EVANGELISATIE-BOODSCHAP: RUST VOOR UW ZIEL

In iets dut nieuw is zit er altijd een zekere aantrekkingskracht. Iets dat je jarenlang kent word je op den duur gewoon, zo gewoon zelfs dat je vergeet dankbaar te zijn om de dingen die je hebt; en wat erger is - wanneer je met mensen te doen hebt - dat je zo gewoon wordt aan elkaar dat je er niet meer aan denkt God te danken voor de mensen met wie je leeft en moogt omgaan.

Terwijl het ‘nieuwe’ gemakkelijk onze aandacht trekt.

Onze maatschappij en heel ons economische systeem is erop gericht om altijd maar weer iets nieuws te creëren en dit nieuwe de mensen aan te reiken. Dat verlangt de mens, dat wil de mens, daar is hij naar op zoek.

Een nieuw model van een auto wekt je nieuwsgierigheid.

Een nieuwe mode wekt je nieuwsgierigheid.

Een nieuw geluid of gerucht wekt je nieuwsgierigheid…

In dit opzicht zijn we allemaal gelijk en gelijken we allemaal op die Atheners, over wie in het boek Hand. geschreven staat “dat ze voor niets anders tijd over hadden, dan om iets nieuws te zeggen of te horen” (Hand. 17:21).

Zo is de mens: hij wil altijd iets nieuws horen, iets nieuws zien, iets nieuws hebben. Het hart van de mens blijft onverzadigd!

En op dit nieuwsgierig hart van de mens wil heel ons maatschappelijk en economisch bestel een antwoord geven. Er is in onze tijd heel wat nieuws aangebracht. Op bijna elk terrein van het leven zijn nieuwe en ongekende wegen gebaand. Denk maar aan al het nieuwe op medisch en technisch vlak!

Het is hier niet mijn bedoeling om alles wat nieuw is, omdat het nieuw is, als verkeerd te bestempelen. Neen. Veel nieuwe dingen zijn ook goede dingen!

Maar wat ik met de Schrift in de hand, wèl wil stellen is dit: dat de uitkomst telkens opnieuw weer aantoont, dat er voor de mens persoonlijk en voor een volk in zijn geheel, alleen rust en vrede te vinden is, wanneer het nieuwe èn de nieuwe wegen gaan langs de paden die God in Zijn Woord heeft afgebakend!

Dit nieuwe in het kader van Gods Woord, ook al is dat nieuwe 'oud' geworden, is een blijvend goed voor de mens!

Terwijl allerlei systemen die buiten het kader van Gods Woord een weg zoeken, veeleer schade aan de mens berokkenen dan goed.

Denk maar aan het systeem van het communisme, dat in zijn meest totalitaire vorm de mens ondergeschikt maakte aan het systeem. Ook in het politieke bedrijf moet er regelmatig iets nieuws worden gelanceerd, om zo de mensen opnieuw aan zich te kunnen binden. Zo is het ook in het godsdienstige. Wat al menselijke theorieën worden daar niet gevonden. Wat al nieuwe wegen worden er geopend, waarvan gezegd wordt dat men daarin God beter zou kunnen gaan dienen! Vb. Anglicaanse kerk - vrouwelijke priesters!!

Maar er is ook een oude weg, waarvan Gods Woord ons spreekt en van dat oude pad wil ik graag getuigen: Jer. 6:16!

Jeremia had een bijzonder moeilijke en zware opdracht van de Heere God ontvangen. Hij moest van Godswege aan zijn volk de ondergang aanzeggen! In het le hoofdstuk zegt de Heere God tegen Jeremia: "En Ik zal mijn oordelen tegen hen uitspreken over al hun boosheid, dat zij Mij verlaten hebben, en anderen goden gerookt, en zich gebogen hebben voor de werken hunner handen. Gij dan, gord uw lendenen, en maak u op, en spreek tot hen alles, wat Ik u gebieden zal; wees niet verslagen voor hun aangezicht, opdat Ik u voor hun aangezicht niet versla." (v. 16-17)! Wanneer je de geschiedenis nagaat, dan merk je pas hoe ver het volk Israël en Juda afgevallen waren van God en Zijn Woord.

Het was al even erg als vandaag! De mensen zochten als hun laatste toevlucht, troost bij waarzeggers. Zon, maan en sterren werden als goddelijke machten vereerd (8:2; 19:13).

Ischtar, de hemelkoningin, werd aangeroepen en aan haar werden offers gebracht, waar het hele gezin voor in de weer was (7:16-20). Vandaag zie je dat hele dorpen en steden in de weer zijn om de koningin des hemels te eren en aan te roepen.

Maar het vreselijkste gebeurde in het Hinnom-dal: daar werden de eerstgeboren zonen met vuur verbrand als offer voor de Baal (Jer. 7:30-34; 19:5). Het hele godsdienstige leven was doortrokken van ongeloof en van bijgeloof!

En daarom zou de Heere het oordeel zenden over Zijn volk. En dat moest Jeremia gaan verkondigen! Hij moest ze terugroepen op de oude paden, terugroepen om gehoor te geven aan Gods Woord en met een onverdeeld hart de Heere te dienen.

Maar de mensen wilden er niets van weten. Ze wilden gewoon zo verder doen, want het kwam hen goed uit. Ze hadden er zelfs profijt van. Ze wilden verder gaan op die nieuwe wegen, daarin ook nog aangemoedigd door vele valse profeten, die het volk versterkten in de manier waarop ze meenden voor zichzelf godsdienstig te kunnen zijn en zelfs overtuigd waren in hun manier van doen God te eren en te dienen!

Maar tegen dit hele godsdienstige systeem in, tegen de geest van de tijd in, roept Jeremia op om de oude paden te bewandelen, waarop alleen rust en vrede voor hun ziel kan gevonden worden!

Die oude paden zijn Gods paden! Het is de weg die God met Zijn volk wil gaan! Niet de weg die wij zo graag zouden willen bewandelen. Want op die weg gaan we van nature allemaal! Het is een weg die ons goed ligt: geloven wat ons goed uitkomt, de weg van de zelfverlossing, van het God dienen “op onze manier”…

Maar vanuit Gods Woord horen we dat deze weg en deze manier van geloven ten dode voert. Het is God Die bepaalt wat wij hebben te geloven. Het is God Die bepaalt hóe wij hebben te geloven. Het is God Die bepaalt wat wij hebben te doen en wat wij hebben te laten om Hem welgevallig te zijn!

Voortdurend komt van Godswege de eis: “Mijn verordeningen zult gij volbrengen en Mijn inzettingen in acht nemen en daarin wandelen: Ik ben de Heere uw God” (Lev. 18:4).

Maar wat heeft Israël gedaan? Zij hebben naast Gods Woord en naast Gods geboden nog een hele lijst van geboden en verboden aangelegd waar de mens zich aan te houden had: 613!!

Wat hebben wij gedaan? Wij hebben naast Gods geboden nog 5 geboden van de Kerk gesteld waar de mens zich aan moet houden. Wij hebben het ons zelfs gepermitteerd om tegen Gods Woord in, dogma's en allerlei geloofspunten uit te vaardigen, die de mensen op straffe van doodzonde, moesten geloven!

De mens wil altijd wegen bewandelen, die hij zelf heeft aangelegd. De mens wil altijd luisteren naar de stem van zijn eigen arglistige hart!

Maar hier zien we dat Israël wordt opgeroepen om gehoor te geven aan de stem van Gods hart! En als dat zou gebeuren, dan zou God het spijzigen met het vette der tarwe. Hij zou het verzadigen met honing uit de rots (Ps. 81:17). Leven in overvloed zou hun deel zijn! Maar… wat zien we? Het volk wilde niet luisteren (v.16-17).

Het volk wilde niet wandelen op de oude paden. Zo brutaal spreken ze tegen de Heere God! Dat pad was veel te eng, veel te nauw!

Je kunt niet meer doen wat je zelf wil…

Ze gingen liever naar die plaatsen waar ze wierook konden branden voor hun geliefkoosde beelden. Nochtans wisten ze van de woorden die Mozes kort voor zijn dood had gesproken: Deut. 30:15-17!

Dat woord is ook uitgekomen, want Israël is omgekomen. Het is in ballingschap moeten gaan. Het is onder de heidenen verstrooid geworden. Het heeft bittere vervolgingen moeten doorstaan.

Rust heeft Israël nooit gevonden en nog niet, omdat het niet heeft gevraagd naar de oude paden, waar toch de goede weg zij!

Maar, beste mensen, dit woord is ook voor ons bedoeld. We kunnen het niet zomaar naast ons neerleggen. De weg die God is gegaan in het O.T. met Zijn volk Israël, die 'oude weg' gaat Hij nu in Zijn Zoon Jezus Christus!

Die oude weg is JEZUS CHRISTUS! Hij is de Weg!

Als God ons toeroept: Gaat staan aan de oude wegen, en ziet toe en vraagt naar de oude paden, waar toch de goede weg is, dan worden wij gewezen op Hem, Die van Zichzelf heeft getuigd: “IK BEN DE WEG”.

Wij weten dat een 'weg' de verbinding is tussen 2 punten, die op een bepaalde afstand van elkaar gescheiden liggen.

Een 'weg' is het middel waarlangs we kunnen komen op een plaats waar we nog niet zijn, maar waar we absoluut moeten zijn!

Als Jezus getuigt dat Hij “de Weg” is, dan getuigt Hij daarmee dat Hij 2 dingen verenigt, die anders ver van elkaar zouden gescheiden blijven!

Wil je komen waar je komen moet, wil je zijn waar je thuis hoort, dan zul je die weg moeten bewandelen, dan kun je niet langs Jezus Christus heen wandelen! Hij is de Weg die God en de mens met elkaar verenigt, met elkaar verzoent!

Als Hij niet de weg zou zijn, dan zouden God en de mens voor altijd van elkaar gescheiden zijn.

Zijn wij dan van God gescheiden? Ja! De Bijbel getuigt dit!

De Bijbel zegt dat het onze ongerechtigheden zijn die scheiding maken tussen God en de mens (Jes. 59:2).

“Uw zonden doen Zijn aangezicht voor u verborgen zijn”.

Is het dan zo erg met mij gesteld? Is het dan zo erg als ik iets verkeerd doe? Moet God daar zo zwaar aan tillen? Ik bedoel het toch goed! Ik doe toch niet expres verkeerd! Veel zonden gebeuren toch per ongeluk. Ik kan mezelf toch ook niet altijd in de hand houden! Natuurlijk, ik had beter moeten weten, maar ja, hoe gaat dat? Ik was gewoon het slachtoffer van een samenloop van omstandigheden…

Mensen, dat maken we ons graag wijs. We willen er zo graag goed uitkomen en mooi voorkomen.

Maar we zijn helemaal niet goed en zo mooi als we er van buiten uitzien, zijn we van binnen niet; helemaal niet!

Vanaf de zondeval in het paradijs is het niet meer goed gegaan met de mens! We hebben alles verknoeid, alles verzondigd!

De Heere God had gezegd: Luister naar Mij! Maar de mens ging liever zijn eigen weg, tegen God in! Expres! Moedwillig!

Het is niet zo dat de mens slechts 'slachtoffer' is geworden. Dat hij er niets aan doen kon, die arme stakker toch…

Neen, willens en wetens heeft de mens gezondigd… hebben u en ik gezondigd! Ongelooflijk dom en brutaal heeft de mens gehoorzaamheid geweigerd aan de Heere God, aan de Hoogheilige God!

En de Hoogheilige God is alleen maar rechtvaardig als Hij de zonde straft. We hebben het dubbel en dik verdiend om door God voor eeuwig te worden veroordeeld.

O, ik weet het wel, men wil vandaag niet meer geloven in een God Die straft. Daar is Hij veel te lief voor…

Maar, mijn beste mensen, dan vergist u zich zeer. Dan kent u de God der Schriften niet!

Heeft God in Zijn Woord niet gezegd: “Vervloekt is eenieder, die zich niet houdt aan alles wat in de wet geschreven is”? (Gal. 3:10). “Het is vreselijk te vallen in de handen van de levende God” (Hebr. 10:31)

Wat hebben Korach, Dathan en Abiram ervaren wanneer de aarde zich voor hen openscheurde en zij als straf voor hun zonden in die aarde werden verzwolgen? (Num. 16).

Wat hebben Ananias en Saffira ervaren, toen ze als straf voor hun zonde, dood neervielen? (Hand. 5).

God moet de zonde straffen! Dat is Hij aan Zichzelf en Zijn rechtvaardigheid verplicht! Hij kan de zonde, ook de kleinste, niet tolereren. Hij moet ze straffen, zowel de aangeboren zonde (erfzonde) als de daadwerkelijke zonde van elke dag! Hij straft met de hoogste straf, de eeuwige straf in de hel!

Daar komt geen mens onderuit. Jij niet en ik niet. Want we hebben 'allen' gezondigd. En we komen er niet vanaf! Niet van onze zonden, maar ook niet van de straf op de zonde… Tenzij er een wonder gebeurt!

Want geen mens kan je anders maken! Je kunt jezelf ook niet veranderen! We moeten iemand hebben die onze schuld overneemt en onze straf draagt! Langs die weg alleen is er uitkomst. Langs die weg is er rust voor uw ziel! En die weg is Jezus Christus!! Hij alleen! En Hij helemaal! Niet Maria, niet een heilige… Jezus Christus!

Want van Hem staat geschreven dat Hij om onze overtredingen verwond is; dat Hij om onze ongerechtigheid verbrijzeld is. Dat God de straf op Hem heeft gelegd! Dat Hij die straf heeft gedragen, helemaal en volkomen! De straf, die ons de vrede aanbrengt, was op Hem!

Hij is de Borg. Hij heeft de zonde, die scheiding maakt tussen God en de mens, verzoend. Hij is de weg naar God!

Hij is de Gebaande Weg. Er moet niet nog eerst iets door ons worden gedaan om zo tot bij God te kunnen komen. Neen! Hij heeft alles volbracht. Alles wat wij moesten doen, maar niet kunnen, heeft Hij volbracht!

Hij is de Rechte Weg. Wie op deze weg wandelt, mag absoluut zeker zijn dat Hij bij God uitkomt!

Hij is de Vaste Weg. Hoe groot de zonde ook mag zijn, hoe zwaar de schuld ook weegt, die weg kan de zwaarste zondelast dragen. Zelfs voor de moordenaar op het kruis was Hij sterk genoeg!

Hij is een 'Open' Weg. Voor niemand gesloten. Niemand wordt teruggezonden. Jezus Zelf nodigt ons uit: “Wie tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen” (Joh. 6:37).

En zo zegt dan de Heere: “Staat op die weg, wandelt daarin”!

Waar komt het nu op aan?

Wel, beste mensen, het komt erop aan dat wij. ieder persoonlijk, op die weg wandelen. Dat is niet zo vanzelfsprekend! Vanzelfsprekend is dat we eerder op een andere weg wandelen.

Paulus zegt: “Velen wandelen anders - en ik zeg het al wenende -, ze wandelen als vijanden van het Kruis van Christus” (Fil. 3:18).

De massa van onze mensen maken zich weinig of geen zorgen over de weg die naar de eeuwigheid voert. Met God en met de eeuwigheid wordt geen rekening gehouden. Men wandelt op de weg naar het graf, zonder rekening te houden met wat achter het graf ligt!

Er zijn ook wel anderen. Die zich wel om die weg bekommeren, die wel met de eeuwigheid rekening houden, maar die niet vragen naar de 'oude paden'. Het zijn mensen die, zoals ik reeds zei, zichzelf een weg uitstippelen waarop ze God gaan dienen op een eigen manier! Het zijn zij die menen dat ieder wel zalig kan worden in zijn eigen geloof! Die menen de hemel te kunnen verdienen!

Het zijn echter wegen die stuk voor stuk op niets uitlopen!

Zelf heb ik jaren op die weg gewandeld.

Overtuigd van de waarheid van mijn kerk, overtuigd van het gelijk aan mijn kant, heb ik getracht langs de weg van de heiliging, langs de weg van de ascese, langs de weg van de godsdienstige en sociale inzet, de hemel te verdienen! Maar het is een onmogelijke weg! Geen mens kan vanuit eigen fondsen zijn schuld bij God afbetalen! Maar ik heb mogen zien: ER IS EEN ANDERE WEG, EEN BETERE WEG, EEN SMALLE WEG, EEN OUDE WEG: DE WEG VAN GOD UIT! God Zelf zorgt voor betaling van schuld. In Jezus Christus, de schuldovernemende en allesbetalende Borg! Het is de Enige Weg!!

Daarom is het zo nodig om voor jezelf de vraag te stellen: 'Hoe staat het met mij? Wandel ik op die weg?'

Die vraag is zo ernstig omdat uw zaligheid ervan afhangt!

Alleen in deze weg zult ge rust vinden voor uw ziel. Nu en voor eeuwig!

Rust voor uw ziel is alleen te vinden in het vragen naar de oude paden en het bewandelen van de goede weg.

Indien iemand op deze weg niet wandelt, zonder Christus verder leeft in deze wereld, kan hij ook geen vrede en geen rust vinden voor zijn ziel.

Rust voor je ziel in de vergeving van de zonde. Daardoor word je een ander mens. Een nieuw mens!

Daardoor word je verlost van die harde en ruziemakende geest, die ons allen eigen is, en die een mensenhart zo moe kan maken.

Daardoor word je verlost van die achterdochtige geest, die overal wat achter zoekt, en de ander altijd aanwijst als de oorzaak van alle ellende.

“Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven. Neemt Mijn juk op u… Het is een lichte last.”

Zijn juk is niet zwaar.

Geloof toch in Hem. Vertrouw op Hem.

Vraag naar de oude paden en wandel op de goede weg en je zult rust vinden voor uw zielen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen