ONTMOETINGEN

Hallo, ik ben Eric, ik kan best heel opgewekt doen en heel vrolijk. Maar mijn hart heeft pijn. Ik ben Hervormd, niet zo heel zwaar, maar gewoon. Ik had verkering met een meisje dat van huis uit katholiek was, maar nu nergens meer "aan doet".

We hebben heel veel gepraat en samen heel veel onbegrip gehad. Ik werd door haar steeds minder begrepen. Zoals bijvoorbeeld met Sinterklaas. Voor mij hoeft dat eigenlijk helemaal niet zo uitgebreid. Maar in haar familie wei. Daarom waren we die bewuste zondagmiddag allemaal bij haar thuis. Best gezellig.

Best gezellig.

Aan het eind van de middag wilde ik naar de kerk. Dat deed een heleboel stof opwaaien in de gezellige sfeer van het feest.

Niemand kon dit begrijpen. Gezellig als familie bij elkaar zijn is toch ook heel christelijk?

Dat is toch ook heel belangrijk. Dan hoefje toch niet perse altijd in die kerk te zitten? De hele familie zat me op mijn nek.

Toen heb ik rustig geprobeerd uit te leggen waarom ik naar de kerk wilde. Niet moest, maar graag wilde. En ook waarom ik niet thuis kon blijven. Op deze dag is er iets in mij geknapt...

Heel diep en ingrijpend. Ik dacht: "Als ook de hele familie zich er mee gaat bemoeien, hoe moet dat dan later gaan?" Een paar dagen hebben Dorien en ik elkaar toen niet gezien.

Daarna hebben we weer gepraat en hebben we het samen uitgemaakt. Want zij kan niet leven zoals ik en ik niet zoals zij. Ik heb er nog steeds veel verdriet over. Ik houd van haar. Zoals ze is.

Ik zou haar graag mee naar de kerk nemen en helpen bij het bijbellezen.

Samen bidden en praten over deze belangrijke dingen.

Ik had mezelf graag opgeofferd om alles goed te krijgen, ik heb heel veel energie in deze relatie gestopt, zoveel dat ik eigenlijk op ben. Maar ik stond zo alleen tegen een over-macht aan bedillende en fel-wordende mensen dat ik niet verder kon.

Het ergst was dat ik steeds meer van die verwarde vragen in mijn gedachten kreeg. Ik kwam soms zelf in allerlei twijfels terecht.

Meer dan een jaar verkering. Weggegooide tijd… Of toch niet ?

In de tijd dat wij samen optrokken kon ik vaak zo gemakkelijk spreken van en over mijn geloof. Ook al luisterde zij niet goed. Ik had toen vaak ook zoveel rust na de gesprekken die we hadden.

Maar nu heb ik zoveel stormen. Nu is het net of mijn hele geloof weggeslagen is. Net of ik niet meer weet dat God bestaat.

Dat vind ik zo moeilijk. Zo oneerlijk soms. Nu heb ik juist God nodig en het gaat helemaal niet. Ik heb geen concentratie bij het bidden en het bijbellezen.

Waarom heeft God dit zo gedaan in mijn leven? Waarom gaf Hij mij niet een meisje dat bij mij past? Dan had ik nu ook niet alleen gestaan. Waarom kan het niet met twee verschillende geloven? Ik vertel alles aan Hem, maar soms vraag ik me af:

"Wat heeft het voor zin?"

"Waarom is er zoveel verdriet in mijn leven gekomen?"

Het zit allemaal wel een beetje door elkaar geloof ik, maar misschien kunt u er uit komen.

God boort je zeker! Maar Hij is niet altijd zo feel mel met het verhoren van ons gebed.

Dat is wat ik te vertellen had. Een hartelijke groet.

Dat is dan nog al iets, wat jij te vertellen hebt. Jij bent het nu even kwijt en dat is meestal al een klein beetje een opluchting. Maar ik heb het hier nog voor me liggen.

Waarom? Waarom? Duizenden hebben zich deze vraag al gesteld. En duizenden keren hebben anderen gezegd: "Dat is een vraag waarop je toch geen antwoord krijgt".

Toch denk ik dat dit niet helemaal waar is. Er is wel een stukje antwoord te vinden in jouw eigen geschiedenis. Je maakt God eigenlijk het verwijt dat Hij je dit meisje gegeven heeft.

Is dat eigenlijk wel zo?

Heeft Hij je dit meisje gegeven? Of heb je haar zelf genomen? Ik bedoel dit niet als een verwijt, maar vraag het jezelf eens af. Hoe kwam je tot deze verkering? Hadden je ouders je niet gewaarschuwd dat het niet mee zou vallen? Was er thuis al niet het één en ander besproken in het begin van je verkeringstijd. Maar toen geloofde je het niet.

Ik mag het wel rechtuit tegen je zeggen?

Maar je geloofde het niet omdat je stapel op haar was! Of zit ik er ver naast? Nu heb je een brok ervaring opgedaan, die aan de ene kant hard is, maar aan de andere kant weet je nu heel zeker dat het inderdaad niet gaat. Nee, geen weggegooide tijd.

Jij hebt ongetwijfeld gedacht: "Ik krijg haar wel mee". Ze is zo lief en het is zo goed tussen ons. Anderzijds is het natuurlijk zo dat het niet altijd op deze manier afloopt.

Soms komt een twee-kleurige verkering heel goed. Ik ken genoeg voorbeelden waarin alles voorbeeldig loopt ondanks de tweeheid in de verkeringstijd. Maar in die gevallen waren ze het voor hun huwelijk helemaal eens geworden wat de weg zou zijn om te gaan.

Wat betreft 'het niet horen van God'. Hij hoort je zeker! Dat weet je zelf met je verstand ook wel, maar Hij is niet altijd zo heel snel met het verhoren van ons gebed.

Houd wel aan! Grijp je maar aan Hem vast! Leg al deze zorgen maar bij Hem neer en smeek hem om een vrouw uit Zijn hand. Een vrouw in Zijn gunst. Hij bestaat echt! En Hij weet van jou af. Hij kent je probleem. Bij Hem is hulp.

Laat alle dingen rond verkering eens een poosje helemaal liggen. Verdiep je in je studie of in je werk. Graaf je in in Gods Woord en houd het oog op God gericht….Dan zal de uitkomst niet falen.

Ook voor andere jongens en meisjes zit er een boodschap in deze brief. Zo heel vaak gebeurt dit zelfde. Je krijgt kennis aan een meisje of jongen "buiten de kerk". Ouders waarschuwen liefdevol, vrien den raden het af…of lachen je uit…Maar we zetten door. "Ik weet zelf hoe ik het doen zal!"

Juist als het gaat om het zoeken van een levensfartner is het zo belangrijk om je te laten leiden door het Woord van God.

En jaren later worden bittere tranen gestort, tranen van verdriet en spijt, van teleurstelling en pijn. De mooie droom van de jonge jaren is achter zware wolken verdwenen. In de beste gevallen wordt er nog dapper doorgevochten, maar meestal laat men alles vallen, tot groot verdriet van alle partijen.

Juist als het gaat om het zoeken van een levenspartner is het zo belangrijk om je te laten leiden door het Woord van God. Het kan zoveel moeilijkheden voorkomen als je van tevoren zorgt alles op één rij te hebben. Laatje zoeken een biddend zoeken zijn.

Langs die weg mag je hopen dat je huwelijk een gelukkige tijd zal worden, een tijd van samen aan de hand van de Heere. Door Hem geleid in goede en kwade dagen.

En dan geeft het misschien wel eens pijn, veel pijn als een verkering verbroken moet worden, maar dat is minder zwaar dan een heel leven vol zorgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen