EEN ONVERVALSTE SPANJAARD

In dit korte artikeltje geef ik graag een van de verschillende reiservaringen van onze reis in Spanje, door. In volgende uitgaven van ons blad hoop ik u nog wel wat ervaringen door te geven. Ik zou het liefst zo doen dat u ook iets gaat proeven van dit land. Niet als vakantieland, maar als land waar we broeders en zusters hebben. Broeders in druk en zorgen.

Die morgen waren we heel vroeg vertrokken uit ons logeerverblijf.

We moesten bijna zeshonderd kilometer reizen, over hoge bergen en door diepe dalen. Met stralend mooi weer. Wat ben je dan toch een klein schepseltje temidden van Gods grote overweldigende natuur. Wat is al onze techniek dan toch betrekkelijk als je kijkt wat een macht de Schepper in zo'n land ten toon spreidt. Wat is het telkens weer verleidelijk om even een klein haveloos dorpje binnen te trekken, even te proeven aan de voorbije eeuwen. Even te kijken naar de oude huizen, de van klei opgetrokken boerderijtjes, de met bergkeien geplaveide straten…. In veel kleine plaatsjes heeft de tijd echt stilgestaan. Steeds hebben we op deze rit de verleiding kunnen weerstaan….behalve rond een uur of half twaalf, we hadden trek in koffie. Die maakten we altijd zelf op een gasbrandertje dat we bij ons hadden (niet alleen uit zuinigheid, maar vooral om de gezelligheid van koffie drinken in de vrije natuur, boven op een berg of onder in het dal bij een snel stromend riviertje).

Zomaar in het uitgestrekte bergland doemde plotseling het dorpje Villaviejó op (spreek uit Biejabiècho). Niet hoog op een berg maar meer naar beneden lag het oude dorpje, met zijn typische torentje. Met mooie witgeverfde huizen en wat in elkaar gezakte oude boerderijen. Troosteloos, hulpeloos…maar toch boeiend en een taal sprekend die je misschien op het eerste gezicht niet zou verstaan….Alles gaat voortij…Alles!

Het kerkje was hermetisch gesloten. De straatjes waren stil en verlaten. Een oudere mevrouw die haar stoep aan het schrobben was zag ons aankomen…en u raadt het al: heel snel deed ze haar schort af je weet maar nooit…moeten ze hier zijn? Over de halve en hele keien zijn we naar boven gereden en hebben op een heuvel onze rust gehouden. We keken neer op het dorpje waar de rook uit enkele schoorstenen zich vermengde met de nevels van het bergland. Stilte….stilte….en nog eens stilte….Af en toe een loeiende koe….een schaap dat zich laat horen en in de verte een vliegtuig. Dat is alles. Verder alleen de rust van dit enorme land. Een land waar de Reformatie is uitgeroeid. Ongemerkt gaan daar toch weer je gedachten heen. En samen spreek je erover…over die tijd dat ook hier de mensen gevangen werden om hun geloof. De tijd waarin de velen uit de kleine dorpjes gehaald werden om mee te trekken naar het verre Holland om daar ketters te vangen en steden te bedwingen.

Maar de tijd waarin ook de mensen uit de kleine dorpjes gehaald werden om in Madrid te sterven gedood te worden om de naam van Jezus.

Toen we het dorpje inreden na onze koffiepauze, stonden we midden tussen de vervallen huizen, een eenzame schaapherder had met zijn kudde ons pad gekruist, "die moet hier ergens wonen zeiden we tegen elkaar." Mijn vrouw was een eindje vooruit gelopen. Plotseling stond ze oog in oog met een oude man, die met haar begon te praten…maar dat lukte van geen kant. Hij sprak vanzelf Spaans en mijn vrouw helaas niet. Een beetje ontredderd kwam hij naar ons gelopen. En weer in het Spaans: "Wat die vrouw toch tegen me zei, ik begrijp er niks van. Ze praat zo vreemd".

Ds. Van Roest vertelde hem dat wij uit Holland kwamen (Ollanda in het Spaans). Dat was voor hem iets onmogelijks om te begrijpen. Hij schudde zijn hoofd heel onbegrijpend.

"Dat is 3000 kilometer hiervandaan", maakten we hem duidelijk. In een afwerend gebaar schudde hij met zijn hand. Onmogelijk, onbegrijpelijk….bedoelde hij te zeggen.

Het werd een heerlijk ontspannen gesprek waarin hij vertelde over het weggaan van de jonge mensen naar de stad. En hij nam ons mee naar de resten van een grote boerderij. Eens moet het de trots van de bewoner geweest zijn. Een grote binnenplaats tussen gebouwen in. Een halve tractor stond er nog tussen en een paar stukken auto.

Het stro lag nog op de deel….De eg en de ploeg stonden in een in elkaar gestorte schuur….

Vergane glorie, alles gaat voortij.

Hij liet ons delen in zijn opvattingen over het hele wereldgebeuren. Hij vertelde van zijn vroegere burgemeesterschap in deze plaats.

"Allemaal voorbij, er zijn geen mensen meer."

En terwijl hij vertelde aten we een enkele vijg van een verlaten vijgeboom, we zochten naar verroest oud deurbeslag dat hier en daar op de grond lag en we vergaten dat we uit een wereld kwamen waar elk stukje grond benut wordt en waar elk optrekje tot woning gemaakt moet worden om alle mensen te kunnen bergen….De tijd stond stil.

Na een half uurtje moesten we toch echt verder. We hadden geproetd aan het leven in zo'n dorpje. We hadden geroken aan het slappe geloof, dat in wezen helemaal niets meer voorstelde, geen enkele geur van Christus meer verspreidde.

We hadden voor onze logeeradressen wat spulletjes uit Nederland mee genomen. Hierin hebben we onze oude vriend laten delen. Een lekker stuk Nederlandse kaas, een pot pindakaas en natuurlijk een Bijbel.

Glunderend nam hij alles in ontvangst. "Wat een goeie mensen…"mompelde hij zacht voor zich heen. "Wat een goeie mensen…."

Toen hebben we hem verteld van de "goede God" waarover het gaat in de Bijbel.

Hopende dat hij in zijn gekregen Bijbel zal lezen lieten we hem achter in het grote Spaanse land. Zullen we hem ooit nog zien? Waarschijnlijk niet. Maar de Heere Zelf weet waar hij woont…. en u kunt hem aan de Heere opdragen in het gebed Een oude man…een medemens….vreemd van de Heiland….vreemd van het Woord van genade. Eén van de velen die onder onze verantwoording vallen wat ons werk betreft.

Alstublieft; draag mee. Bid mee Of de Heere hier in dit grote land het wonder van genade wil verheerlijken. Dat steeds meer mensen de Heere Jezus mogen leren kennen en hun leven aan Hem mogen overgeven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen