ONTMOETINGEN

Geachte broeders en zusters,

Reden van deze brief is u te verzoeken mij zoveel mogelijk tractaten toe te zenden omdat ik behoor tot een kleine gemeente in de Arroyo de la Miel (Malaga) die de Heere nu sinds kort begonnen is te vormen. Deze zomer willen wij straatevangelisatie gaan doen, als God het ons toestaat en wij de nodige vergunningen (van overheidswege) krijgen.

Daarvoor hebben we uiteraard tractaten nodig om te kunnen uitdelen. Als het mogelijk zou zijn, zou ik persoonlijk graag een boek toegestuurd krijgen waarvan u vindt dat het nuttig is voor het doel dat me voor ogen staat, om mij te instrueren m.b.t. het katholicisme in het licht van de Bijbel en buitenaardse verschijnselen en afgoderij die zoveel verwarring veroorzaken in deze kleine en zeer afgodische groep van de Arroyo de la Miel. (Waarschijnlijk doelt ze op allerlei bijgelovige praktijken. Dan zou in het Spaans het woord 'superstición' -bijgeloofmeer op zijn plaats zijn dan idolatri'a -afgoderij/beeldendienst. Red.)

Me verontschuldigend voor het feit dat ik zomaar ben gaan schrijven zonder u eerst gegroet te hebben in de liefde des Heeren, doe ik dat nu: Vrede zij u I Ook wil ik iets over mezelf vertellen.

In september a.s. is het acht jaar geleden dat ik de Heere heb leren kennen. Ik begon al jong te "leven", zo dat ik op mijn 15e jaar al zwanger was. Ik realiseerde me al snel de geweldige verantwoordelijkheid die dat met zich meebracht en probeerde die te ontwijken door te vluchten in de drugs, zodat ik met mijn zestiende jaar behoorlijk verslaafd was aan de heroïne.

Van toen af ging mijn leven snel bergafwaarts. Om aan het geld voor de heroïne te komen (ik had per dag minstens voor 20.000 peseta's nodig) begon ik in drugs te handelen, totdat de politie me aanhield en ik er van schrik mee ophield. Daarna begon ik te stelen, maar ook daarbij werd ik aangehouden door de politie. Ik werd er bang door. Toen bleef mij maar één ding over, het laagste van alle, maar mijn behoefte aan heroïne was sterker dan welke "laagte" ook en ik ging in de prostitutie. De afkeer van mezelf was zo groot en de innerlijke leegte die ik voelde was zo donker dat ik verscheidene keren gepoogd heb zelfmoord te plegen, God dank zonder resultaat.

De artsen gaven mij geen maand meer te leven

De artsen gaven mij geen maand meer te leven toen mijn moeder (die sinds zes maanden bij de Heere is) via een oom van mij die christen was, hoorde dat er christelijke centra bestonden voor de rehabilitatie van verslaafden. Ik had absoluut geen zin in een christelijk centrum want ik wilde al lang niet meer geloven in die vervelende en versleten God, Die ze me van kindsaf hadden laten zien en bovendien dacht ik dat zo'n centrum een soort klooster was. Maar omdat er niets anders aan te doen was, ging ik er heen. Mijn eerste indruk bij het binnengaan van die "gemeenschap" was heel vreemd, omdat het enerzijds een gewoon huis was maar anderzijds heel verschillend daarvan. Op weg naar mijn kamer kwamen we door de kerkzaal en die leek in de verste verte niet op wat ik me daarvan voorstelde. In plaats van overal allerlei beelden en kaarsen was er alleen maar een poster van een prachtige bron en een schilderij waar op stond: "Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid"(Heb.13:8).

Intussen was er een meisje, dat me verzekerde dat zij ook verslaafd geweest was, wat ik niet geloofde -want haar gezicht straalde van geluk-, ze lachte veel en haar blik was diep en vol liefde. Ze huilde bijna toen ze mijn verschrikkelijke toestand zag; ik ben 169 cm lang en ik woog 47 kg, ik was vervuild en de dood en de wanhoop waren op mijn gezicht te lezen. Terwijl Toni (zo heette dat meisje) mij m'n kamer wees hoorde je in de verte een stem meezingen met een cassettebandje: "De Heere is mijn licht en mijn heil. Wie zou ik vrezen. Hij is mijn kracht…" Ergens anders hoorde ik een stem, waarin de vreugde en het geluk te horen waren, zingen: De Heere heeft mij bevrijd, mijn leven veranderd, een ieder zal het zien…

Al gauw begreep ik dat die meisjes, die zoals Toni vertelde - ook verslaafd geweest waren, bezig waren het gewone huishoudelijke werk te doen. Maar ze deden het met plezier, terwijl huishoudelijk werk voor mij nooit anders dan "stom werk" geweest was. Nadat ik daar twee dagen geweest was en vreselijke afkickpijnen had, nam ik me voor er van door te gaan, want het kon best wezen dat God het leven van die meisjes veranderd had, maar voor mij was er geen hoop meer. Dat kon niet. Ik pakte dus mijn koffer en vertelde wat ik dacht. Toen zei iemand tegen me dat ik het alleen niet zou kunnen, dat niemand het alleen gekund had, maar dat het IN CHRISTUS wel zou kunnen net zo goed als het bij haar gekund had. Toen spraken ze me van de liefde van God, en hoe Christus voor mij, voor Irene, aan het kruis gegaan was. Ze vroegen of ik wilde dat ze voor me zouden bidden en, hoewel ik al bijna besloten had weg te gaan, zei ik van "ja" en ze baden voor mij en inwendig riep ikzelf ook: "God, ik geloof dat het waarheid is dat U deze meisjes veranderd hebt. Help mij alstublieft ook. Kom in mijn leven." Toen zij ophielden met bidden, was er iets in mij veranderd. Ik wilde niet meer (direct) vertrekken en binnen in mij was er iets van een bevrijding. Ere zij aan God.

Ze vroegen of ik wilde dat ze voor me zouden bidden

De volgende dag kwamen er, terwijl ik bezig was de taken te verrichten die ik had, woorden bij me boven die ik waarschijnlijk gehoord had tijdens de lezingen en die de Heilige Geest me nu bekend maakte terwijl Hij mij uitnodigde om mijn leven aan Hem over te geven. Woorden als: Komt tot mij allen die vermoeid en belast zijt (ja, zo, zo voelde ik me,) en Ik zal u rust geven. Ja, dat had ik nodig: rust voor mijn ziel, en onder tranen dankte ik God en zonder het te weten was ik bezig mijn leven aan Hem over te geven. Indien iemand dorst heeft, die kome tot Mij en drinke… Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Ik vermag alle dingen in Christus, Die mij kracht geeft. Mijn genade is u genoeg, want mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

Om kort te gaan, deze woorden kwamen me voor de geest en zij verbraken mij en werden levend in mij en gaven mij hulp en kracht tijdens de periode van ontwenningsverschijnselen. Tegelijkertijd was mijn honger naar het Woord zo groot dat ik mijn slapeloze nachten ten gevolge van de ontwenningsverschijnselen lezend doorbracht en die nachten me zelfs kort leken - glorie aan de Heere - maar ik bemerkte ook hoe Hij mij, zelfs zonder dat ik kon slapen - zo was het 26 dagen waarvan dertien dagen met pijn, zweten, anorexie, krampen (allemaal ontwennings in die tijd door Zijn Heilige Geest ook bekend dat mijn strijd niet alleen was tegen vlees en bloed, maar ook tegen de Satan zelf. "Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de geweldhebbers dezer wereld (Ef.6:12). Neemt daarom aan de gehele (GEHELE) wapenrusting Gods, opdat gij kunt wederstaan in de boze dag en alles verricht hebbende, staande blijft" (Ef. 6:13). Ik moest niet aan morgen denken. Heden was het de boze dag waarin ik staande moest blijven. Ik mocht in mijn zwakheid ook ervaren dat wanneer ik onderworpen was aan de Heere, de satan van mij vluchtte, zoals het ook staat in Jac. 4:7.

ik het gevoel had dat een enorm gewicht van mij afgenomen werd

Zo openbaarde God mij in Zijn barmhartigheid op de zesde dag tijdens een ochtendwijding het werk des kruises in mijn leven. Ik zag mijn zondige leven èn Jezus die het wegdroeg op Zijn schouders, aan het kruis. Het was alsof Hij voor mij stond en mij aankeek. Het was geen visioen, maar iets diep in mijn geest. Toen verbrak de Heilige Geest mij en op hetzelfde ogenblik mocht ik Zijn offer aanvaarden, waarop ik het gevoel had dat een enorm gewicht van mij afgenomen werd. Ik huilde en dankte aan één stuk door Jezus omdat Hij mij zo liefhad dat Hij Zichzelf voor mij gegeven had. En toen, glorie zij God, was het alsof ik gedoopt werd met de Heilige Geest en VUUR, iets in mij brandde en deed mij maar steeds God loven, alsmaar door. Toen de dienst was afgelopen, was ik nog steeds dronken in de Geest en God lovende. Van toen af aan mocht ik de grote macht van de levende God in mijn leven ervaren, ik werd volkomen bevrijd van de drugs en de tabak en God maakte mij inderdaad een NIEU-WE SCHEPPING tot Zijn eer.

Sindsdien is Hij in mijn hart en leven blijven werken, en dagelijks doet Hij wonderen om mij heen. Nadat ik een tijd in de rehabilitatie-arbeid gewerkt had verliet ik die gemeenschap en nu leef ik met mijn dochters in een klein appartement en van daaruit dien ik Hem zoveel ik kan.

Daarbij is ons eerstvolgende plan de straatevangelisatie.

Neemt u mij niet kwalijk dat ik zo'n lange brief geschreven heb. Het is altijd fijn om de wonderen te horen die Jezus nog steeds doet, zoals het op die tekst in de kerkzaal stond, acht jaar geleden: Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en tot in eeuwigheid". Amen.

Dat de vrede en de zegen van onze Heere Jezus Christus met u allen moge zijn. Ik wacht met spanning op bericht over de tractaten.

Een groet in de liefde, de agape.
Irene Ruiz

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen