Dageraad of geen dageraad

Wanneer we, ook dit jaar opnieuw, de Reformatie mogen herdenken, dan worden we heel scherp voor de vraag gezet of we ons nog wel bewust zijn van de onvoorstelbare rijkdom en zegen die de Heere God ons geschonken heeft door de kerkhervorming in de 16e eeuw. Blijven we steken in vroom gepraat en theologisch bekvechten of leven we uit de zegen van de Reformatie? Kennen we de Levende Christus? Getuigen we van Hem?

Gaat ons leven èn als kerk èn persoonlijk nog steeds in de weg waarin Gods genadige zorg toen de kerk heeft geleid: De weg van het Sola Fide - Sola Gratia - Sola Scriptura?

Vanuit het hierboven genoemde Schriftgedeelte wil ik in het bijzonder wijzen op de weg van het Sola Scriptura - de Schrift alléén, waarin al het andere verankerd ligt. Omdat de Schrift weer is opengegaan voor Luther, kon hij de rijke betekenis van "genade" en "geloof" ontdekken.

Het is daarom goed dat we, ter gelegenheid van de Reformatieherdenking, bepaald worden bij Gods Woord en bij het leven uit Gods Woord als de enige weg ter zaligheid.

Ik weet me dan ook gedrongen om, vanuit dit Schriftgedeelte, iets door te geven over de absolute noodzaak van een leven bij de Schrift.

Het gaat om dageraad of geen dageraad

Over iemand die ernstig ziek is wordt nogal eens gezegd: "Hij haalt de dag niet meer".

Aan dit gezegde moet ik denken wanneer ik het woord uit Jes.8 lees: "Voor wie niet spreekt naar dit woord, is er geen dageraad."

Geen dageraad: dit betekent dat er alleen maar duisternis en donkerheid is! Het doet me denken aan mensen die uitzien naar licht en naar hoop in hun leven en maar naar één ding vragen: dat de duisternis uit hun leven wijken zal.

Jesaja spreekt natuurlijk allereerst voor de mensen van Juda.

Wat was er aan de hand in die tijd? Het volk had zich afgekeerd van de Heere God. Onder het goddeloze bewind van koning Achaz ging men offeren voor de afgoden. De deuren van het huis des Heeren werden toegesloten! Achaz maakte in elke stad van Juda hoogten om andere goden te roken. Lees daarover eens in 2 Kron.28. Ontzettend!

Wat een toestand! Hoe kon Gods oordeel nog uitblijven?

In een tijd waarin er uiterlijk nog wel voorspoed was, getuigt de profeet dan van het komende oordeel. In de geest zag hij het volk leven in een donkere tijd, verduisterd door angst.

Maar gelukkig is er nog een gedeelte dat het van de Heere blijft verwachten en op Gods Woord blijft vertrouwen. Het zijn de "leerlingen van de profeet" (vers 16), de "kinderen die de Heere mij gegeven heeft" (vers 18). Voor hen geldt de belofte uit vers 10: "God is met ons".

We zien hier reeds de tegenstelling opkomen: dageraad of geen dageraad. Voor hen die menen hun leven veilig te kunnen stellen met menselijke middelen, die rust en vrede verwachten van de mens en zijn mogendheid, voor hen is er geen dageraad! Het staat er zo duidelijk: "Er zal benauwdheid en duisternis zijn; hij zal verduisterd zijn door angst, en voortgedreven door donkerheid" (vers 22).

Voor wie naar God niet hoort, is er geen dageraad! Voor zulken is er geen hoop, is er geen toekomst. Alleen onheil en rampspoed staat hem te verwachten!

Zijn wij nog Gods volk? Kerk van de Reformatie?

De boodschap die in Jes. 8 wordt gebracht voor het volk van Israël, mag ook een boodschap zijn voor de Kerk van vandaag. Ook onze Kerk is niet automatisch beveiligd tegen afbrokkeling en ondergang. Ook voor onze Kerk is de vraag scherp en snijdend: "Mogen we blijven hopen op de Heere? Mogen we blijven hopen op heil en zegen van de Heere? Of… zou ook op ons van toepassing zijn dat ernstig Torenkasteel 's Heerenberg zware woord van de profeet: geen dageraad?

Denk maar eens hoe het is gegaan met Gods volk in de jaren van de profetie van Jes. 8. Toen de stem van Jesaja was verstomd en Jeremia moest spreken van het onheil dat vlak voor de deur stond, toen waren er nog velen in Israël die niet wilden denken aan een naderend onheil! Ze zeiden maar: "Des Heeren tempel, des Heeren tempel", waarmee ze bedoelden: het kan toch niet dat God Zijn tempel zou prijsgeven! Ze dachten dat het tempelgebouw, dat door de afgodendienst was verontreinigd, door God nooit in de steek zou worden gelaten.

Zouden wij niet even dwaas zijn om te denken dat de Kerk van de Reformatie zonder meer onder Goddelijke bescherming zal blijven bestaan?

Meer dan ooit worden we vandaag voor de vraag gesteld: " Zijn wij nog waarlijk Gods volk? Zijn wij nog werkelijk de Kerk van de Reformatie?"

Het is niet genoeg wanneer wij op de Reformatieherdenking Luther en Calvijn noemen en zelfs roemen, maar het komt erop aan dat wij ons, evenals zij, door God en Zijn Woord laten gezeggen en onze weg, zowel als Kerk als persoonlijk, door God willen laten aanwijzen en bepalen.

Zo alleen zal de Kerk der Reformatie dageraad hebben! Zo alleen zullen we op de Heere mogen blijven hopen, met de profeet Jesaja én met allen die zich als zijn geestelijke kinderen, door de Heere laten leren. Zo alleen is er toekomst. Zo alleen is er dageraad!

Goede vrienden, laten we de Hervormingsdag maar blijven gedenken, maar niet op een goedkope en dwaze manier: dat we ons t.o.v. Rome op de borst slaan en onszelf gaan roemen als "des Heeren tempel". Maar laten we het doen en blijven doen in het ootmoedig besef dat het gaat om de grote en wezenlijke vraag of we op zodanige wijze kerk willen zijn, dat we dageraad mogen verwachten.

Dan rusten we niet in een historisch feit, dan blijven we niet staan bij wat Luther heeft gedaan in 1517 te Wittenberg en wat daarop volgde. Dan maken we de Hervormingsdag niet tot een goedkope dag. Neen. dan wordt het een dag van zelfonderzoek en van zelfkritiek in het licht van Gods Woord.

Dan worden we met ons hele gewicht gedrukt op dit appellerende woord: "Tot de wet en tot de getuigenis".

Tot de Wet en tot de Getuigenis

Hiermee worden we opgeroepen tot een leven bij Gods Woord als de enige weg ter zaligheid. Het klinkt bijna als een strijdkreet, als een wachtwoord voor onze kerken vandaag: "Tot de wet en tot de getuigenis"!

Jesaja heeft deze woorden gesproken onder zeer bepaalde omstandigheden van het Joodse volksbestaan met het oog op een zeer bepaalde afdwaling. Het was zo dat voor velen van Gods volk de laatste wijsheid en toevlucht was: de geesten van de doden vragen. Voor de levenden de doden vragen! Ten bate van de levenden in hun nood en onzekerheid wijsheid en vertroosting zien te verkrijgen van de doden! Daartoe ging men naar de waarzeggers 'die daar piepen'. Ze lieten het voorkomen alsof zij de doden konden oproepen en met een piepende stem gaven zij het antwoord van de doden weer.

Denk hier maar aan Saul, die in de laatste nacht van zijn leven naar de profetes van Endor ging om contact te zoeken met de dode Samuël. Saul, die in zijn goede dagen niet heeft willen horen naar Gods Woord, maar die nu, als gevolg daarvan, zijn leven zal moeten eindigen in angst en donkerheid.

O beste mensen, wie het levende water van het Woord en van de Godsgemeenschap verlaat, zal zijn toevlucht zoeken bij het brakke en drabbige water van de gebroken bakken! Zo waren er velen in de dagen van Jesaja, die voor de levenden wijsheid gingen zoeken bij de doden. Daartegen spreekt nu Jesaja dit woord in onze tekst "Zal men voor de levenden de doden vragen? Tot de wet en tot de getuigenis!" Is dit woord niet van beslissende waarde voor het leven van alle tijden en van alle omstandigheden? Het is waarheid wat geschreven staat: er is geen dageraad voor wie niet blijft bij Gods Woord. Geen licht, geen heil, geen hoop voor wie niet blijft bij Gods Woord! Wanneer onze ogen daarvoor worden geopend, weten we ons gedrongen om onze geloofsen levensstijl te richten naar dit Woord en te leven uit dit Woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen