Nu moet ik open en eerlijk zijn

Open en spontaan vervolgde onze vriend het gesprek. Een gesprek dat zo heel ingrijpend is voor het verdere van zijn leven. Een gesprek dat ook zo heel veel van zijn diepe zieleleven bloot legt en overgeeft aan anderen. Toch is het de begeerte van zijn hart om anderen binnen te laten kijken in zijn leven, opdat zij er van zullen leren, maar ook opdat de Heere de eer krijgt van alles wat in zijn leven gebeurde.

Mijn hele leven was een groot hypocriet gebeuren. Vol angst. Opgejaagd om goed genoeg te zijn om eenmaal als priester te kunnen fungeren.

In dat leven was geen plaats voor eerlijk zijn tegenover jezelf voor wat betreft je innerlijke gevoelens. Geen plaats voor eerlijk omgaan met je innerlijke worstelingen en nood.

Alles wordt me nu bij stukje en beetje steeds duidelijker. En nu moet ik eerlijk zijn. Nu kan ik niets meer verbergen, nu wil ik niets meer verbergen, ledereen mag het weten hoe mijn leven was in die donkere nacht van het verleden. Het is ook goed voor mezelf om de dingen te vertellen zoals ze geweest zijn. Dat lucht op. Dat gebeurt altijd als je de waarheid zegt (tijdens dit gedeelte van het gesprek was Pakasa zeer diep in gedachten, duidelijk worstelde hij opnieuw door de vele dwaalwegen waarin zijn ziel in dat donkere verleden heeft rondgezwoegd).

De angst heerste

Automatisch bidden, allerlei dingen doen die je zelf eigenlijk helemaal niet wilt, die je uit je hart niet wilt… wel uit je verstand, want je verstand zegt dat je priester moet worden, dat je voornaam moet worden… dat je bij de elite wilt horen… dit alles maakt onzeker en vol twijfel.

Je bent op den duur niet meer echt een mens, maar een schaduw van jezelf…! Je kunt je niet ontwikkelen, niet ontplooien… ook niet al leer je ontzettend veel wetenschappelijke dingen in diezelfde tijd.

Ik heb dit niet alleen op het klein seminarie ondervonden, maar ook later op het groot seminarie met theologie en filosofie.

Ook toen ik in 1980 helemaal in de theologie ben gegaan, is die angst en die twijfel niet weggegaan. Ze werd zelfs erger. De angst was steeds aanwezig.

Die angst was voor een groot deel een gevolg van verkeerd opgroeien naar de priestertaak. Priester zijn… voornaam zijn…

vriend van de burgemeester… vriend van veel mensen… een mooi leven.

Eigenlijk heeft het niets meer met God en de dienst van God te maken… maar dat wist ik toen nog niet.

Een opleiding zoals ik gehad heb, is eigenlijk geen op-leiding maar misleiding. Je wordt voor iets heel anders gevormd dan voor God! Dat is mijn ervaring…

Het studeren zelf leverde mij geen enkele moeite op. Ik haalde negens en zelfs tienen. Ik heb altijd gemakkelijk gestudeerd, nu nog. Maar dwars door alles heen brandde de vraag: wat heeft dit nu allemaal met God te maken? Heel erg was daarbij dat je van je priester geen antwoord kreeg op alle vragen. Hij zei tegen me: 'Ga toch bidden, ga tot Maria dan komt alles vanzelf goed!'

Nou, dat heb ik gedaan.

Te veel bidden

Ik was in die tijd onder degenen die 'teveel konden bidden'. (P. zucht en staart wat voor zich uit… proeft hij er iets van terug?)

Die eerste twee jaar theologie heb ik afgemaakt. En toen heb ik open met de bisschop gepraat. Over God… Over mijn gevoel tegenover vrouwen…

Ik heb gezegd dat ik priester wilde worden, maar ik heb ook gezegd dat ik voelde dat ik een vrouw nodig had. Ik kan niet zomaar celibatair leven. Ik vind het onnatuurlijk om geen vrouw te mogen hebben.

Het antwoord was heel concreet: 'O, als het zo is Damien, dan moet je het priesterschap vergeten. Dan ben je niet geschikt om priester te worden. Een priester heeft zo'n gevoel nooit. Hij is puur, hij is zuiver. Hij denkt nooit aan een vrouw.'

Maar wat ik toen zo vreselijk vond: deze bisschop had zelf drie vrouwen en verschillende kinderen! Ik ben toen in een crisis terecht gekomen, zo diep. dat ik alleen nog maar wilde sterven. Ik dacht:

'hoe kan dat nou, is er dan niets echt…?'

Maar ik moest weg.

Geen zin… toch zin…

Ik heb toen gezegd: 'Oké, ik ga weg, maar ik blijf toch aan het zoeken.'

Ik ben toen naar Brussel gegaan. Daar heb ik rechten gestudeerd. Dat was in 1983. Ik wilde geen filosofie of theologie meer studeren. Maar wat vreemd; ik kon altijd zo goed studeren, maar het ging niet. Ik kon niet meer goed functioneren.

Ik heb daar ook verschillende gesprekken met priesters gehad over mijn problemen. Maar zij konden mij ook niet helpen. Ze zeiden tegen me dat ik wel geschikt zou zijn voor pastoraal werker of zo iets. 'Maar.' zeiden ze. 'dan moet je weer theologie doen.'

Na twee jaar worstelen heb ik de rechten-studie beëindigd en ik ben in 1985 naar Nederland gegaan.

Daar heb ik contact opgenomen met de Afrikaanse missie. Ik heb hen mijn diploma's laten zien. Zij waren zeer te spreken over mijn resultaten en lieten mij toe tot de studie in Heerlen. Maar hier werd de crisis nog dieper. Vaak had ik het gevoel dat ik zelfmoord wilde plegen. Zo'n diepe aandrang van binnen uit. Het leven heeft immers toch geen waarde. Niets is echt. Ook hier in Heerlen niet.

Op een nacht heb ik met deze dingen geworsteld, gestreden, op mijn kamer. Daar ging ik altijd bidden, in de stilte, door niemand gehinderd. In die nacht heb ik er geworsteld: 'Ik wil dood, het heeft geen zin meer. God bestaat toch ook niet. Alles is hypocrisie. Als God er is, heeft Hij in de kerk in ieder geval geen plaats.'

De Bijbel antwoordt

In die nacht heb ik het uitgeroepen: 'O God, wie bent U…bent U er echt…? Laat mij dan de weg zien… Waar ligt de waarheid…

Wat is echt…? Wat bent U Zelf ?'

Mijn bidden was meer strijden dan vragen. Met een hart vol vragen en een hoofd vol opstand.Toen was het net of er iemand zei: 'Maar God bestaat wel!'

En daar begon mijn Bijbellezen. Heel veel heb ik gelezen. Maar het sprak nog niet tot mij. Dat begon in Galaten 5 : 16 - 22. Dit Bijbelgedeelte heeft mij er door geholpen. Door dat stukje Bijbel heeft God tot me gesproken. Ik heb het opgeschreven in mijn agenda van 1987. Nooit zal ik dat vergeten. Zonder deze tekst was ik verloren geweest.

Door dat stukje Bijbel begreep ik ineens dat ik alleen naar de mensen keek en helemaal niet naar God Zelf. Toen heb ik gezegd: 'ik zal niet meer naar de mensen kijken, niet meer kijken wat mensen doen.'

'Heere God, vormt en leidt U mijn leven…' dat werd toen mijn gebed.

Al bijbellezend begon ik het scheppingsverhaal te geloven… en het Paradijs… en in mijn hart kwam een verlangen om altijd met God te zijn.

Er kwam iets van vrede en rust in mijn hart. De storm ging liggen en mijn oog werd op God gericht in plaats van op mijzelf en op mensen. En alles ging naar de achtergrond, zelfs alle racisme die ik ervaren had.

Bevrijd was ik… Tot vrijheid geroepen…

Na een ontzaglijke nacht van jaren. Ik wist toen nog niet hoe alles precies was, maar deze rust was een hemelse rust, die me aan God verbond en die me deed uitzien naar echte christenen, die dit ook kenden.

In Tanzania was het niet

Ik besloot om stage te gaan doen in Tanzania. Daar wonen christenen. Ik wil zien hoe die leven en hoe die met God omgaan. Er is een uitvoerig verslag van mijn stage in het Frans. Daarin is precies te lezen wat ik daar door geworsteld heb. Ik veroordeel de mensen daar niet, maak ik heb wel gezegd: 'Kijk, als het over God gaat dan moet je ook duidelijk laten zien dat je gelooft!' En dat mankeerde er zo aan bij die mensen waar ik was. Men leefde in haat met elkaar. Men had elkaar helemaal niet lief. En men had God ook niet lief. Dat kon je aan van alles merken.

Hier was geen sprake van christenen of een christelijke instelling.

Dit was niet wat ik zocht en wilde leren! De religies die ik daar tegenkwam waren: Rooms-Katholiek, Luthers en Moslim.

Dat leeft daar gewoon door elkaar heen. Ik heb geprobeerd deze situatie te bekijken in het licht van het Evangelie. In het licht van wat ik nu zelf voel ten opzichte van God en goddelijke zaken. En toen heb ik gezegd: 'NEE!'

Waar de Rooms-Katholieke Kerk werkt worden geen echt christelijke gemeenschappen opgebouwd.

Toch ook de Bijbel…?

Dan vraag je je af, hoe komt dit toch?

Zij hebben toch ook de Bijbel?

Ja en nee! Zij hebben wel een Bijbel… ze lezen er ook wel eens in… Maar zij gebruiken de Bijbel niet als het levende Woord van God. Zij gaan er niet goed mee om! Ondanks het bezit van Gods Woord blijft men ver van God vandaan leven. En juist dat is de oorzaak van al onze ellende; de afstand tussen ons en God. In heel ons leven, leven we veel te ver verwijderd van Gods bedoeling met de schepping. Die afstand moet overbrugd worden.

Dat kan niet door tradities of door voorschriften en regeltjes van priesters, ook niet door ongetrouwd leven van de priesters. Dat is in werkelijkheid allemaal van de wereld en niet van God. Er is maar één weg naar God terug, dat is JEZUS CHRISTUS!

Er waren Arabieren die in de Bijbel lazen, zij zeiden: 'de God in de Bijbel, Jezus, is anders dan die van de theologie en van de Arabieren en van de rooms-katholieken.

Die God, die Jezus hebben wij allemaal nodig. Hij zegt dingen die voor ons allemaal zo heel belangrijk zijn.

Jezus Christus is de vervulling van duizend vragen die de inboorlingen in Afrika hebben. Hij kan onze Afrikaanse godsdienst zo vervullen dat ze geheel verdwijnt! Dan vervalt al het andere en Hij alleen blijft bestaan.

Hij hervormt, Hij vernieuwt, Hij maakt nieuwe mensen. Mensen die weer op God gericht zijn. Mensen die God liefhebben. Mensen die zich bewust zijn van hun kleinheid en afhankelijkheid.

De volgende keer hoop ik u iets te vertellen over mijn jaren in Heerlen en mijn plannen voor de toekomst. Tot dan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen