deze vraag:

Wilt u ook deze zaak meenemen in uw gebed?

Ook het probleem van de vele talen, moeten we aan de HEERE voorleggen. De HEERE kan immers in alles voorzien!

P.S.

Ik kan u tot mijn grote blijdschap en verwondering meedelen, dat de taalbarrière grotendeels is opgelost. Wat is er gebeurd?

Er is sinds kort iemand uit mijn gemeente bereid gevonden om deze buitenlanders regelmatig te bezoeken om daar met Bijbelstudies bezig te zijn.

Hij spreekt goed Frans en Engels en…(en dat is veel belangrijker) sinds kort kent deze vriend ook de blijdschap des geloots. Hij doet niets liever dan het Evangelie aan anderen doorgeven. IVees met ons verblijd met deze oplossing en breng het allemaal bij de HEERE.

"Nooit kan het geloof te veel verwachten". Ook in Zuid-Limburg niet! Ja toch?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen