RELIGI --- EUS

Calvijn schrijft in zijn 'Institutie':

"De Heere heeft ons een tafel gegeven om daaraan te eten, niet een altaar, waarop het slachtoffer geofferd wordt. Hij heeft geen priester geheiligd om te offeren, maar dienaren, om het heilige maal uit te delen. Hoe hoger en heiliger de verborgenheid is, met des te meer godsdienstigheid en eerbied moet ze behandeld worden. Dus is niets veiliger dan dat wij alle stoutmoedigheid van het menselijk vernuft wegdoen en alleen ons houden aan hetgeen de Schrift leert" (lnst.IV, 18,12).

Wat voor mij zo vanzelfsprekend was gedurende de jaren van mijn bediening als r.-k. priester, is vandaag een gruwelijke afgodendienst.

"Indien iemand beweert dat in de mis niet een echt en waar offer aan God wordt opgedragen, die zij vervloekt".

"Indien iemand ontkent dat in het sakrament van de Eucharistie het lichaam en bloed van Jezus Christus ... waarlijk, werkelijk en wezenlijk tegenwoordig is, die zij vervloekt". "Indien iemand beweert dat de gelovigen krachtens een bevel Gods... het sakrament van de Eucharistie moeten nuttigen onder beide gedaanten (=brood en wijn), die zij vervloekt".

Uit: Het wetboek van canoniek recht van de Rooms-Katholieke Kerk.

Ik vraag me af hoe het toch mogelijk is om, in weerwil van de duidelijke uitspraken van de Schrift over de éénmaligheid en de algenoegzaamheid van Christus' Kruisoffer, toch vast te houden aan de leer dat Christus Zichzelf onder zichtbare tekenen offert in de Mis.

En toch moet ik toegeven dat het offerkarakter van de Mis een voor ons onloochenbaar gegeven was. Er was een diepe onderbe wuste binding aan het dogma van Rome. Een dogma, en zeker dit, stond niet ter discussie!

1. Wat leert Rome over het Mis-offer?

Het Concilie van Trente is zeer duidelijk: "Indien iemand beweert dat in de mis niet aan God wordt opgedragen een waar en eigenlijk offer, of dat het offergebeuren aldaar niet anders is dan dat Christus ons daar ter nuttiging wordt geschonken: die zij vervloekt" (canon 1 22e zitting 1562).

"Indien iemand beweert dat het offer van de mis slechts een lof- en dankoffer is of alleen maar een herdenking van het offer dat aan het Kruis is volbracht, en niet een verzoeningsoffer… die zij vervloekt" (canon 3).

Het is goed om voor ogen te houden dat, in de hele discussie rond de 'Mis-als-offer', het ten diepste gaat om de allesomvattende en algenoegzame betekenis van het Kruis van Christus. Hier wordt de verzoenende kracht van Christus' Kruisoffer versneden, ook al beweert Rome bij hoog en bij laag dat het niet zo is!

Paus Pius XI

schreef in zijn encycliek 'Ad Catholici Sacerdotii': "Dit is een werkelijke offerande van een goddelijk slachtoffer en niet een louter teken. Zij heeft derhalve een werkelijke kracht ter verzoening van het mensdom met de eeuwige Majesteit van God, die door de zonde is beledigd" (1935).

Paus Pius XII schreef: "Het verheven offer van het altaar is dus niet een loutere herinnering zonder meer aan het lijden en de dood van Jezus Christus, maar een werkelijk en eigenlijk offer, waarin de Hogepriester door een onbloedige offering hetzelfde doet, wat Hij eenmaal deed op het kruis…" ('Mediator Dei'- 1947).

Tegenwoordigstelling van het kruisoffer

Trente leert dat Christus aan Zijn kerk een zichtbaar offer wilde nalaten "waardoor dat bloedige offer dat eenmaal aan het kruis moest worden volbracht, tegenwoordig zou worden gesteld en waardoor de gedachtenis daaraan tot aan het einde van de wereld zou voortduren en de heilzame kracht ervan zou worden toegepast tot vergeving van die zonden die door ons dagelijks bedreven worden".

Het moet hier duidelijk worden gesteld dat in de Bijbel nergens een tekst te vinden is die leert dat het kruisoffer opnieuw tegenwoordig moet worden gesteld en dat de heilzame kracht van het kruisoffer in de mis zou toegepast worden tot vergeving van zonden! Integendeel! De Bijbel leert dat 'Christus eens voor al geleden heeft voor de zonden' (1 Petr.3:18) en dat Hij 'door de dood die Hij is gestorven, eens voor al heeft afgerekend met de zonde' (Rom.6:10).

Even duidelijk leert de Bijbel dat de vergeving van zonden ontvangen wordt "door het geloof" in Jezus Christus' Kruisoffer, zonder dat als voorwaarde wordt gesteld dat men deelneemt aan het misoffer. Petrus zegt: "Dezen geven getuigenis al de profeten, dat een ieder die in Hem gelooft, vergeving der zonden ontvangen zal door Zijn Naam" (Hand.10:43).

Alleen vanuit de ware geloofsgemeenschap met Jezus Christus wordt vergeving van zonden ontvangen.

Misoffer is hetzelfde offer als het Kruisoffer

Trente leert: "Het is één en hetzelfde slachtoffer, het is dezelfde die zich nu offert door de bediening van de priesters, als die zich toen op het kruis offerde; alleen de wijze van offeren verschilt" (22e zitting-c. 1).

Pius XII in 'Mediator Dei': "Het offer op het kruis was een bloedig offer; maar wegens de verheerlijkte staat van zijn menselijke natuur, heeft de dood geen heerschappij meer over Hem, en daarom is het storten van het bloed niet mogelijk" (no 69).

Maar volgens Rome doet dit niets af aan de werkelijkheid van het offer: "Immers, zo dikwijls de priester vernieuwt, wat de Goddelijke Verlosser in het laatste avondmaal verrichtte, wordt werkelijk het offer voltrokken" (Mediator Dei, no 95).

Offer van de Kerk

Uitsluitend door de dienst van de priester kan het offer worden tegenwoordig gesteld.

"Deze is immers, door het ontvangen van de priesterwijding, aan de Hogepriester gelijk gemaakt, en heeft de macht te handelen in de macht en in de persoon van Christus zelf. Door zijn priesterlijke handeling leent hij als het ware aan Christus zijn tong en reikt hij Hem de hand" (Mediator Dei - no 68).

De offerdaad van de priester wordt zodoende Christus' offerdaad. Christus blijft wel de voornaamste offeraar, hoewel Hij de mis niet onmiddellijk opdraagt, maar door bemiddeling van de priester.

Zo wordt de kerk door bemiddeling van de priester in de offerande van Christus ingeschakeld en brengt zo zelf het offer.

Verzoenende offerande

Rome leert dat in het misoffer de verzoening daadwerkelijk tot stand komt.

"Opdat verlossing en zaligheid daadwerkelijk tot stand komt en door God wordt aanvaard, is het volstrekt noodzakelijk dat de mensen in vitaal kontakt komen met het kruisoffer en dat aldus de verdiensten daarvan op hen worden toegepast" (Mediator Dei - no 76).

Trente leert dat 'in de eucharistie als offer de heilige kracht van het bloedig kruisoffer toegepast wordt tot vergiffenis van de zonden die wij elke dag bedrijven'.

Alleen door het misoffer krijgt men deel aan de verdiensten van het Kruisoffer. "Om derhalve te maken dat hun verlossing en zaligheid daadwerkelijk tot stand komt en door God wordt aanvaard, is het volstrekt noodzakelijk, dat de mensen elk afzonderlijk in vitaal kontakt komen met het kruisoffer en dat aldus de verdiensten daarvan op hen worden toegepast" (mediator Dei no 76).

In deze leer verschrompelt de heerlijkheid van Christus' verlossingswerk tot een loutere 'mogelijkheid', terwijl de 'werkelijkheid' der verzoening tot stand komt in het misoffer!

In het kruisoffer wordt enkel de 'mogelijkheid' geopend naar verzoening, maar is niet beslissend. De werkelijkheid der verzoening komt tot stand in het misoffer, en wel door de beslissende daad van de priester.

Verzoening door verdienste

In de leer van Rome wordt ten diepste verzoening afhankelijk gemaakt van menselijke medewerking. De mens moet tot 'werkelijkheid' maken, wat Christus slechts 'mogelijk' heeft gemaakt!

In dit opzicht is het dan ook te begrijpen dat Rome zo'n groot belang hecht aan de persoonlijke medewerking van de gelovigen met de priester in het misoffer: "Door die daadwerkelijke persoonlijke deelname maken de ledematen zich dagelijks meer gelijkvormig aan hun goddelijke Hoofd en wordt tegelijk het heil, dat uit het Hoofd voortvloeit, aan de ledematen meegedeeld" (Mediator Dei no 77). Verder wordt geleerd dat Jezus Christus "door Zijn dood aan het kruis de onmetelijke schat van de verlossing aan Zijn kerk zonder haar medewerking heeft geschonken; bij de uitdeling van die schat vraagt Hij niet alleen medewerking van Zijn onbesmette Bruid tot het werk van de heiliging, maar wil zelfs, dat haar werking er op zekere wijze de oorsprong van vormt" (no 77).

2. Wat de Bijbel leert

Wie de r.-.k. leer over de mis-als-offer naast het Schriftgetuigenis plaatst, moet onvermijdelijk tot het inzicht komen dat deze leer geen grond vindt in de Bijbel. Helder en overtuigend spreekt de Bijbel over Jezus Christus' kruisoffer als over een 'volkomen' offerande. Het offer van Jezus Christus is eens voor altijd geschied!

"Want met één offerande heeft Hij in eeuwigheid volmaakt degenen, die ge heiligd zijn" (Hebr.10:14).

Duidelijk leert de Bijbel dat Christus Zichzelf slechts éénmaal geofferd heeft, nl. aan het Kruis!

Eens voor altijd heeft Hij Zichzelf ten offer gebracht (Hebr. 7:26-28).

Hebr. 9:24-28 en Hebr.10:15-28 spreken van het ene volmaakte, afdoende offer van Jezus, dat éénmaal geschied is.

Dit maakt elk offer, buiten dit éne volkomen offer, overbodig!

De mis: vervloekte afgoderij?

Terecht zegt de Heidelbergse Catechismus: "De mis is dus in de grond van de zaak niet anders dan een verloochening van het ene offer en lijden van Jezus Christus en een vervloekte afgoderij" (Z.30).

Het gaat in de mis zondermeer om een ander evangelie. Dat kan niemand ontkennen. De hele leer én de praktijk van de mis is in flagrante strijd met het bijbels getuigenis.

Calvijn zegt: "Wij plegen op de laatste woorden van stervenden acht te slaan als Godsspraken. Christus betuigt stervende, dat door Zijn enige offerande voltooid en vervuld is al wat tot onze zaligheid diende. En zal het ons dan geoorloofd zijn aan een dergelijke offerande, welker volmaaktheid Hij zo duidelijk aangeprezen heeft, dagelijks, alsof ze onvolmaakt was, talloze offeranden vast te knopen? Waar het heilige Woord Gods niet alleen verzekert, maar ook uitroept en betuigt.dat deze offerande eenmaal volbracht is, en dat haar kracht eeuwig blijft, beschuldigen daar degenen, die een andere offerande eisen haar niel van onvolmaaktheid en zwakheid?" (Inst. IV,8,3).

Het mag voor ons vaststaan: de offerande van Jezus Christus is volstrekt ge noegzaam. Immers, alle weldaden der genade, vergeving, heiligmaking, verlossing, de ganse zaligheid, zijn verworven door de offerande aan het kruis en kunnen noch behoeven te worden aangevuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen