ANKER DER ZIEL

"Opdat wij door twee onveranderlijke dingen, in welke het onmogelijk is dat God liege, een sterke vertroosting zouden hebben, wij namelijk die de toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te houden; welke wij hebben als een anker der ziel, hetwelk zeker en vast is, en ingaat in het binnenste des voorhangsels; waar de Voorloper voor ons is ingegaan, namelijk Jezus, naar de ordening van Melchizédek, een Hogepriester geworden zijnde in der eeuwigheid" (Hebr. 6:18-20).

Gods anker: absolute zekerheid

Hoe dwaas en onverantwoord zou het zijn wanneer een schip zonder anker zee zou kiezen. Maar hoevelen zijn er niet vandaag, die zonder enige vaste hoop, zonder heilszekerheid, verder tobben als schepen zonder anker! Geestelijk op den dool…

Het is de tragiek van zovelen, die maar wat voortdobberen, zonder anker en zonder kennis van de ankergrond.

Zolang het mooi weer is op zee, zolang het tamelijk goed gaat in het leven, dan lukt het blijkbaar nog wel, want dan heb je geen oog voor het anker. Maar als het begint te stormen, als er onrust je hart binnenkomt, als tegenslagen je levensritme bedreigen en je dreigt vast te lopen en je hebt dan geen anker aan boord, dan kun je 't wel vergeten. Dan raak je hopeloos in de knoei!

Denken we daar a.u.b. niet te licht over, want wie of wat garandeert u dat niet ineens een storm in uw leven zal opsteken?

Het kan een tegenslag zijn waar je niet meer overheen ziet. Het kan een onverwachte ziekte zijn die je toekomstplannen helemaal aftreken. Het kan een plotselinge dood zijn…!

Gelukkig wie in dergelijke omstandigheden kennis heeft van het anker der ziel en zijn ankergrond.

Het is alsof de Heere God in dit woord van Hebr. 6 aan ieder van ons heel persoonlijk de vraag stelt: "Heb JIJ een anker? Heb jij HET anker aan boord?"

Wat is nu dat anker waarover hier sprake is?

Wel, goede vrienden, dat anker waar Gods Woord over spreekt, is de vaste hoop op Gods beloften. Dat anker is de absolute zekerheid dat Gods Woord het betrouwbare Woord is, het Woord dat vast en zeker is. Zo vast en zo zeker als een anker zich gaat vasthechten in de diepe zeebodem!

Die zekerheid hebben we allen zo nodig in ons leven. Die zekerheid schenkt ons rust en vrede van binnen, zo nodig in een wereld waarin onzekerheid en onrust alom hoogtij vieren.

Ook al zijn er heel wat 'zekerheden' ingebouwd in ons maatschappelijke en sociale leven, waarop we menen te kunnen bouwen en er ons voordeel mee te doen, toch kunnen die zekerheden van vandaag je morgen uit handen vallen.

Wie zijn hoop stelt op de 'zekerheden' van vandaag, lijkt een beetje op 'Tantalos', een figuur uit de Griekse mythologie. Hij was de zoon van Zeus, bezat grote macht en rijkdom, maar omwille van zijn ijdelheid en eerzucht werd hij door Zeus gestraft en gedwongen om zijn leven lang midden in een vijver te staan onder een boom waaraan de kostelijkste vruchten hingen. Hij had eten en drinken genoeg. Maar zodra hij van het water wilde drinken, zakte het water en als hij een appel wilde plukken van de boom om zijn honger te stillen, joeg een stormwind de takken naar omhoog. Daarbij kwam nog de voortdurende dreiging van een oneindige kwelling in de onderwereld, want boven zijn hoofd hing een geweldig rotsblok dat op hem dreigde neer te vallen en hem te verpletteren.

Zo troosteloos is het met ieder gesteld, die rekent op zekerheden, die elk ogenblik hem dreigen te ontglippen.

Maar nu zegt God ons: één ding is er waarop je wèl kunt rekenen, en waarmee je nooit bedrogen uitkomt. Eén ding dat vaster is dan een huis, vaster dan een rots, vaster dan alle zekerheden, die je hier in deze wereld bij elkaar kunt schrapen en dat is: het blijvende Woord van God, de beloften die de Heere in Zijn Woord aan ons heeft gegeven!

"De hemel en de aarde zullen voorbijgaan; maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan", zegt de Heere Jezus in Mark. 13, vers 31.

Zekerheid in zwakheid

Over die woorden en beloften van God èn de zekerheid ervan, gaat het in de tekst van Hebr. 6. De lezers van deze brief, de christenen uit de Hebreeën, hadden het bijzonder moeilijk. Zij hadden zware beproevingen te doorstaan. Moedeloosheid en lauwheid dreigden hun geloofskracht te ondermijnen. Nu worden ze in deze brief opgeroepen om niet te vertragen, om niet moe te worden op de vaak zo moeilijke weg van het geloof.

Zij moeten "navolgers zijn dergenen, die door geloof en lankmoedigheid de beloftenissen beërven". Vervolgens worden ze gewezen op Abraham, de vader der gelovigen. God had immers aan Abraham de belofte gegeven dat zijn nageslacht talrijk zou zijn als de sterren aan de hemel en dat in hem al de geslachten der aarde gezegend zouden worden. Maar wat heeft het lange tijd geduurd vooraleer Abraham er iets van kon zien. Wat een moeilijke weg is het voor hem geweest om tegen twijfel en geloofsverzwakking in, toch te blijven vasthouden aan Gods beloften.

Maar hij heeft het gedaan. Hij heeft zich eraan vastgeklemd! De Heere God heeft Abraham daarin bemoedigd door zelfs met een eed Zijn belofte te bevestigen. Om zo Abraham in de beproeving van zijn geloof te hulp te komen! We lezen daarover in Gen. 22.

Door zo bij Zichzelf te zweren stelt God Zich borg voor de onbetwistbaar zekere vervulling van Zijn Woord.

Mensen, dat is toch wat! Dat God zo diep neerbuigt, dat Hij. de Hoogheilige God, bij Zichzelf gaat zweren opdat wij, kleine en ongelovige Thomassen die we zijn, toch maar geneigd zouden zijn om aan Zijn Woord gehoor te geven!

En wat hebben wij ermee gedaan? Wat hebben wij ervan gemaakt? Gaan wij niet veelal nogal slordig om met Zijn Woord?

O, wellicht zullen wij nog iedere zondag in de kerk te vinden zijn. We lezen de Bijbel en boeken die de Bijbel uitleggen. En misschien worden we ook nog wel aangesproken door de prediking en beseffen we de juistheid van wat er gezegd wordt.

We weten goed genoeg dat we in veel tekort schieten. Maar ja, we doen er zo weinig aan. We worden weieens bewogen, maar het is weer vlug verdwenen. Het is zoals de profeet Hosea zegt: "Uw liefde is als een morgenwolk, en als de dauw die in de vroegte vergaat" (Hos. 6:4). Even snel als het gekomen is, is het weer verdwenen.

Zou deze gezindheid niet één van de grootste gevaren kunnen zijn in ons christelijk leven? Dat we vlug tevreden zijn met wat oppervlakkige ontroering en nooit echt verontrust worden?

Tijdelijk misschien wel… tijdens de preek voelen we wel iets en denken we: 'daar moet ik toch iets aan gaan doen'… maar wc zijn nog niet goed van onze stoel af of we praten over heel andere dingen dan we tijdens de dienst hebben gevoeld. Het is zo weer weg en het komt niet meer terug. Zo gaat dat toch vaak bij ons, of niet soms?

Daarom is wat geschreven staat in vers 18 zo vertroostend en tegelijk vermanend: "Opdat wij door twee onveranderlijke dingen…"

Twee onveranderlijke dingen: Gods Woord en Gods eed er bovenop! Deze geven ons de absolute en volstrekte zekerheid dat wij met het volste vertrouwen ons mogen uitleveren aan de Heere en Zijn Woord. Dat is de troost, die vanuit dit woord naar ons toekomt. Maar er ligt ook een krachtige vermaning in om niet te vertragen, om niet te verslappen in de geestelijke strijd van het geloof en het gebed.

Een veilig anker

Mijn goede vrienden, wij hebben een deugdelijk anker aan boord, wanneer wij onze hoop stellen op Gods beloften. Een anker, dat veilig en vast is! Een anker dat ons behouden zal!

Met dit anker hoef j e nergens meer bang voor te zijn, want dan heb je God Zelf en Zijn Woord tot je toevlucht en je kracht! Het is goed om hier even op te merken dat Gods beloften méér zijn dan louter woorden. In de beloften van God komt de levende God Zelf tot ons.

Hij openbaart Zich. in Zijn Woord, aan ons.

Hij geeft Zich, in Zijn woord, aan ons.

Hij toont Zich, in Zijn Woord, als een Vader aan ons.

Hij roept ons, in Zijn Woord, op tot geloof en vertrouwen.

Hij stelt Zich borg voor de betrouwbaarheid èn de vervulling van al wat Hij belooft! Op grond daarvan mag je geloven wat in Zijn Woord geschreven staat over het gebed, dat je alles zult ontvangen wat je gelovig vraagt! Je mag geloven wat er geschreven staat over de vergeving van de zonde! Je mag geloven wat er geschreven staat over het eeuwig leven, dat je uit louter genade ontvangen mag! Je mag geloven wat geschreven staat over de vastheid van uw behoud. Je mag geloven dat "Hij Die in u een goed werk begonnen is, dat voleindigen zal tot op de dag van Jezus Christus". Je mag geloven dat je in de eeuwigheid met Hem zal zijn!

Daarom mogen wij met de psalmdichter uit Ps. 42 zeggen:

"Wat buigt gij u neder, o mijn ziel, en wat zijt gij onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem nog loven".

Hoop op God

Een anker is er niet om met bewondering naar zitten te kijken, of om het als een sierstuk in je tuin te plaatsen.

Een anker is er om mee te nemen aan boord, om het uit te werpen in de nood van je leven. En wat is de nood van je leven?

Is het de moeite dat je niet meer zo goed kunt horen?

Is het die prangerende zorg om werk, dat je maar niet vinden kunt? Is de nood van je leven misschien die ziekte, die je nu al sinds jaren meesleept, en waar maar geen verbetering in komt? Of het feit dat je jezelf niet meer kunt behelpen?

O zeker, dat is een ernstige nood, die diep ingrijpt in je leven. Maar die nood is maar tijdelijk! Je echte nood overschrijdt het tijdelijke, want die heeft alles met zonde en schuld te maken! Uw levensnood is uw zonde en schuld bij God!

En de prangerende vraag is: hoe moeten wij ervan af komen?

Wat moet er gebeuren om uit die nood verlost te worden?

Op die vraag ontvangen we een duidelijk antwoord nl„ het anker uitwerpen. Of, zoals in het reeds genoemde gedeelte geschreven staat, 'vluchten'. Vluchten naar God toe! Je toevlucht nemen tot God om de voorgestelde hoop vast te houden! God roept ons op om te vluchten. Denk aan de woorden gesproken tot Lot: "Behoud u om uws levens wil" (Gen. 19:17).

Vluchten doe je niet als een liefhebberij, als een soort sport. Vluchten doe je om te ontkomen aan een nood die je leven bedreigt! Een christen vlucht om zijn leven te redden. Om te ontkomen aan de eeuwige dood! Ik kan me echter goed voorstellen dat velen, vooral jongeren, denken: 'Wat hoef ik te vluchten? Ik voel me goed en ik leef goed…' Maar wie zegt dat je de avond nog haalt?

Gods Woord zegt dat wie het anker niet uitwerpt, eeuwig zal omkomen! Daarom, werp het anker uit eer het te laat is!

Vertrouw op Zijn beloften en verwacht, biddende, de vervulling ervan. De belofte van de vergeving van zonde. De belofte van het eeuwige leven. De belofte van Zijn hulp in uw nood. Van Zijn kracht in uw kruis; van Zijn genade in uw schuld, van Zijn troost in uw verdriet; van Zijn uitredding in uw zorg; van Zijn licht op uw pad! God heeft ons al deze beloften gegeven, niet opdat wij alleen maar zouden toestemmen dat ze waar zijn om er verder niets mee te doen… neen! Hij heeft ze gegeven om erop te vertrouwen, om eruit te leven, om biddend uit te zien naar de heerlijke vervulling ervan!

Dat is het anker uitwerpen. Zodoende vindt ge rust voor uw ziel en loopt ge niet vast wanneer het stormt in uw leven.

De betrouwbare ankergrond is Gods Vaderhart

Al heb je nog zo'n best anker, maar de ankergrond deugt niet en houdt het anker niet vast, dan heb je er eigenlijk nog niets aan!

Maar de ankergrond, waarover hier sprake is, is wel zeer bijzonder! Wanneer een schipper het anker uitwerpt om zijn schip vast te leggen, dan zinkt het anker naar beneden tot in de zeebodem. Daarin hecht het zich dan vast.

Maar met het anker der ziel, dat bestaat in de hoop op Gods beloften, is het net andersom. De ankergrond, waarin het anker zich vasthecht, ligt niet beneden ons, maar boven ons!

Het anker der ziel gaat naar boven. Het gaat in achter het voorhangsel van de hemel en hecht zich vast in het Vaderhart van God! Het anker der ziel hecht zich vast in het binnenste heiligdom, in God Zelf!

Hier hebben we te maken met een beeld uit het Oude Testament, met het voorhangsel in de tempel. Eén keer per jaar ging de hogepriester daardoor naar binnen in het heilige der heiligen. Dat gebeurde op de grote verzoendag. Hij ging er binnen met een schaal met offerbloed in zijn hand, om verzoening te doen tussen God en Zijn volk.

Wat op de grote verzoendag symbolisch gebeurde, dat heeft de Heere Jezus Christus in werkelijkheid gedaan! Hij is ingegaan, door het voorhangsel, in de hemel, in het heiligdom, daar waar God woont. Hij is er ingegaan met Zijn eigen bloed dat Hij op Golgotha heeft vergoten tot verzoening van hen die in Hem geloven.

In Gods verzoende Vaderhart zinkt nu het anker der ziel!

Dat is onze ankergrond, het verzoende Vaderhart van God!

Wat een wonder! Wat een vertroosting! Wie zou de vertroosting van de heilszekerheid nog kunnen weigeren, wanneer de Heere God ons daarvan zo duidelijk verzekeren wil?! Wie zou hier nog durven beweren dat Gods kinderen toch nog verloren zouden kunnen gaan? Onmogelijk! Want aan de ene kant van het ankertouw ligt ons wankele scheepje, ons onrustig hart met z'n vele vragen en twijfels, ons kleingelovig leven… Maar aan de andere kant van het ankertouw is er het sterke anker der ziel, dat vastligt in het verzoende Vaderhart van God. Hij is onze ankergrond. Zeker! Vast! Veilig! Onwankelbaar!

Het is om op te springen van blijdschap! Met Petrus mogen we het uitzingen: "Geloofd zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die naar Zijn grote barmhartigheid ons heeft wedergeboren tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden; tot een onverderfelijke en onbevlekkelijke en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard is voor u. Die in de kracht Gods bewaard wordt door het geloof tot de zaligheid, die bereid is om geopenbaard te worden in de laatste tijd."

Wat een zekerheid! Maar let erop: niet voor iedereen! Alleen voor hen die gevlucht zijn, die hun toevlucht genomen hebben om de voorgestelde hoop vast te grijpen als een anker der ziel. Grijp Gods beloften vast en hoop op Zijn Woord!

Geloof in de Heere Jezus Christus en gij zult vastheid en zekerheid en rust en behoudenis vinden. Vandaag, morgen en tot in eeuwigheid!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen