GETUIGENIS

"Toen ik Jezus persoonlijk ontmoette, moest mijn haat er uit."

Op een zomeravond, nu enkele jaren geleden, rinkelde de telefoon. Een vriendelijke stem maakte er mij attent op dat er in de loop van de week een bijbelstudie zou plaatsvinden. Ik bedankte vriendelijk voor de uitnodiging en hing de hoorn op.

Bijbelstudie…? Het zei me niets! Mijn alledaagse bezigheden eisten mij terug op en ik stond hier verder niet meer bij stil. Enkele weken gingen voorbij en… weer de telefoon!

Terug die vriendelijke stem met alweer diezelfde uitnodiging. Mijn man die het gesprek van op een afstand een beetje gevolgd had, kwam met een gezicht vol vraagtekens bij me staan. Van die persoon wilde hij wel iets meer weten. Mijn man was op de parochie een trekker op parochiaal gebied. Eid van het oudercomité, zangkoor, schoolactiviteiten en bijna parochiaal afgevaardigde, en nu plotseling dit.

Wie hield zich hier in deze kleine parochie bezig met een nieuw geloof.' In de weken die voorbij gingen, hoorden wij zoal het een en ander meer hierover. Maar ja, dat was niets voor ons en ook deze keer verontschuldigden wij ons dat wij voor deze dingen geen tijd hadden!

Na een derde telefonische uitnodiging was het nu toch welletjes. Deze keer bedankte ik niet zo vriendelijk en liet duidelijk verstaan dat ik al 'Bijbel' genoeg had gehad in mijn leven.

Hier moet ik mij wel even verduidelijken.

Kloostertijd

Op achttienjarige leeftijd ging voor mij een levensdroom in vervulling. Ik zei de wereld vaarwel en werd kloosterlinge bij de zusters Annonciaden in Heverlee (Leuven). Het is hier niet mijn bedoeling om mijn zes jaren als kloosterlinge te beschrijven. Maar om mijn houding achteraf tegenover gezag en vrijheid te verklaren, moet ik even aanhalen wat er in die intens gelukkige jaren plotseling gebeurde. Vijf jaren van voorbereiding waren voor mij tot dan toe de mooiste uit mijn leven. O, ik was niet die kloosterlinge die met de 'paternoster' (rozenhoedje) in de hand door de lange gangen liep. Neen, de vos verliest zijn streken niet, en ook ik moest vele dingen leren èn afleren.

Maar toen gebeurden er dingen die ik helemaal niet kon begrijpen, die absoluut niets met godsdienst te maken hadden. Zo was ik dan in het laatste jaar noviciaat beland en bereidde mij voor op de eeuwige professie. Toen kwamen plotseling de verkiezingen van de nieuwe overste en Heverlee kreeg een Franssprekende algemene overste. geen geschikte kloosterlinge te zijn, naar de opvatting van deze nieuwe overste.

Zo stond ik na zes jaren weer met mijn twee voeten in de wereld. Ik was totaal gebroken, en de haat, die in mijn hart woekerde tegen deze persoon, groeide van dag tot dag.

En dan, na zovele jaren (elf jaren waren voorbijgegaan) van innerlijk verdriet en strijd tegen iets wat ik niet kon vergeten en zeker niet vergeven, kreeg ik tot drie keer toe de uitnodiging om eens naar Gods Woord te komen luisteren.

God zou mij nooit meer loslaten

Wat was hier aan de hand? Hoewel mijn man zeer geëngageerd was in de parochie, wilde ik niet dat iemand mij op godsdienstig gebied nog de les zou spellen. Ik leidde mijn leven op mijn manier, en daar zou niemand iets aan veranderen.

Enkele weken gingen voorbij en op een avond stond die man, die ons opgebeld had, voor de deur. We praatten een gat in de nacht, er werd weerlegd en heen en weer gedraaid. Natuurlijk, van slapen kwam er die nacht niets in huis. Wij voelden wel dat hetgeen gezegd was, klopte, en dat het iets was dat niet van die jongen zelf kwam.

Een week ging voorbij, en op een avond stond er een grote heer voor de deur, die voor mij totaal onbekend was. Ik liet hem binnen. Al pratende liet hij zich ontvallen dat mijn 'geval' (hij wist blijkbaar dat ik non geweest was) hem interesseerde.

Maar toen ik het woord 'non' hoorde, was ik in mijn wiek geschoten en antwoordde prompt dat daarover hier in huis niet gepraat werd. In al mijn huwelijksjaren, die ik met mijn man gelukkig geleefd had, had ik nooit één keer met hem over mijn verleden gepraat. Ik was uit liefde met hem getrouwd en wilde hem zeker niet kwetsen of pijn doen door iets wat voor mij leek alsof het pas gisteren gebeurd was.

Een beetje geërgerd door dat woord 'non', zei ik hem dat ik ook een Bijbel had en haalde die na zovele jaren uit de kast.

Ik zei hem dat ik gerust een gesprek met hem durfde aangaan hierover. Al heel vlug vroeg hij mij of ik wist waarom Jezus Christus op het Kruis gestorven was. Hierop gaf ik het juiste antwoord, hoewel na enige aarzeling, want wie geeft nu graag toe dat dit gebeurd was voor eigen zonden?! Een mens spreekt niet graag over zijn zonden en trouwens, ik voelde mij helemaal niet zondig!

Onmiddellijk daarop vuurde ik een vraag op hem af, een vraag die ik ooit eens op een retraite te Heverlee gesteld had aan één van de grootste geleerden in Leuven, een pater Jezuiet, en waarop ik nooit een bevredigend antwoord gekregen had.

Ik zei tegen de bezoeker: "Als u mij op deze vraag een juist antwoord kunt geven, nou dan ben ik ver genoeg". Hier komt mijn vraag: "De erfzonde… Waarom schept God de mens zondig? Omdat zovele jaren geleden twee mensen, Adam en Eva, ongehoorzaam waren, moeten alle mensen, die na hen geboren zijn, daar nog de schuld van dragen? God, Die Schepper is van het leven, schept dus iedere keer een zondig mens. Hoe kan God iets zondigs scheppen? Antwoord mij daar eens op. Is God dan zo rechtvaardig, heeft Hij die twee mensen dan nooit vergeven?"

Dit was natuurlijk een vraag waar heel het Woord van God om draait, en het was voor deze man dan ook niet moeilijk meer om mij verder het Woord van God uit te leggen. Wij sloegen de Bijbel om twee uur in de morgen dicht en ik moet eerlijk bekennen dat ik op die ene avond meer over God gehoord en geleerd heb dan gedurende mijn zes jaren kloosterleven.

God was door Zijn Heilige Geest werkzaam in mijn hart die avond. Hij zou mij nooit meer loslaten!

Hevige strijd, maar overwinning in Jezus Christus

Vier weken van innerlijke strijd en slapeloze nachten gingen voorbij. Op een woensdagavond pakte ik al mijn moed samen en met lood in de schoenen fietste ik naar Peer voor m'n eerste bijbelstudie. Terug thuis gekomen vertelde ik aan mijn man dat ik daar moest zijn. Hij liet me daarin vrij. Zelf wilde hij er nog niets van weten, en wij praatten daar verder niet over.

Maar ik zat nog met iets dat mij fel hinderde om naar de Heere Jezus toe te gaan en Hem als Heer en Meester over mijn leven te erkennen. Zolang dat niet in orde was, had het voor mij geen zin om verder te gaan met Gods Woord. Ik vroeg daarop aan die evangelist of hij nog eens tot bij mij thuis wilde komen. Dat deed hij ook. Ik zei hem dat ik iemand haatte, die mij vele jaren veel verdriet had aangedaan. Niet eenmaal, maar duizend maal heb ik dat mens in mijn hart vermoord. Ik stond voor een keuze, die voor mij onmogelijk leek.

Hij zei me dat Jezus ook voor die zonde gestorven was en dat ik moest vergeven. Hij raadde mij aan om dat nog dezelfde dag in orde te maken, door een brief te schrijven naar die bepaalde persoon.

Na zijn vertrek was ik hopeloos ellendig en zat op hete kolen. Wat er met mij aan de hand was, weet ik niet, maar ik moest het huis uit, of onmiddellijk die brief schrijven.

In de loop van de namiddag heb ik die brief geschreven.

Het was net alsof een vreemde kracht in mij aan het werk was, want toen ik aan het postkantoor voor de brievenbus stond, was het alsof iemand mijn arm vasthield om mij te beletten die brief te posten. Nu weet ik dat dit de satan moet geweest zijn, want achteraf leerde ik hem pas kennen.

Van die hele brief-affaire had ik niets tegen mijn man gezegd, en die avond was ik helemaal niet op mijn gemak. Innerlijk was ik wel blij, maar toch was er iets in mij dat zich meer en meer meester van mij maakte. Slapen kon ik niet en om twee uur in de nacht gebeurde er iets dat mijn verdere leven helemaal zou veranderen. Buiten mezelf van woede en wanhoop ben ik opgestaan, ik ben op mijn knieën gevallen en heb de Heere Jezus gesmeekt om vergeving van mijn zonden en ik heb de Heere Jezus gevraagd om als Heer en Meester in mijn leven te komen en al het voorbije van mij weg te pakken. Maar toen kreeg ik fel af te rekenen met de satan. Het was een strijd tussen de Heere Jezus en de satan. Wie zou in mijn leven de voorrang krijgen?

Mijn man moest heel het gebeuren meemaken zonder dat hij mij kon helpen. Het was een gevecht waaraan geen einde scheen te komen. Ik weende, sloeg en stampte in het rond. Moest op dat moment iemand mij hebben proberen te kalmeren, ik geloof dat er zeker en vast ongelukken zouden gebeurd zijn.

Dit heeft geduurd tot zeven uur in de morgen. Enige tijd daarna is die evangelist gekomen. Mijn man heeft hem toen alles verteld wat er gebeurd was. Aan de hand van de Bijbel heeft hij me toen laten zien welke grote kracht de satan heeft, maar met welk een grotere kracht Jezus overwinnen kan!

O, ik was zo blij dat ik die brief geschreven had. De satan heeft nog geprobeerd om mij op mijn besluit te doen terugkeren, door opnieuw die haat in mij op te wekken… maar het is hem nooit meer gelukt!

Ik dank de Heere Jezus Christus dat Hij mij rust geschonken heeft door het geloof in Zijn verzoenend Kruisoffer, en mij een vreugde geschonken heeft, die niemand mij ooit nog zal kunnen afnemen.

Peer (B)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen