ZOMAAR IEMAND

Ik ken hem niet, maar ik las van hem in een buitenlands kerkblad.

Hij is twee en negentig jaar.

Er wordt van hem gezegd: Wij zijn gewoon om bloemen op iemands graf te strooien,

Oom Manie heeft recht op huldiging terwijl hij nog leeft.

Elke ochtend vertrekt hij op zijn motorfiets naar een van de buitenwijken van zijn stad.

Onder een boom staat hij daar en spreekt met allen die voorbijkomen.

Oom Manie heeft een heel interessante manier van werken; als iemand voorbij komt begint hij een gewoon gesprek, een alledaags gesprek,

na even gesproken te hebben vraagt hij of de man of de vrouw de weg naar de hemel weet.

Als hij of zij 'ja' zegt vraagt hij om verdere uitleg, als het antwoord 'nee' is, dan haast hij zich om de weg te wijzen.

Hij beheerst acht talen, waardoor eigenlijk niemand hem kan ontsnappen.

Hij verzorgt elke twee weken een zaterdagse boekentafel.

Elke dag doet hij ziekenbezoek, hij leest hen voor uit Gods Woord, waarvan hij hele gedeelten uit zijn hoofd kent.

Hij spreekt graag met jonge mensen, maar is ook vooral heel bewogen met jongeren.

Zijn gezondheid is voor hem een geschenk van zijn God en Vader.

Zijn grootste verlangen is om te wijzen op de Heere Jezus.

Zijn grootste vreugde is om straks in te gaan in de vreugde van zijn Heere en Heiland,

Die hem kocht met Zijn bloed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen