RELIGI - - - EUS

Gods voorschrift is de norm

Aan het begin van dit artikel moet ik X A het toch eerst even kwijt: het huwelijk I r en het gezin zijn van Goddelijke oorsprong. Zo leert ons God Zelf in Zijn Woord. Het huwelijk is een gave Gods, een instelling van God.

Het huwelijk is niet geboren uit de behoefte van de mens, maar is ontsproten uit de Goddelijke bewogenheid voor de mens. Het huwelijk is zo heilig in Gods ogen dat wij, mensen, onze gedachten en ideetjes ondergeschikt hebben te maken aan Gods voorschriften voor het huwelijk.

Als ik rondom mij zie, dan zie ik huwelijken en gezinnen waar het ijzig koud is, waar mensen al lang aan elkaar niets meer te vertellen hebben. Je ontmoet jongeren die met enige bitterheid in hun stem zeggen: "Mijn ouders zijn gescheiden. Ik woon sinds enkele maanden in een appartement".

Hoeveel zgn. 'sleutelkinderen' zijn er niet, die het normaal moeten vinden dat hun ouders hun eigen weg gaan, die maar hun plan moeten trekken en die zwaar lijden onder het gebrek aan liefde… jongeren, die voor hun hele verdere leven de littekens daarvan meedragen.

Echtscheiding wordt als een bijna normaal verschijnsel aangezien.

Statistieken spreken van 3 op de 5 huwelijken die stranden. En toch is en blijft het huwelijk een Goddelijke instelling. Ook al zijn er zelfs christenen die aan Gods richtlijnen voor het huwelijk willen knutselen en Gods Woord terzijde willen leggen als niet aangepast aan de tijd.

De wijsheid van de Bijbel wordt weieens ingeruild voor een portie moderne psychologie. Ligt in deze houding niet de oorsprong van veel menselijke ellende? De Bijbel wordt versneden naar onze maat. Wij moeten dringend terug naar de bron: Gods goede en zuivere Woord. Wij moeten opnieuw leren om te gaan leven naar de maatstaf van Gods Woord, en op een kinderlijke wijze er gehoor aan geven. Gods voorschrift is de maat voor het huwelijk!

De leer van Rome

Concilie van Trente (24e zitting): "Omdat het huwelijk in de evangelische wet door Christus in genade staat boven de oude huwelijkssluitingen, hebben onze heilige vaders, de concilies en de overlevering van de gehele Kerk steeds geleerd dat het huwelijk terecht onder de sakramenten van de Nieuwe Wet gerekend moet worden. Hiertegen zijn goddeloze mensen als waanzinnigen tekeer gegaan en ze zijn niet alleen verkeerd over dit eerbiedwaardige sakrament gaan denken, maar ze hebben ook overeenkomstig hun gewoonte, terwijl ze onder voorwendsel van het Evangelie vleselijke losbandigheid introduceerden in woord en geschrift, veel dingen beweerd die geheel vreemd zijn aan het gevoelen van de katholieke kerk en aan de vanaf de tijden van de Apostelen beproefde gewoonte, en dat niet zonder grote schade voor de christgelovigen. Het heilige en algemene concilie wilde deze driestheid teg emoet treden en besloot daarom tot het uitdrijven van de voornaamste ketterijen en dwalingen van voornoemde scheurmakers, door het uitvaardigen van de volgende vervloekingen tegen de ketters zelf en tegen hun dwalingen".

Vervolgens worden 12 vervloekingen uitgesproken, waarvan wij enkele citeren:

Canon 1 :" Indien iemand beweert, dat het huwelijk niet echt en waarachtig een van de zeven sakramenten is van de evangelische Wet, door Christus ingesteld, maar een uitvindsel is van mensen in de Kerk, en ook geen genade meedeelt: die zij vervloekt".

Canon 4: "Indien iemand beweert dat de Kerk niet de bevoegdheid bezit om beletselen uit te vaardigen, die een huwelijk ongeldig maken of dat de Kerk gedwaald heeft in het uitvaardigen van huwelijksbeletselen: die zij vervloekt".

Canon 9: "Indien iemand beweert… dat allen een huwelijk kunnen sluiten die voelen dat ze de gave der onthouding niet hebben (ook al hebben ze de gelofte van celibaat afgelegd): die zij vervloekt". Canon 12: "Indien iemand beweert dat huwelijkskwesties niet behoren tot de competentie van de kerkelijke rechters: die zij vervloekt".

Paulus wil de gemeente voorhoulden hoe man en vrouw met elkaar behoren te leven.

Catechismus t.g.v. de bisdommen in België:

"Het huwelijk is het sakrament waardoor man en vrouw zich als echtgenoten voor God en geweten tot aan de dood verbinden, en Gods genade bekomen om met elkander christelijk te leven en hun kinderen tot Gods eer op te brengen" (vraag en antw.440).

2e Vaticaans Concilie: "Krachtens het sakrament van het huwelijk, waardoor de christelijke chtgenoten het mysterie van de eenheid en de vruchtbare liefde tussen Christus en de Kerk uitbeelden en eraan deelnemen (vgl.Ef.5:32), helpen zij elkaar tot heiligheid in het echtelijk leven en in aanvaarden en opvoeden van hun kinderen, zo hebben ook zij in hun levensstaat en orde binnen het volk van God hun eigen gave. Uit die verbintenis immers ontstaat het gezin, waarin voor de mensen maatschappij nieuwe burgers worden geboren, die, in het doopsel tot kinderen van God verheven door de genade van de Heilige Geest, het volk van God in de loop der eeuwen doen voortbestaan. In die kleine kerk van het gezin dienen de ouders verkondigers te zijn en de eigen roeping van elk van hen, bijzonder wanneer het om een gewijde roeping gaat, met zorg te bevorderen' (Constitutie over de Kerk, art. 11.).

Mrg.Gijsen in zijn Katholiek Geloofsboek "Zekerheid en Vrede": "Omdat Christus voor gedoopten het huwelijk tot sakrament heeft verheven, zoals de Kerk vanaf de oudste tijden leert, mogen zij, die dit ontvangen hebben, erop vertrouwen het uit kracht van de daarin geschonken genade trouw en in heiligheid te kunnen beleven. Dit sakrament komt tot stand door het onherroepelijk ja-woord, dat man en vrouw in volle vrijheid en met kennis van de konsekwenties elkaar geven. Dit ja-woord zegt zowel, dat de huwenden elkaar zullen liefhebben met de liefde van Christus voor Zijn kerk als model alsook dat zij een gezin willen stichten en in het verwekken en opvoeden van kinderen -zo God hun die schenken wil- de bekroning hiervan zien. Man en vrouw dienen elkaar het huwelijk toe. De Kerk bevestigt dit en laat de priester of diaken, die namens haar getuige ervan is, het inzegenen. Ook verlangt zij de aanwezigheid van twee getuigen, opdat het huwelijk publiek wordt" (blz.384).

Hoe spreekt de Bijbel over het huwelijk?

De Bijbel spreekt duidelijk niet over het huwelijk als zijnde een 'sakrament'. Sakramenten zijn tekenen en zegelen van Gods genade en van Zijn verbond. Dit kan zeker niet over het huwelijk gezegd worden. Sakramenten zijn typische tekenen van de verlossing door Jezus Christus in een zondige wereld. Vóór de zondeval was er geen verlossing in Christus nodig. Nu heeft God het huwelijk ingesteld in het Paradijs, vóór de zondeval. Daarom kan het huwelijk geen sakrament zijn. Het huwelijk is een scheppingsordening van de Heere! Wanneer Jezus Christus over het huwelijk spreekt, wijst Hij terug naar die oorspronkelijke scheppingsordening. Zie Mark. 10:1-12. "Maar van het begin der schepping heeft God hen man en vrouw gemaakt. Daarom zal een mens zijn vader en moeder verlaten en zal zijn vrouw aanhangen. En die twee zullen tot één vlees zijn, alzo dat zij niet meer twee zijn, maar één vlees. Hetgeen dan God samengevoegd heeft, scheide de mens niet" (Mark.10: 6 t/m 9).

"Jullie blad verklaart veel twijfels in dit rooms-katholieke land. Wij hebben zoveel vragen over dingen die we nooit geleerd hebben. De Bijbel was ons onbekend."

Jose a Montes, Argentinie

Nergens vinden we in de Bijbel een aanwijzing dat Christus de huwelijkssluiting zou hebben ingesteld als een teken waarin de Verlossing door Zijn Bloed wordt uitgebeeld en waarin Gods belofte wordt bevestigd dat alwie in Christus gelooft, vergeving van zonden ontvangt. Rome beroept zich op Ef.5:31-32 om te bewijzen dat het huwelijk een sakrament zou zijn.

"Daarom zal een mens zijn vader en moeder verlaten en zal zijn vrouw aanhangen, en zij twee zullen tot één vlees wezen. Deze verborgenheid is groot; doch ik zeg dit, ziende op Christus en op de gemeente". Vanuit het verband waarin dit geschreven staat, is het helemaal niet de bedoeling van Paulus om de gemeente bekend te maken dat het huwelijk een sakrament is. Paulus wil de gemeente voorhouden hoe man en vrouw vanuit het Evangelie met elkaar behoren te leven. Hij herinnert eraan dat het huwelijk een instelling Gods is (en dat is toch iets anders dan een sakrament), waarbij de gemeenschap tussen man en vrouw een beeld is van de innige verbondenheid en levensgemeenschap tussen Christus en Zijn gemeente.

Paulus spreekt over een 'verborgenheid': "Deze verborgenheid is groot". Er staat niet 'Dit sakrament is groot'!

Deze verborgenheid is dan niet de echtelijke gemeenschap op zichzelf, maar datgene wat door het huwelijk wordt afgebeeld, nl. de verhouding tussen Christus en Zijn gemeente.

Het is een onbegrijpelijke en heerlijke verborgenheid, maar geen sakrament zoals Rome beweert.

Geborgen in Gods vaderhart

Wanneer een jongen en een meisje een relatie als deze van het huwelijk willen aangaan, is het zo nodig om zich geborgen te mogen weten in het vaderhart van God. Het huwelijk is immers zo heilig in Gods ogen en de eisen die God stelt voor een goed huwelijk zijn zo hoog, dat men er vanuit eigen kracht onmogelijk aan kan beantwoorden. Het is zo nodig om God ernstig te zoeken en deze bijzondere relatie aan te gaan als waarachtige gelovigen. Jezus Christus heeft in Zijn onderwijs over het huwelijk geweigerd om met minder genoegen te nemen dan met het oorspronkelijke doel dat God Zelf heeft gesteld bij de instelling van het huwelijk in het Paradijs.

"lk was katholiek. Uw blad is voor mij zeer belangrijk geweest om de weg naar de Heiland te vinden. Het blad is ook heel belangrijk om bij ons het Evangelie te brengen."

V.M. Perez Guatemala.

Daarom is het zo belangrijk om God te kennen, om het karakter van God in zich om te dragen, om wedergeboren te zijn door de Heilige Geest. Want wanneer gehuwden vanuit het natuurlijke hart elkan der willen liefhebben en dienen, gaan ze van elkander dingen verwachten, die ze uit zichzelf nooit kunnen opbrengen. En de gevolgen blijven dan niet uit: men wordt diep teleurgesteld in elkaar!

Het kan toch bijna niet anders. Want een huwelijksrelatie, die niet met God rekent en waarin Jezus Christus niet centraal staat, is volkomen aangewezen op zichzelf, op eigen wilskracht, op eigen kunnen en kennen en zodoende veroordeeld tot gedeeltelijk of volledig mislukken. Hoevelen zijn niet gestrand omdat ze hun vertrouwen stelden in de geweldige mogelijkheden, die ze dachten in elkaar gevonden te hebben. Het lieftallige snoetje of het viriele uiterlijk hebben reeds velen bedrogen. Het is alles zo vluchtig en niet bestand tegen de zorgen en de moeiten die niemand bespaard blijven.

Het ware en hechte fundament van een huwelijk zijn dan ook alleen in de Heere God te vinden, nl. de trouw. De trouw van God is het die een huwelijk tot een huwelijk maakt. Trouw is geen natuurlijke zaak, is geen menselijke eigenschap. Trouw is een gave van God! En daarom zal een huwelijk maar goed kunnen functioneren vanuit een direkte afhankelijkheid van God in Jezus Christus, vanuit een waarachtige geloofsgemeenschap met Jezus Christus. In het boek 'Hand in hand met Rome?' van ds.H.J.Hegger lees ik daarover: "Een gelovige christen zal het nooit verwachten van zijn 'doen' tegenover de huwelijkspartner. Hij weet heel goed, dat wij met onze daden alleen maar een huwelijk kapot kunnen maken. Want ons egoïsme zit zo diep in ons. En juist in de intimiteit van het huwelijksgebeuren kan dat egoïsme verwoestend werken, omdat de algehele overgave aan elkaar als man en vrouw zo teer is en zo nauw met onze innigste persoonlijkheid verweven.

Een gelovige man en vrouw kennen hun eigen zondigheid. Ze weten dat ze elkaar vergeving moeten vragen als ze iets tegenover elkaar hebben misdreven (Jak.5:16). En ze weten ook dat de Heere hen alles vergeeft, wanneer ze hun schuld kunnen ze elke dag opnieuw beginnen, oprecht voor God belijden (1 Joh. 1:9). Zo kunnen ze elke dag opnieuw beginnen, met elkaar en in Jezus Christus" (blz.157).

Eigenlijk mogen we stellen dat het huwelijk een geloofszaak is! Wanneer oprechte aangaan, kunnen ze door alles heen in gelovigen in Christus een huwelijksrelatie trouw verder gaan met elkaar, omdat hun relatie gefundeerd is in het offer van Jezus Christus en omdat Hij het voor het zeggen mag hebben in hun leven.

Moge het woord van de wijze Salomo in ons aller harten geschreven staan: "Dat de goedertierenheid en de trouw u niet verlaten; bind ze aan uw hals, schrijf ze op de tafel uws harten. En vind gunst en goed verstand in de ogen Gods en der mensen" (Spr.3.3-4).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen