Redding door vernieuwing

Ik heb mijn stagetijd doorftbracht in Tanzania, in de provincie Same bij de Wa(^re-stam. We leefden daar in de schaduw van de Kilimanjaro-berg met een half miljoen mensen. Ook in de schaduw van de ellende die over Afrika gekomen is. Al valt dit in eerste instantie in Tanzania nog wel mee.

Hier in dit land heeft God Zelf mijn ogen geopend voor mijzelf en voor mijn volk. Hier heb ik leren denken. Eerst had ik maar alleen dogma's proberen te volgen, zonder ooit zelf alles op een rijtje te willen zetten.

Wat een heerlijk wonder als je de Bijbel mag leren kennen, waardoor de geheimen van God tot leven komen, en je mag leren verstaan, stapje voor stapje…. wat Gods wil is voor ons, mensen. De teleurstellingen met mensen die zich 'Christenen' noemden, de nameloze armoede in mijzelf hebben mij niet tot een gefrustreerd mens gemaakt, maar zij hebben mij naar God doen zoeken, en ook bij God doen zoeken. Ik heb mijn ongelukkig-zijn bij Hem uitgeworsteld.

Vaak midden in de nacht. Zonder mensen om mij heen. Diep in het donker soms. Maar God deed Zijn licht over mij opgaan, en toen kon ik zien. Anders dan voorheen, andere dingen dan voorheen. Ik bleef wel een heel gewoon mens hoor!

En ik had niet vreemde dingen gezien, maar ik had Gods wil gelezen in de Bijbel. Wat is dat Boek van God mij toch lief geworden, juist in deze tijd. Ik werd er mee wakker en ik viel er mee in slaap. Ik leefde er als het ware mee. En het onderwees me zoals nooit iemand mij onderwezen heeft.

Maatschappelijk

Voor al de problemen in Afrika worden oplossingen gezocht (en dat moet, dat is de taak van een mens). Maar de oplossingen worden op het horizontale vlak gezocht. Op het menselijke vlak, op het vlak van 'menselijk-kunnen'. En daar ligt nu de teleurstelling voor heel de wereld: het menselijk kunnen is niets waard. Het is vol zonden en eigenbedoeling. Het bedoelt God nooit. Het menselijk-kunnen is verdorven. Ook tegenover de medemens en ook tegenover God.

Ik heb ook mee gelopen in die optocht achter het menselijk denken aan.

Maar God heeft mij doen zien dat er langs deze weg nooit een oplossing te vinden is.

Toen ik dat ontdekte ben ik dat ook gaan vertellen aan de anderen om mij heen. Maar men lachte me in het begin uit. Zomaar, recht in mijn gezicht. Ze vonden mij een dagdromer, een fantast. Hoe kun je nou een oplossing vinden voor de problemen van een land zonder de politiek te veranderen…? Hoe kun je een land naar een beter leefklimaat brengen zonder de economische toestanden te verbeteren…? Zo sprak men dan tot mij. Maar ik ben niet tegen een politieke oplossing…

Ik ben niet tegen een economische oplossing… Ik ben niet tegen denken over en werken aan de toekomst… Maar als je dit alles doet zonder God, dan zal er niets van terecht komen.

Ik ben niet tegen hulp zoeken voor Afrika en met name voor Zaïre, maar als het zonder God is, dan ben ik tegen. En dan wordt het ook nooit iets!

We moeten ook economisch werken en sociaal en maatschappelijk… maar nooit zonder opzien naar God, naar onze Zaligmaker Jezus Christus. Hij kan ons helpen. Hij zal ons de weg wijzen.

Is dat je bekering?

"Heeft uw bekering dan alleen daar mee te maken? Wil het alleen zeggen dat je een andere kijk gekregen hebt op het politieke gebeuren in Afrika?"

Dat lijkt misschien zo, en ik ben daar ook heel veel mee bezig, maar dat kan toch niet anders. Ons volk is in nood en niemand wil hen op de goede manier helpen, dan moet je daar toch wel over spreken… dan moet je toch de dingen wel aanwijzen?

Dit is niet mijn bekering, maar het is er een gevolg van.

Mijn bekering is geweest dat ik door God uit de duisternis gehaald ben. Verlost ben. Dat ik eerst niet wist van de Zaligmaker Jezus en dat ik Hem nu mag kennen vanuit de Bijbel en vanuit de ervaringen van elke dag.

Dat is een enorme worsteling geweest, dat heb ik u al gezegd. Een worsteling die je klein maakt tegenover God. Klein en afhankelijk van Hem. Maar het is ook een worsteling die je blij maakt, blij dat God er heel echt is… Blij dat de zonden van anderen en vooral ook van jezelf niet het enige zijn op de wereld.

Als je dat diep in je ziel mag ervaren en leren kennen, dan wordt heel je leven totaal anders, op alle terreinen van het leven. Als je Hem hebt… Als Hij jou heeft… dan wordt alles anders, dan wordt je gelukkig. Voor die tijd lijkt het misschien wel eens dat je gelukkig bent, maar het is niet waar…! Dat heb ik gevoeld, dat heb ik ervaren…

Dit alles heeft in eerste instantie niets met mijn stu die te maken. Dit was een persoonlijke belevenis aan de voeten van God. Ik heb dit echt beleefd in mijn hart… echt gevoeld… Ik heb het gevoeld als Gods genade tegenover mij. Gods liefde voor mij…

Dan wordt alles anders

Als deze ervaringen in je leven komen word alles anders. Jouw vrouw ziet er anders uit, jouw kinderen zijn dan anders. Maar ook de mensen van jouw land. Je krijgt hen lief. Eerst niet, eerst liepen ze maar naast je, maar nu zijn ze net als jij. Ook arm en zondig en zonder toekomst, zoals je zelf ook was. Ik miste Hem, al wist ik dat zelf niet, en al dacht ik dat ik gelukkig zou worden als ik alles deed wat ik leerde. Nu ken ik Hem en nu ben ik gelukkig! Toen ik Hem miste kon ik niet gelukkig zijn. Dus kunnen anderen dat ook niet worden, dacht ik dan. Op zijn hoogst vind je wat 'schijn'geluk. Mijn leven mag nu zijn: "Een God danken, omdat Hij Zijn Zoon gestuurd heeft voor mij… omdat Die ons de weg wijst naar Zijn Vader. Dat Hij Zelf de weg is naar Zijn Vader… Maar dat Hij ook de weg wijst voor het gewone leven. Door Hem kunnen alle mensen gelukkig zijn. Jezus is de weg om zalig te worden, maar ook de WEG voor de op lossingen van de problemen. Dat is ook voor Nederland zo!

Uren lopen

Toen deze dingen voor mij werkelijkheid werden, toen ik de waarheid van Gods Woord ontdekte en de vastheid van het geloof, heb ik uren en uren gelopen door de bossen, over de bergen, van dorp naar dorp, om aan anderen te vertellen wat ik gevonden had.

Ik kende in die tijd geen vermoeidheid.

Het was alsof God Zelf mij voortdreef om het iedereen te vertellen.

En er waren mensen die mij geloofden. Die het ook mochten zien. Maar velen wilden niet horen, zij zitten veel te vast in het denksysteem dat hen geleerd is. Onder hen die wilden horen was o.a. de bisschop van dat gebied, samen met een paar priesters.

Ik hoop dat ik hen nog eens mag ontmoeten om hen nog beter het Evangelie door te geven.

"In welke taal sprak je daar?"

Afrika is een land van veel talen. Inheemse en uitheemse.

Ik beheerste toen: Swahili. Lingala, Kikongo. Tshiluba, en Frans. En nu is daar Nederlands en Engels nog bij gekomen.

"Wat ventileerde je naar de mensen toe?"

Maar één ding: God is de enige die het leven van de mens zalig en gelukkig maakt. Wij hebben Hem nodig en Zijn Zoon Jezus Christus. Als je Hem hebt heb je alles, al ben je nog zo arm. Ga voor alles eerst Hem zoeken.

"Hoe moeten mensen in Afrika Hem dan zoeken?" In de Bijbel. Dan gaan ook je ogen open voor alles rond om je heen. Dan ga je Gods grootheid ook zien in de bloemen en de vogels, de bomen en de bergen, ja zelfs de zee spreekt van Zijn heerlijkheid.

Vergadering

De hierboven genoemde bisschop heeft een vergadering bij elkaar geroepen, een soort kleine synode. Op deze vergadering heeft hij felle kritiek geleverd op het onchristelijke leven van de mensen en ook van de geestelijken.

Hij riep op tot leven 'volgens het licht van het Evangelie". "De kerk moet gezuiverd" zo riep hij de aanwezigen toe. Hij schreef later: "Onze kerk heeft vernieuwing nodig, vernieuwing naar het Evangelie".

Helaas is hij niet genodigd voor de grote Afrikasynode in 1994. Wat daar besproken gaat worden heeft niet wezenlijk met de leer van Jezus Christus te maken. Daar gaat men spreken over de leer van Rome en over de economische problemen in Afrika. Niet over de zaligheid die in Jezus is.

Het doet mij pijn om het te moeten zeggen; maar op deze vergadering mag je niet spreken over je persoonlijk geloof in Jezus. Alles gaat daar om de Paus, de priesters, de bisschoppen, de leerstellingen enzovoort…

Als het over God gaat moeten WIJ de waarheid zeggen; altijd! Dan mogen we niet zwijgen, nooit!

Terug naar mijn scriptie

In mijn scriptie heb ik mijn persoonlijk geloof verwerkt, uitgewerkt. Natuurlijk, dat kon ik niet anders. Als zo het nieuwe van Gods Woord je leven gaat beheersen, dan moetje dat overal laten horen, dat kun je niet laten.

Maar volgens de faculteit was dit niet wetenschappelijk. Men wist er geen weg mee. Het heeft me veel moeite gekost om iemand te vinden die tenslotte toch m'n werk wilde begeleiden. Men begreep mij niet. Ook hier in Holland niet. Absoluut niet. Alles is altijd wetenschappelijk. Er is geen plaats voor een persoonlijk geloof.

"Wat is nou het moeilijke in jouw scriptie. Waar heeft men het zo moeilijk mee, kun je dat nog eens vertellen?"

Alles in mijn scriptie loopt telkens weer uit op die ene werkelijkheid: God is groot, God is goed. Zonder Hem zijn wij niets en kunnen wij niets. Hij heeft ook te maken met de hele schepping. Zonder totale vernieuwing en toekeren tot Hem kunnen wij niets be reiken in Zaïre en ook niet in ons persoonlijk leven.

Toen ik in 1990 mijn stage beëindigde was ik vele ervaringen rijker. Ook was ik intens verdrietig over mijn kerk, maar hogelijks verblijd dat God naar mij had omgezien. Dat God bij mij wilde zijn in Zijn Zoon Jezus Christus. Ik moet nog heel veel leren, maar daar zal de Heere God mij in helpen. Zoals Hij altijd mensen geholpen heeft om de weg in Zijn Woord en in het leven te vinden. Over enkele jaren hoop ik naar mijn volk terug te kun nen om hen het Evangelie van Jezus Christus te vertellen en om hen te wijzen hoe ze volmaakt gelukkig kunnen worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen