EEN ZWITSERSE GARDE WERD CHRISTEN

Mijn naam is Bemard Dura. Ik ben geboren in Viège (Zwitserland) op 30 juli 1955 als jongste van zeven kinderen. We kregen een streng rooms-kat holieke opvoeding.

Toen ik 27 was, bracht de Heere mij tot bekering. Sindsdien mag ik genieten van de gemeenschap met Hem, want onder de werking van Zijn Woord en Geest kwam ik tot de gelovige aanname van Jezus Christus als mijn persoonlijke Zaligmaker. Daardoor werd Hij de Heere van mijn hart en van mijn hele leven.

Als inleiding op mijn getuigenis wil ik twee woorden Gods naar voren halen:

"Dan zult gij van daar de Heere, uw God, zoeken en vinden; als gij Hem zoeken zult met uw ganse hart en uw ganse ziel" (Deut. 4:29). "Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie Mijn Woord hoort en gelooft Hem, Die Mij gezonden heeft, die heeft het eeuwige leven en komt niet in de verdoemenis, maar is uit de dood overgegaan in het leven" (Joh. 5:24).

Als ik mij n getuigenis mag geven, is dat een roemen in Gods oneindige liefde. En het is tegelijk een voorrecht dat ik dat mag doen. En ik hoop en bid dat ook anderen door wat ik vertel over de grootheid van Gods barmhartigheid voor zondi ge mensen, ertoe worden gebracht het bewijs van Gods erbarmi ng te leren kennen: Jezus Christus, de gekruisigde en uit de dood opgestane Heiland. Hij heeft mij uit de duisternis vandaan getrokken en mij overgeplaatst in het Koninkrijk van Zijn licht en liefde. Hij heeft mij bevrijd uit de macht van de satan, doordat Hij mij de Waarheid openbaarde.

Toen ik 18 was, had ik mijn eerste ervaring met God. Ik was zeker van mezelf en sjeesde met mijn auto door de straten met een vaart en een air alsof mij niets zou kunnen overkomen.

Ik had toen een tante bij mij, die in de auto het Onze Vader wilde bidden. Ik vond dat wel goed. maar dacht bij mezelf: dat Onze Vader dient nergens toe; het komt er nu op aan dat ik de auto goed bestuur en ik wist dat ik dat uitstekend kon.

Terwijl ik daarover zat na te denken, werd ik in een bocht bij een kruising plotseling gegrepen door een vrachtwagen. Het was alsof de Heere op dat moment tegen me zei: Dat komt ervan, als je met Mij spot.

Vanaf dat ongeluk was ik sterker dan ooit doordrongen van de majesteit Gods. Daarom probeerde ik een nog vromer rooms-katholiek te zijn. Ik had in de levens van de heiligen gelezen dat zij heel wat offers hadden gebracht. Ik wilde eveneens die kruisweg bewandelen en deed afstand van allerlei mooie dingen. Ik dacht dat ik geestelijk groot en sterk zou worden, wanneer ik mij dat allemaal zou ontzeggen. Toen ik hoorde over de Zwitserse garde bij de paus, dacht ik: dat is voor mij dè gelegenheid om de Kerk, God en de paus te dienen. Op die manier zal ik dichter tot God kunnen naderen.

Ik solliciteerde. En groot was mijn vreugde, toen ik in september 1978 naar Rome mocht vertrekken om in dienst te treden bij de Zwitserse garde van de paus.

Spoedig ontdekte ik echter dat de werkelijkheid niet beantwoordde aan mijn verwachtingen. Ik had gedacht dat ik in de heilige stad Rome vrede, liefde, eenheid en vreugde zou vinden. Ik had gedacht dat de leden van de garde zich bewust zouden zijn van hun hoge taak om in dienst te zijn van de vertegenwoordiger van Christus.

Maar het was een grote teleurstelling voor mij, toen ik bemerkte dat alles alleen maar theater, show-business, was. Naar buiten deed men zich zo mooi mogelijk voor, maar binnen de garde was het een en al ruzie, jaloersheid, ontevredenheid, kritiek en zelfs haat.

Spoedig kwam ik er achter dat de Zwitserse garde alleen maar een kwestie van traditie was en dat er heel wat goedkopere manieren mogelijk waren om de veiligheid van de paus te garanderen.

Een volstrekte dwaasheid was het, wanneer je als schildwacht moest fungeren. Volgens de regels van de etiquette moest je dan 2 tot 4 uur onbewogen in het gelid blijven staan. Een beslist onnodige kwelling. Zou al dat geld dat op deze manier verkwist werd, niet voor betere doeleinden kunnen aangewend worden?

Als de paus naderde, moesten wij een kniebuiging voor hem maken en hem begroeten met 'Heilige Vader'. Maar in het hogepriesterlijke gebed spreekt Jezus de Almachtige God aan met "Heilige Vader" (Joh. 17:11). En het is ook helemaal in strijd met Mat. 23:8-10.

Elk jaar moeten de gardisten hun eed van trouw aan de paus hernieuwen voor God en de heiligen. Maar lees eens wat Christus over het afleggen van een eed heeft gezegd in Mat. 5:33-37.

De paus noemt zich plaatsbekleder van Christus op aarde. Maar Jezus was de Trooster (Parakleet) voor de apostelen, toen Hij nog leefde. En hij beloofde hen dat Hij een andere Trooster zou zenden, wanneer Hij ten hemel zou zijn opgevaren. Degene die de plaats van Christus zou gaan innemen, was niet Petrus (of eventuele opvolgers van hem), maar de Heilige Geest. Lees daarover Joh. 14:16-17 en 26.

Jezus heeft niet gezegd dat Hij Zijn gemeente zou bouwen op Petrus. De rots waarop de gemeente zou worden opgetrokken, is Christus Zelf. Vergelijk Mat. 16:18, 1 Kor 10:4 en Ef. 2:19,20.

Jezus heeft de sleutels van het Koninkrijk niet slechts aan Petrus gegeven, maar aan elke gelovige: zie Mat. 18:18.

Ik zag tenslotte geen enkele zin meer in mijn functie van Zwitserse garde en na een jaar keerde ik terug naar mijn land; het leek op een bevrijding uit een gevangenschap.

Ik maakte kennis met een lieve vriendin. Wij begrepen elkaar heel goed. Ook zij zocht in geloofszaken de wil van God.

Op 9 juni 1982 nodigde Silvya mij uit voor een evangelisatiesamenkomst in Bern. Ik kon mij daarbij niet veel voorstellen. Na enige aarzeling besloot ik met haar mee te gaan.

Tijdens de preek viel ik in slaap. Toen ik wakker werd, hoorde ik deze strenge woorden: "Noch de Doop, noch de eerste communie, noch het Vormsel kunnen een christen van je maken. Dat gebeurt alleen, wanneer je tot persoonlijk geloof in Christus komt". Zie 1 Joh. 1:9, Joh. 1:12 en Joh. 3:16.

Wij moeten ons dus heel bewust naar Christus keren en Hem aannemen door het geloof. Alleen hij die tot die geloofsbeslissing is gekomen, is een echte christen, een kind van God. Hij staat in de verzoende gemeenschap met God en heeft het eeuwige leven. Wie die stap nog niet heeft gezet, kan wel ingeschreven staan als lid van een christelijke kerk, maar hij staat nog niet in gemeenschap met de heilige God. Zo verklaarde de spreker.

Ik realiseerde mij dat ik nog nooit klaar-bewust tot de Heere Jezus had gezegd: ik geloof in U - en dat ik desondanks meende een goed christen te zijn.

Maar hoe zou ik tol zo' n geloofsbeslissing kunnen komen? Ik had over zo iets nooit horen praten. Ik kende de Bijbel helemaal niet. Niemand had mij ooit verteld dat het mogelijk is zeker te zijn van je eeuwige zaligheid. Integendeel, de R.-K. Kerk leert dat zo' n zekerheid alleen mogelijk is via een rechtstreekse openbaring van God, die slechts enkele grote heiligen hebben ontvangen.

De evangelist deed een oproep en nodigde iedereen die dat wilde, uit voor een gesprek na de samenkomst. Voor mij was het duidelijk: die uitnodiging moet ik aannemen.

Dat werd voor mij het begin van mijn bekering. Ik ben mijn vele zonden, mijn eeuwige schuld en verlorenheid gaan zien. Maar ik kon dat nu allemaal rechtstreeks aan God belijden.

Vroeger moest ik biechten aan een priester, maar dan verzweeg ik veel uit angst en hoogmoed. Maar nu kon ik dat allemaal voor God uitspreken. Ik wist dat ik niets hoefde te verbergen, omdat Christus de schuld van al mijn zonden op Zich had genomen. Hebr. 10:17.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen