UIT DE OUDE DOOS

Bij het nazoeken van oude correspondentie (in verband met onze verhuizing uit de Wartburg) vond ik een brief, die ik in Brazilië had geschreven en had willen sturen naar een biechteling van vroeger, maar dat tenslotte toch niet heb gedaan; waarschijnlijk omdat ik bang was dat het zou uitlekken. Ik citeer daaruit:

"Ik ben op het ogenblik in Laranjal. Het is zaterdagavond. Morgen moet ik in de kloosterkapel de mis opdragen en preken.

Ik verblijf in een meisjesinternaat. Maar het is vakantie. Er zijn alleen de nonnen. Maar die zitten achter de tralies, ik zou bijna zeggen 'achter slot en grendel'.

Daarom is het zo stil hier. Ik voet me ontzettend eenzaam. Ik zit met een geheim dat me hevig drukt. Ik wil dat aan iemand kwijt, aan wie dan ook. Daarom had ik aan jou gedacht.

Ik - schrik niet - heb besloten de R.-K. Kerk te verlaten en me aan te sluiten bij de Methodisten. Dat is een protestantse kerk.

Ik ben namelijk na een strijd van vijf jaar tot de overtuiging gekomen dat onze kerk grondig dwaalt. Ik kan je niet uiteenzetten waarom. Ik wil jou niet aan het twijfelaar brengen. Want ik weet nog niet wat ik moet geloven. Ik ben in mijn denken helemaal vastgelopen. Slechts één ding weet ik zeker: onze kerk met haar leer van een paus als absolute alleenheerser is er radicaal naast. Dit strijdt met elk gezond verstand en in elk geval met de Bijbel waarop onze kerk - zo beweert ze - haar leer baseert.

Nu ik geen antwoord kan vinden in mijn denken - je weet ik doceer filosofie en geschiedenis van de filosofie - ga ik het proberen bij de protestanten. Die beweren dat alles te vinden is in de Schrift alleen. Wie weet wat ik er vind? Afwachten. Als ik ook in de Schrift geen antwoord vind, zal ik heel mijn leven een volstrekte twijfelaar zijn, beter: een agnosticist = iemand die overtuigd is dat een mens geen zekerheden kan hebben.

Ik heb nu toch al meer geschreven dan ik wilde. Ik hoop dat het je geen pijn doet. Bid in elk geval voor me, nu ik de meest beslissende stap in mijn leven ga zetten.

Dat is al over tien dagen. Hoe dichter die D-day nadert, hoe meer de angsten zich in mij opstapelen.

Ik voel ook hoezeer ik nog steeds door positieve gevoelens aan onze kerk gebonden ben, ondanks het feit dat ik in haar ben teleurgesteld. Ik moet mij straks werkelijk van haar losscheuren.

Na mijn uittreden heb ik haar wel geschreven. Haar eerste reactie was:

Beste pater Hegger,

Laat me even lijd om het te verwerken. Ik ben ervan ondersteboven, 't Laat me niet los.

Nee, ik wil en kan u niet veroordelen; daarvoor bent u een te grote steun voor me geweest. De gedachte alleen al dat ik op den duur elk contact met u zal verliezen, maakt me ontzettend verdrietig.

Duizend gedachten gaan door m'n hoofd. Als ik wat kalmer ben geworden, zal ik proberen een behoorlijk antwoord te geven.

Met vriendelijke groeten

1. Misschien kan het bovenstaande aan protestantse lezers een kijk geven op de sterke emotionele banden van (oudere) rooms-katholieken aan hun kerk. Dat betekent dat we tot het uiterste voorzichtig moeten zijn om hun gevoelens niet te kwetsen.

2. Degenen die 'Mijn weg naar het licht" gelezen hebben, weten dat ik dat licht pas na mijn uittreden gevonden heb. ("Mijn weg naar het licht" is nog altijd verkrijgbaar bij IRS, prijs ƒ 19,50 plus porto).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen