…MAAR NIET VEROUDERD

En toch blijft het waar dat een bijbelse preek ook honderd jaar eerder gehouden had kunnen worden. Desnoods wel vijfhonderd jaar eerder. Wat bedoel ik daarmee? Wel. hoeveel er ook veranderd is in de loop der eeuwen en zeker in onze eeuw. God is niet veranderd. Jesaja hoorde de engelen voor Gods troon elkaar toeroepen: “Heilig, heilig, heilig is de HEERE der heirscharen.” Dat was in de achtste eeuw voor Christus en het is nog steeds zo. In het boek Genesis lezen we dat het gedichtsel der gedachten van het menselijke hart ten alle dage alleenlijk boos is. En ook dat is niet veranderd. Daarom is ook nu, evenals vroeger, nodig dat vijanden met God verzoend worden door het bloed van Jezus Christus.

Een predikant moet niet wereldvreemd zijn. In de prediking moet aandacht geschonken worden aan de vele problemen die in onze tijd spelen en waarmee het overgrote deel van zijn gemeenteleden dag in dag uit geconfronteerd wordt. Christelijke normen en waarden zijn al lang niet meer algemeen geaccepteerd. Een zeer groot deel van onze tijdgenoten begrijpt helemaal niet wat ons beoogt als wij ons willen houden aan Gods onfeilbaar Woord, laat staan dat zij het er mee eens zijn. Maar dat betekent niet dat de inhoud van de prediking en daarmee de inhoud van het Evangelie aangepast moet worden. Het gaat ook in onze tijd om het Evangelie van vrije genade. En uiteindelijk is alle eeuwen door, als het er werkelijk op aan kwam, het Evangelie de natuurlijke mens öf een dwaasheid öf een ergernis geweest. Het is niet de bedoeling dat de kerk zich in onze dagen aanpast aan de gevoelens, gedachten en wensen van de eigentijdse mens. Zij moet juist met het onveranderlijke Woord van God tot de mensen komen en in voor elk verstaanbare taal verkondigen, dat alleen het bloed van Christus ons van de toekomende toom kan verlossen.

Het was niet zo dat de man die de opmerking maakte "uw preek had ook honderd jaar eerder gehouden kunnen worden" niet had begrepen wat ik zei. Was dat het geval geweest, dan was een stuk zelfkritiek en zelfonderzoek van mijn kant wel op zijn plaats geweest. Het was echter zonneklaar dat de man het absoluut niet met mij eens was. Hij had zich gestoten aan het feit dat ik zo onomwonden over de toekomende toom had gesproken en vooral dat ieder mens die verdiend heeft, en een mens daar ook onherroepelijk door getroffen wordt, tenzij hij door een waarachtig geloof Christus omhelst. Het is toch immers zo dat de Heilige Geest, wanneer Hij ons trekt uit de duisternis tot het licht, ons van zonde overtuigt. Hij neemt ons alles af waar we tot dusver op steunden. Er blijft niets anders over dan een schuldig zondaar. Zo leren wij het wonder verstaan dat God goddelozen vrijspreekt. Langs die weg mogen wijzelf in dat wonder delen. Christus woont in het hart van verslagen zondaren.

Ik heb de man die de genoemde opmerking maakte, verteld dat de wezenlijke bezwaren die hij tegen mijn preek had, ook honderd jaar geleden al leefden. De oorsprong van die bezwaren ligt in het paradijs. Sinds die tijd wil de mens zich handhaven tegenover God. God maakt zondaren zalig, maar wanneer wij in de zaligheid mogen delen, gaat onze zelfhandhaving er wel aan. Dat is in eerste instantie een pijnlijke zaak. Het blijft pijnlijk zolang we het niet op willen geven. Het wordt echter anders als wij ons bewust worden wie we voor God zijn. Als we zien en gevoelen dat wij door eigen schuld onder Gods oordeel liggen. We kunnen niet begrijpen dat God aan zondaren de zonden vergeeft. Zijn boodschap van vergeving en genade wekt bij ons verwachting en doet ons hart opspringen van vreugde. En dan is het wel zo dat de taal van Gods kerk niet verandert. Zij belijden allemaal: "Het is van het begin tot het einde genade." De manier waarop zij dit verwoorden moge verschillen, maar de zaak waar het om gaat is gelijk.

Een bijbelse preek had ook honderd jaar eerder gehouden kunnen worden. Omgekeerd is het zo dat zij die heilbegerig worden, moeten betuigen dat een preek van Luther of Wulfert Floor (om maar twee namen te noemen) nu gehouden zou kunnen zijn. Door de werking van Gods Geest worden mensenkinderen een levend lid van de kerk van alle eeuwen. Dan weten zij zich ook innerlijk verbonden aan de generaties die hen zijn voorgegaan. Ik denk aan mijn eigen oma. Dat was een eenvoudige vrouw. Zij had een goed verstand, maar zoals zovelen van haar generatie had zij alleen maar lagere school gehad. Onder de boeken die zij bezat, hadden er naast de Bijbel drie een bijzondere plaats in haar hart. Dat waren “Belijdenissen” van Augustinus, Luther's commentaar op de brief aan de Galaten en “Weldadigheden van een Verbondsgod” van John Warburton. Augustinus, een man met ongelooflijke capaciteiten uit de vierde eeuw na Christus; Luther, de grote hervormer uit de zestiende eeuw en John Warburton, een eenvoudige prediker zonder een theologische opleiding uit de negentiende eeuw. Mijn oma wist zich in het geloof aan die mannen verbonden. Hun taal was de taal van haar hart.

In elk mensenhart is een leegte. Een leegte die hijzelf niet kan vullen en die door eigen schuld is ontstaan. Gods kerk mag weten dat die leegte gevuld is door de Heere Jezus Christus. Christus vergadert Zijn kerk in eenheid van het ware geloof. Bent u al een levend lidmaat van de ene, heilige, algemene christelijke kerk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen