DRIE DAGEN IN DE GEMEENTE VAN DS. PARRAGA

We waren in een van de acht huissamenkomsten, die op vrijdagavond in een van de huizen van de gemeente van ds. Parraga worden gehouden. Er werd veel gezongen. Verkwikkend is dat, wanneer je zo met elkaar de Heere looft, je voor Hem neerbuigt in verootmoediging en aanbidding en in het zingen bidt voor een wereld in nood, voor zovele zondaars die voor eeuwig dreigen verloren te gaan.

Ds. Parraga las een stukje uit de Bijbel en mediteerde daarover. Daarna kon iedereen zijn vragen of opmerkingen of aanvullingen naar voren brengen. Het geheel eindigde met een bidstond, waaraan ieder kon deelnemen.

Onder die bidstond werd er aan de deur geklopt. Een huilende buurvrouw. De moeder van het gezin waar we onze samenkomst hadden, ging met haar mee. Wat bleek? Ze was 18 jaar verloofd geweest en ze zouden over twee dagen gaan trouwen. Hun toekomstig huis hadden ze helemaal ingericht en nu was alles gestolen. Inderdaad, triest, om te huilen.

Wel merkwaardig, deze r.-k. buurvrouw die haar teleurstelling en pijn komt uitschreien bij de evangelische christenen.

De gemeente van ds. Parraga telt nu 110 belijdende leden. Vijfjaar geleden waren ze nog maar met z'n 14! Het is duidelijk: de Heere is zegenend in hun midden. Op zaterdag- en zondagavond waren dan ook ver over de 100 volwassenen in de samenkomst. Wat kun je dan dankbaar zijn, als je die blijde schare ziet, allemaal verlost uit de duisternis van de r.-k. leer en nu overgeplaatst in het Koninkrijk van Gods licht en liefde!

Alles ging er zo heel anders aan toe dan bij ons. Een eerste verschil is dat hun samenkomst begint met ongeveer een half uur, waarin ze de Heere grootmaken met teksten die bijna uitsluitend uit de Psalmen zijn genomen. We vertalen:

Maak van mij een offerande van aanbidding; neem mij en gebruik mij om U te verhogen. Ik wil slechts voor U zingen, mijn Heere. Ik wil aan U mijn leven wijden als een offerande van liefde.

Mijn verbroken hart leg ik aan Uw voeten neer. Ik wil als een trouwe dienstknecht geheel aan U toebehoren. Open mijn lippen, opdat ik U kan loven. Ik schenk mij geheel aan U weg als een levende offerande.

Aanbid Zijn majesteit. Ere, heerlijkheid en tof zij aan Jezus Christus. Maakt groot Christus, de Koning. Hij stierf maar werd verheven boven alle koningen.

Met een eeuwige liefde hebt U mij bemind. Daarom rust Uw genade altijd op mij. Ik wil mij in U verblijden en juichen voor Uw troon. Ik wil mijn handen opheffen tot U, o Heere. U regeert over alle volken. U zij alle eer!

Ik wil voor altijd U aanbidden. Ik wil luisteren naar Uw lieflijke woorden, naar het geluid van Uw zoete stem.

Zingt de Heere een nieuw lied, want Hij heeft grote wonderen verricht. Verheft uw stem en klapt in de handen.

Gij zijt mijn God, mijn sterke Rots. Ik loof U om Uw getrouwheid.

Ik dank U voor Uw barmhartigheid. Ik dank U, omdat U mij liefhebt. U bent alles voor mij. U bent mijn God en Zaligmaker.

Heilig, heilig, heilig zijt Gij. Heel de aarde is vol van Uw heerlijkheid. Hosanna! Gezegend is onze God.

Ze geven ook gehoor aan de oproep van Paulus: "Ik wil dan dat de mannen bidden in alle plaatsen, opheffende heilige handen" (1 Tim. 2:8).

Voor Nederlanders is dat een beetje moeilijk. Wij zijn over het algemeen nog al nuchter. De zuiderlingen gesticuleren ook in het gewone leven veel meer dan wij. Ofschoon … zelf heb ik er ook wel behoefte aan om mijn afhankelijkheid van de Heere, mijn uitzien in vertrouwen naar Hem, uit te drukken door het opheffen van mijn handen. Maar dat komt misschien, omdat ik ook een beetje uit het zuiden, nl. Limburg, kom.

Er is ook een enorme onderlinge liefde en behulpzaamheid. Ik ben overtuigd dat dit ook een van de redenen is, waarom die gemeente zo groeit.

Ze beleven elkaar ook werkelijk als broeders en zusters, als mede-kinderen van God, als zondaars die verlost zijn door hetzelfde heilige bloed van Gods Zoon. Je voelt de ongedwongen blijdschap meteen, wanneer je je bij hen voegt. Buitenstaanders willen zich daarom graag aan die liefde verwarmen.

Natuurlijk bestaat het gevaar dat ze zich vooral daarom bij de gemeente aansluiten. Maar … wij, Nederlandse christenen, zien zo snel overal gevaren, dat we bijna vergeten dat Christus de Herder is, Die Zijn kudde leidt en die Zelf ook wel waarschuwt, wanneer wolven in schaapskleren, dus onbekeerden, zich binnendringen. Vergeten wij met onze voortdurend opgestoken vinger: "Pas op! Pas op!" misschien dat we ons vertrouwen moeten uitspreken in deze Opperherder? En lijkt het er soms niet op, alsof de Heere ons toch maar erg dankbaar moet zijn, dat WIJ zo goed op elkaar passen, want anders zou er van de kudde van Christus weinig terecht komen? Zonder onze intense waakzaamheid zou het knudde zijn met de kudde.

Natuurlijk weet ik heel goed dat de Heere herders en leraars aan de gemeente gegeven heeft, die de zware roeping hebben "om de gemeente Gods te weiden" (Hand. 20:28). Maar dat ambt kunnen we alleen inaar goed uitoefenen, wanneer we in ootmoedige en vertrouwvolle afhankelijkheid telkens weer opzien tot de Opperherder (1 Petr. 5:4).

De bouw van de nieuwe kerk met bijbehorende lokalen vordert gestadig. In mei hoopt men klaar te komen met de eerste verdieping: 286 vierkante meter. Maar wel moet alles nog afgewerkt worden: deuren, vensters, voorziening van licht en water. Ook moet alles nog geschilderd worden.

Elke zaterdag is er een groep, die de werkzaamheden verricht, waar geen scholing voor nodig is. Handenarbeid hoeft dus niet betaald te worden, alleen het materiaal en de geschoolde arbeid zoals van een elektricien.

Ds. Parraga vertelt over de onderlinge saamhorigheid. "De Heere beweegt iedereen om althans iets te doen (Ex. 35:4-29). Een zuster verkocht haar gouden medailles om het geld te geven voor de aankoop van een venster; een andere verkocht twee gouden polshorloges om er een deur mee te kunnen betalen. Een weduwe die slechts 30.000 peseta's pensioen heeft, gaf 10.000 voor de afbouw; een andere weduwe kocht zes zakken cement enzovoort."

En intussen blijft de gemeente maar groeien. Ds. Parraga: "In Cox, een plaats op 50 km. afstand van Sangonera waar onze kerk staat, zijn er reeds 12 tot geloof gekomen, voornamelijk jongeren. Ze hopen dat ook zij in de toekomst een eigen kerkgebouw zullen krijgen alsmede een predikant die hen voorgaat. Ondertussen komen deze 12 elke zondag in onze kerkdiensten. Bovendien hebben ze elke woensdag een onderlinge samenkomst bij een van hen. Nog nooit tevoren is in die plaats het Evangelie verkondigd.

Niet ver van Cox bevindt zich de grootste discotheek van Europa. Elke zaterdag komen daar 8 tot 10.000 jongeren en brengen er de nacht door tot zondagmorgen zes uur, dansend, drinkend, lallend, God lasterend.

De vorige zaterdag hebben onze gemeenteleden daar 5000 folders uitgedeeld met als titel: Eenzaamheid, angst, zorgen, problemen, verslaving? CHRISTUS IS HET ANTWOORD!"

Ds. Parraga vertelde mij 's maandags op weg naar het vliegtuig, dat op zondag een jongeman tot de beslissing was gekomen om geheel te breken met de R.-K. Kerk en achter Christus aan te gaan en Zijn kruis te dragen. Hij had er heel lang over gedaan, voordat hij eindelijk voldoende kracht in zich voelde om die beslissing te nemen. Hij is verloofd. Zijn meisje komt ook wel eens in de gemeente van ds. Parraga, maar is nog niet zo ver.

Ja, voor de jonge mensen van onze gemeente vraagt het niet zo'n geweldige strijd om tot belijdenis van het geloof te komen. Maar daar in Spanje is het een Abrahamsavontuur: "Ga uit uw land en uit uw maagschap en uit uws vaders huis naar het land dat Ik u wijzen zal" (Gen. 12:1). Ze worden dan vreemdelingen in eigen land en in eigen huis. Een Spanjaard is vanzelfsprekend rooms-katholiek. Breken met de R.-K.Kerk wordt (bijna) gezien als landverraad. Vaak is het een breuk met de eigen familie, of met de verloofde.

Ds. Rodriguez was ook aanwezig. Zijn gemeente (van 40 leden) in Ponferrada komt samen in zijn huiskamer. Maar die is in een flat. Daarom mogen ze niet zingen. Dat zou als burenhinder meteen verboden worden.

We wisten dat al, maar nu we dat opnieuw hoorden, deed het ons pijn (en ook u zult dat verdrietig vinden), dat we geen geld hebben om voor hen een zaal te kopen of te bouwen, waar ze vrijuit de heerlijke Psalmen kunnen zingen.

In de avondsamenkomst was er ook een zendeling uit Peru, getrouwd met een Braziliaanse vrouw. Ze zeiden mij: "We zouden zo graag ook een Portugese uitgave hebben van uw blad. (In Brazilië wordt Portugees gesproken). De Spaanse editie is tot zulk een enorm grote zegen. Brazilië heeft al 15 miljoen evangelische en reformatorische christenen. Die zouden er ontzaggelijk blij mee zijn en er hard mee werken ".

Ik heb slechts kunnen antwoorden: Op het ogenblik hebben we er beslist niet voldoende geld voor. Bid maar; misschien opent de Heere Zelf wel de mogelijkheid voor een Portugese editie.

WEET U?

… dat IRS de helft van het levensonderhoud van ds. Parraga betaalt? Graag verwachten we uw reactie op giro 901.000 van IRS met vermelding "Steun ds. Parraga".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen