GETUIGENIS

Toen br. Vanhuysse aan mij vroeg of ik een getuigenis wilde geven, was ik even beduust. Om over onze Heere Jezus te spreken, wat Hij in mijn leven gedaan heeft is iets anders dan daarover te schrijven. Het een kun je toelichten het andere staat zwart op wit, bovendien zelf gedrukt! Toch wil ik het proberen.

Ik ben r.-k. van huisuit en r.-k. opgevoed. Ik herinner mij dat ik op 12 jarige leeftijd de hernieuwing van de doopbelofte moest doen. Wij gingen met 4 kinderen tegelijk naar voren in de kerk naar het altaar waarop de Bijbel lag en zeiden: "Heer onze God en onze Koning wij blijven U trouw tot in de dood". Ik weet zeker dat ik echt meende wat ik beloofde.

Na talloze periodes van ruzies tussen mijn ouders waarin ik mij afvroeg hoe is het mogelijk dat zij zondags 's morgens tot 10 voor 11 ruzie maakten, naar de mis konden gaan, om daarna om 10 over 12 verder te gaan met hun onenigheden. Ik dacht geloven ja, maar niet zo!

Tussen mijn 12e en mijn 33e jaar is alles veranderd. Na de lagere school wilde ik banketbakker-kok worden maar na een paar jaar moest ik de bakkerij uit, omdat wij thuis geen geld hadden om de koksschool te betalen. Op mijn 16e jaar kwam ik op een drukkerij terecht als hulpvakarbeider of te wel manusje van alles. Op het eind van mijn 18e jaar kwam ik in dienst bij het Korps mariniers, na ± 2 jaar dienen op Curagao ging ik terug naar de drukkerij. In deze tijd is de Heere Jezus mijn leven gaan veranderen, langzaam en zorgzaam. Hoewel ik niets van de Heere God wist, was ik wel altijd in het kerkelijke leven. Toch was de Heere aan het werk in mijn leven. Hoe ik bijvoorbeeld mijn vrouw heb gekregen kan ik alleen maar over praten en zeker niet over schrijven, want dan zou ik Hem zeker te kort doen.

Van de lagere school af had ik een r.-k. vriend die net zo zoekende was als ik. Als we elkaar ontmoetten spraken we altijd over het geloof, we hadden vele vragen, maar niemand die antwoord kon geven. Er kwam een tijd dat wij elkaar uit het oog verloren. In die tussentijd vroeg mijn schoonmoeder aan haar dochter wat zij voor haar verjaardag wilde hebben en het schoot er bij mij uit: "Een Bijbel!" Waarom mocht Joost weten, maar nu weet ik het ook! Ik was na veel omzwervingen weer in mijn geboortestad gaan wonen. Daar gebeurde het! Ik ging eens naar de moeder van mijn uit het oog verloren vriend, om te vragen hoe het met hem ging. Zij gaf me antwoord en zei: "Hij is getrouwd met een mens die niets anders doet dan psalmen zingen" (Later zag ik dat ze nog veel meer deed). Zijn moeder vond dat maar niets en ik ook niet. Ik zou hem wel eens opzoeken en hen dat zeggen.

Ik vergeet niet onze ontmoeting. Ik belde aan, hij deed open en zei tegen zijn vrouw dat André, waar hij met haar zoveel over had gesproken, voor de deur stond. De liefde, hartelijkheid en blijdschap van hen deed mij vergeten waar ik nu eigenlijk voor kwam. Bij het weggaan kon ik het toch niet laten hem te vragen, ben je nu Christen geworden voor haar of voor Hem. Na 25 jaar weet ik het heel zeker, voor Hem.

Wij besloten om eens in de 14 dagen bijbelstudie te houden, waarbij vooral ik mij altijd maar ging verdedigen waarom ik r.-k. was. Na een jaar (hoorde ik achteraf) zijn zij gaan bidden: "Heere Jezus laat er iemand anders in hun leven komen om hen verder te helpen want wij kunnen het niet".

Inderdaad kwamen er andere mensen om ons verder de weg te wijzen. Op een avond spraken mijn vrouw en ik over de puinhoop van ons leven en vooral over mijn eigen angsten. Wij hadden 2 kinderen en ik droomde dikwijls dat zij met hun vingers tussen de deur kwamen, of een keer droomde ik dat mijn dochter door een herdershond werd aangevallen en in mijn droom gaf ik die hond een schop, toen zat ik met mijn teen tussen de richels van de verwarming; mijn nagel omhoog en ik kon niet meer werken.

De Heere God leidde het zó dat wij samen knielden en ons leven aan Hem overgaven. Vanaf dat moment, ongeveer 25 jaar geleden, is alles radikaal veranderd in ons leven.

Een half jaar na onze bekering werd in ons bedrijf bekend gemaakt dat er een periodiek sexblad gedrukt ging worden. Na overleg met oudere gelovige broeders kwamen wij tot het besluit, dat ik dit blad niet kon drukken. Werk weigeren als je getrouwd bent. kinderen, auto, goed betaalde baan, leuke flat hebt is alleen maar mogelijk met kracht van de Heere God. Toen ik de direkteur van ons bedrijf dit bekend maakte, keek hij mij lang aan en zei tenslotte voor dit rotblad ontsla ik je toch niet. Wel moest ik dus zolang dit blad gedrukt werd, met de bezem gaan vegen, ik was nog wel voorman.

Na een half jaar hadden mijn vrouw en ik het verlangen de Heere God echt te gaan volgen. Wij zijn toen in een woongemeenschap gaan wonen met nog 3 andere echtparen. De bedoeling was Nederland te overspoelen met christelijke lektuur. Wij woonden in een groot huis met een klein drukkerijtje. Na nog een jaar bij andere drukkerijen gewerkt te hebben werd ik fulltimer bij de stichting.

In die jaren heb ik erg veel geleerd en afgeleerd. Een van de ontdekkingen was dat "het leven met de heiligen boven is een glorie, maar met de heiligen beneden op aarde is een andere story". Wij werden echt aan elkaar geslepen.

Ik kwam zelf in een crisis omdat ik het gevoel had, dat iedereen naar mijn fouten keek. Wij hadden een kamer waar wij konden bidden. Eenmaal was ik zo overstuur dat ik naar de gebedskamer rende, mijzelf op de grond wierp en het uitschreeuwde: "Heere ben ik echt zo rot zoals de anderen dat zeggen?" Het werd stil in mij en het leek dat de Heere Jezus heel zachtjes tegen mij zei: "Ja, zo ben je… maar zo houd ik van je". Geweldig, als Hij van mij houdt, doet het er niets toe wie niet van mij houden. Toch, dank zij hen, de medebewoners, en vele nieuwe broeders en zusters ben ik na ± 3'A jaar met mijn gezin naar een andere plaats gegaan waar wij een dubbel woonhuis konden kopen, een oud politieburo.

De 7 jaren daar zijn wij voor velen een zegen geweest, wij hebben veel mensen tijdelijk mogen begeleiden en onderdak mogen geven. We maakten veel mee en bleven veel leren, niet uit boekjes maar uit de praktijk met veel bewogenheid en tranen. Wij hebben geleerd wat het betekent mede te lijden. Hoeveel gebroken mensen zijn er wel niet, waren dikwijls onze gedachten. Ons gezin bestond toen al uit, mijn vrouw en ik en 6 kinderen, maar wij zaten dagelijks met 13-15 personen aan tafel. Voor mijn vrouw was nooit iets teveel en iedereen was welkom indien hij of zij hulp nodig had.

Ik was als drukker en als pastoraal werker zo druk bezet dat ik de symptonen niet zag dat het veel te zwaar was voor mijn vrouw. 4 jaar heeft het dieptepunt geduurd, overspannen. De Heere God is een genadig God. Hij is Degene Die in deze periode onze Helper is geweest. In deze tijd hebben wij echt veel geleerd. Wij weten nu, dat, indien de lichamelijke liefde niet meer mogelijk is, dat trouw blijven aan elkaar door de Heere God beloond wordt en dat Hij niet alleen herstelt, maar ook vooral vernieuwt. Vernieuwing in ons gezin. De band tussen mijn vrouw en mij kan voor mijn gevoel aileen door de dood gebrokcn worden. Al mijn kindercn zijn gelovig en zijn aktief. Nog steeds helpen wij mensen en zijn wij gast vrij, aileen in kleinschaliger opzet. Wij bezoeken wekelijks invalide mensen en hcbben ge prekkcn met mensen in nood.

De Heere God heeft onze drukkerij, waar uw blad gedrukt wordt, vele malen gezegend. Ons personeel bestaat uit pa (dat ben ik), 2 zonen. een schoonzoon en een broeder in de Heere. Als we nog wei ecns problemen hebben heggen mijn vrouw en ik altijd tegen elkaar: "Morgen is het beter dan vandaag, want elk dagje ouder is ecn dagje dichter bij de Heere God, daar verlangen wij beiden toch naar"!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen