In diepten van het leven

In gepeins gezonken laat Pakasa zijn gedachten de vrije loop. Hij staart voor zich uit alsof hij alles weer ziet gebeuren, weer opnieuw beleeft…

…wat was ik ver weg na alle teleurstellingen en alle verdriet over mijn opleiding in de theologie. Ik wilde niets meer geloven, ik kon niets meer geloven. Ik wilde alleen nog maar stoppen met theologie. Ik wilde atheïst worden. Breken met alles wat met God te maken had. Daarom ging ik rechten studeren. Los van God. Ik wilde echt los van God. Nooit meer aan Hem denken. Nooit meer iets van Hem horen…

Velen van de studiegenoten die ik toen had, waren atheïst en geloofden in niets meer…

Zo kwam mijn besluit om naar Brussel te gaan.

Mijn familie vond het vreselijk dat ik deze weg ging. "Damiën, je kunt voornaam worden, je kunt zo goed studeren. Waarom ga je toch deze dwaze weg… Je kunt alles bereiken wat je wilt…"

Maar mijn besluit stond vast! IK GING!

God doet soms anders…

Zo kwam ik in Brussel op de universiteit terecht. Los van ouders en familieverband. Midden in een wereld die met God niet rekende.

En het was een bevrijding voor me. Ik kon mijn armen uitslaan. Hard werken en langs deze weg wat bereiken.

Maar God dacht anders dan ik! Soms doet Hij dat… Het duurde maar een paar weken en toen kwam de onzekerheid terug, in mijn kamer, toen ik alleen was; ik wist het niet meer. Heel verrassend, ik wilde bidden… en ik deed het! Ik de atheïst! Ondanks mijn atheïstisch verlangen… Ik kon niet anders. Ik moest roepen tot God. Maar het was nu anders dan eerst. Nu was het in een worsteling van mezelf leren kennen. En ook met de vraag: Wat nu? Wat ga ik nu doen?

Midden in de storm

Ik ben daar in Brussel in een enorme crisis terecht gekomen.

Aan de ene kant riep mijn verstand: Ik wil niet meer met God…

En aan de andere kant was er de schreeuw uit mijn hart…

Ik bad en smeekte steeds maar weer: "Heere God. als U bestaat, kom dan en wijs mij de weg. Ik ben wel een arrogant mens, maar ik kan zelf het leven niet leven. Wijst U me de weg alstublieft. Ik heb vertrouwen in het leven nodig.

Hoop voor de toekomst". Mijn gebed was niet meer 'een verstandsgebed', maar het was een kreet uit mijn ziel.

"O God, wat wilt U dat ik doen zal?"

Niet begrepen…

Ik wist in deze tijd met mezelf geen weg meer. Ik wilde leven, ik wilde God kennen. Maar ik wist niet hoe. Toen ben ik met priesters gaan praten. Die waren er genoeg in mijn omgeving. Ik ben naar de sociale begeleiding van de universiteit gegaan… maar zij konden mij niet helpen. Zij vonden mij met al mijn vragen moeilijk te begeleiden. Wilde je atheïst worden, dan kon iedereen je begrijpen.

Wilde je Marxist worden dan wist iedereen de weg, of wilde je een Oosterse godsdienst gaan aanhangen, men had het je zo gewezen… maar worstelen met de diepste gevoelens van je hart, daar kon niemand mee uit de weg. Als een eenzame en uitgestotene heb ik mijn weg vervolgd. Niemand die me begreep, en God kon ik niet vinden. Die was zo ver weg, maar mijn hart schreeuwde naar Hem. Niemand zei tegen me: "Zoek je weg bij God" of: "Ga meer bidden" of: "Lees in de Bijbel".

Kippenslachterij…

Alles werd anders toen ik met een missiologiedocent in contact gebracht werd. Deze man had wel een beetje levenservaring. Hij zei dat ik maar het best weer theologie kon gaan studeren. Dan kom je vanzelf meer over God en alles te weten. Ik moest die raad wel opvolgen. Ik wilde weten. Ik wilde verder.

In deze tijd werkte ik op een kippenslachterij om mijn kost te verdienen. Dat was niet mijn eerste werk, ik was ook al huizensloper geweest.

Wat heb ik me in deze tijd een klein en nietig hoopje mens gevoeld. Helemaal het verkeerde spoor opgegaan. Zonder God op de wereld, en toch bidden… Wat is er toch met me? In deze tijd werd ik in contact gebracht met het Afrikaans Missie Centrum in Heerlen. "Je kunt wel toegelaten worden, maar dan moet je eerst Nederlands studeren." Dat heb ik toen gedaan, eerst in Heerlen, daarna in Nijmegen.

Naar de oplossing…

Na deze studie werd ik toegelaten tot de missiologiestudie (zendingswetenschappen. red.) aan het HTP in Heerlen. (Een onderdeel van de Katholieke Universiteit van Nijmegen). Ik ging "theologie en pastoraat" studeren.

Toen kende ik God nog niet!

En hier begonnen de problemen. Ik was geheel alleen als zwarte man in de opleiding. En ook hier op deze plaats wilden ze niets van Afrikaners weten.

(Peinzend kijkt hij voor zich uit…) Dat is nog zo en overal zo. Er zijn wel kantoren tegen discriminatie. maar ook hier doen ze niet echt iets voor Afrikanen. Als er ergens stond: 'Werk voor Afrikanen', dan ging ik naar binnen. Meestal is dan het antwoord: 'Dit is niet geschikt voor jou'… Studenten, heel onchristelijk maar toch in opleiding voor theologie, zeiden tegen me:" Wat kom jij hier doen?"

Zo bleef ik maar alleen. Zonder vrienden, zonder aansluiting. Zonder God. Vaak proefde ik de haat van medestudenten als ik daarover eens sprak.

Dit alleen zijn, deze moeite, dit tegen een muur lopen, dwong mij weer tot bidden. Ik had immers geen enkele andere uitweg.

Je kunt in je arrogantie wel denken dat je alles kunt en bent, maar zonder God ben je niets.

Maar God bestaat toch niet…

Mijn verstand zei wel dat God niet bestond, maar mijn gevoel schreeuwde om Hem. Ook in deze omstandigheden weer.

Nu was er wel iets veranderd: ik had een Bijbel aangeschaft. En af en toe ging ik er in lezen, zonder hulp, alleen.

Deed dat je wat?

Nee, maar ik was op zoek naar iets, ik wist eigenlijk niet eens goed naar wat. Van lieverlee ging ik meer lezen, het liet me niet meer los. Het was onthullend voor me. De Psalmen vooral vond ik bijzonder mooi.

Vond je God er in?

Nee… dat durf ik niet te zeggen… helaas niet… toen nog niet…

Na drie jaar zo bezig geweest te zijn ben ik voor stage naar Tanzania gegaan. Een Missieland bij uitstek.

Daar werd ik verschrikkelijk teleurgesteld door de manier van leven van hen die zich 'gelovigen' noemden.

Geen liefde voor elkaar… Geen gemeenschap… en toch samen bidden…? Alles was een stuk sleur en gewoonte, dat hadden ze met hun verstand geleerd.

Maar het kwam niet uit hun hart. En juist doordat ik wist dat het bij mij voorheen niet anders was, deed het me zo'n geweldige pijn om dit te ervaren. Emotioneel, rationeel deed het me pijn.

Keerpunt in mijn leven…

Met weinig overtuiging begon ik met deze mensen over God te spreken. Zelf met weinig overtuiging (het is een hele poos stil voordat hij weer verder gaat). Ik las veel in mijn Bijbel, ik kende ook toen God nog niet, maar ik zocht naar waarheid, naar rust, naar iets…

In een vorig gesprek heb ik iets gezegd over Galaten 5. Ik wil daar nog even op terug komen. In vers 16-22 ligt het keerpunt van mijn leven. Vooral vers 21b sneed mij dwars door mijn hart. Levend in de zonden kun je het Koninkrijk van God niet beërven!

Het leven in Tanzania, bij de 'christenen' was zo'n leven. Mijn leven was in wezen ook zo'n leven geweest.

Hier ontdekte ik het: wil ik deel krijgen aan Gods liefde, dan moet ik leven zoals God het wil en niet in allerlei 'rommel'. Hier ontdekte ik het: Waar God niet is, is zonde en ellende. Het hele probleem van mijn verleden, alle moeilijkheden, alle zorgen, alle ellende, het was er doordat ik God niet kende.

Het gaat om mij!

Toen ik dit ontdekte heb ik gezegd: "Heere God, ik zal niet meer naar anderen kijken, het gaat om MIJ! Om mijn verhouding tot Uw Koninkrijk, het gaat om geloof in U. Daar moet alles op gericht zijn".

Nooit eerder had ik dit gezien. Dit Galatenwoord heeft mijn ogen geopend en mijn hart. Het heeft me licht gegeven. Zonder God kunnen we niets doen.

Wat doet dat pijn. Diep in je hart. Diep in jezelf!

Toen ik dit alles voor mijzelf een beetje op een rij had, ben ik hierover met de Tanzanezen gaat praten, zelfs met de bisschop. Ik heb gezegd: "God roept ons. Hij staat aan onze poort. Hij klopt. Wij luisteren niet. Hij heeft ons het mooiste gegeven: Zijn Woord, met daarin Zijn Zoon".

Wat er toen in mijn leven gebeurde wist ik niet. Ik was mijn hele rationele denken kwijt. Ik ging met Gods Woord overal heen. Zes of zeven uur lopen soms. Ik trok de bergen in, bezocht dorpjes en nederzettingen. ledereen moest het weten: "Jullie hebben God nodig! Hij alleen kan alles veranderen. Hij verandert harten van mensen."

De bisschop van Tanzania heeft een vergadering bij elkaar geroepen om mensen op te roepen om God te zoeken. Ik heb daar veel bij geholpen.

Rome niet

Al heel spoedig merkten we dat Rome dit niet wilde. Er kwam haat vanuit Rome en tegenwerking tegen deze gang van zaken. De bisschop is toch doorgegaan met dit werk, ondanks alle tegenwerking. Van hem heb ik veel steun gehad. Daardoor heb ik altijd nog veel liefde voor hem en bid altijd nog voor hem.

Hij zei tegen mij: "Ga door, zet dit voort, je bent nog jong, blijf in de Bijbel lezen…"

Onder deze omstandigheden ben ik aan mijn doctoraal- scriptie begonnen. De hypothese van mijn scriptie is toen geworden: "God is de bron van alles wat de mens nodig heeft".

God zorgt er voor dat alles er is. Bij Hem is alles. Voor dit leven en voor na dit leven. We moeten niet eerst naar iets anders, maar we moeten eerst naar Hem Zelf. We moeten eerst naar Zijn Woord. Dan alleen kan alles goed komen. Dat geldt niet voor alleen voor een mens privé, maar ook voor een heel land, een heel volk.

Los van God kan een mens nooit gelukkig worden. Los van God kun je nooit zalig worden. Alleen door het Woord kun je zalig worden.

Alleen het Woord maakt gelukkig. Het Woord dat ons Christus openbaart! Er is geen andere weg. dit is DE WEG!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen