ONTMOETINGEN 63

Ik heb van de week geleerd hoe broos het is, als je per se zekerheid wilt hebben. Bovendien is de vraag: wat is zekerheid?

Ik was zeker dat mijn strijd de goede strijd is, dat mijn brieven vanuit die verbinding met Hem geschreven worden en daarom dus 'goed' zijn. En eigenlijk wilde ik ook stervensgenade, want het is immers mogelijk dat je er morgen al niet meer bent.

Al die dingen wilde ik weten, hebben, zien, ervaren en ik kreeg niks en eigenlijk toch alles. De Heere kan niks beginnen met zulke mensen die per se zekerheid willen hebben door in zichzelf te graven. Daarom liet Hij mij 'alleen'en dan ben je alles kwijt. Je ziel die de ene dag nog leefde, is de andere dag in de woestijn en kwijnt alsof er nooit iets anders is geweest.

Dan ga je zoeken, roepen, opstandig en verdrietig worden. Maar juist door dat alles heen word je weer geschikt gemaakt voor Zijn werk, voor Hemzelf.

De dominee zei de vorige zondag in zijn preek: Denk eraan, het is Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede! Ik schrok, want ik was vergeten waar het om gaat: om Hèm, niet om mij. Daardoor komt alles ineens weer in een heel ander licht te staan. Nog een opmerking, die iemand maakte en die bij mij insloeg: als je bidt, althans wanneer je gelovig bidt, moet je er niet van uitgaan dat je bidden precies zo verhoord wordt als jij vraagt, maar dat jij geschikt gemaakt wordt naar je probleem toe, zodat je je probleem aan kunt, ermee leert om te gaan, het kunt dragen. Dan ontvang je kracht naar kruis.

En dat is maar al te waar. Hoe vaak klaart de hemel op, zonder dat er iets veranderd is in je situatie; soms is die situatie intussen nog zwaarder geworden, en toch bleek je krachtig gemaakt te zijn door de Heere, zodat je staande kon blijven in de storm. Geschikt gemaakt! Wat een voorrecht!

Zondag kreeg ik in de preek de 'bevestigingen' waarop ik zo lang had gehoopt. Het bleek dat ik beantwoordde aan de 'kenmerken' van de echte bekering. Telkens was er een zin of opmerking, een citaat dat op mij sloeg, een tekening waarin ik mezelf kon herkennen, iets dat ikzelf zou kunnen zijn.

Maar ik was er niet blij mee. Het was zelfs naar. Ik kon er niets, maar dan ook niets mee doen. Ik voelde er geen baat bij.

Die kenmerken van de ware bekering waaraan ik dan bleek te beantwoorden, werden eerder een last voor me. Ze dreigden me hoogmoedig of zorgeloos te maken. Het is een last te moeten horen: dit klopt, dat klopt, je voldoet aan alle eisen.

Al die bevestigingen waren als grond waardeloos. Het is wat Paulus zei: schade, drek; ze staan je in de weg, belemmeren je om je geheel aan Hem te geven. Ze beïnvloeden je daden om er ook zelf nog wat eer bij in te leggen.

Géén zekerheid dan? Ja, toch wél! Anders konden we nooit meer de weg terug naar Hem vinden. Als je niet zeker was van Zijn liefde. Zijn trouw. Zijn geduld ondanks ons ongeduld. Zijn gebed als wij niet kunnen of willen bidden, dan kon en ging je niet naar Hem toe, naar Hem terug?!

Als je zeker wist dat er een verterend vuur op je zou wachten, zou er geen ' o p hoop tegen hoop' zijn. Daarin ligt toch je zekerheid dat Zijn Woord waarheid is, dat Hij getrouw is en Zijn werk in mij voleinden zal tot op de dag van Jezus Christus! De zekerheid ligt in de Vader, Die Zijn Zoon gegeven hèèft om ons te redden, en in de Zoon, Die gekomen is en alles volbracht hèèft, en in de Heilige Geest, Die ondanks ons tegenwerken, toch doorgaat met het toepassende werk in ons hart.

De Drieënige God zij al de eer, tot in eeuwigheid! Amen!

ANTWOORD

Uit uw brief blijkt zo duidelijk dat u door de Heere Zelf bent onderwezen, dat ik daar niets meer aan kan en wil toevoegen.

ZWARTE DICTATORS

Het Katholiek Nieuwsblad schrijft over de trage reactie van de paus op de staatsgreep van de conservatieven in Moskou, dat dit een gevolg was van "de gebruikelijke terughoudendheid van de Heilige Stoel".

Inderdaad, dat is de lange geschiedenis van de pausen. Ze kijken de politieke kat uit de boom en varen op het kompas van de feitelijke machthebbers. Toen woensdag duidelijk was geworden dat de coup mislukt was, kwam de paus met deze geweldige, op dat moment volstrekt ongevaarlijke mededeling: "Gode zij dank! Het wettig gezag is terug".

In Polen gebruikt de R.-K. Kerk de huidige machthebbers om de groei van het protestantisme zoveel mogelijk te remmen, zelfs door gewelddadige acties. De Poolse protestanten zeggen: We hebben i.p.v. rode, nu zwarte dictators. IRS heeft dat ook ondervonden. Onder het communistisch regime was het gemakkelijk verlof te krijgen tot uitgave van het boek van ds. Hegger "Mijn weg naar het licht" Daarna durfde bijna niemand zijn brochure "Rome en de Bijbel" te drukken uit angst voor Rome. Steun daarom onze uitgaven in r.-k. landen: giro 901.000 met verm. "Lectuurfonds".

'DAT HEILIGE BOEK!'

Ik ben een Fransman, 53 jaar oud, 80 % invalide. Ik heb 37 jaar geleden gebroken met de R.-K. Kerk en leefde sindsdien zonder God in deze wereld.

Ik verbleef 10 jaar in het pensionaat Frères des Ecoles Chrétiennes te Jemappe. Ik was ook misdienaar.

Anderhalf jaar geleden kreeg ik een Nieuwe Testament. Na het lezen van dat heilige boek besloot ik opnieuw op zoek te gaan naar de Heere. Ik heb toen contact met ds. Hegger opgenomen en hij stuurde mij wat lectuur. Zijn boek "Mijn weg naar het licht" heeft mij de ogen geopend.

Op 8 juni heb ik belijdenis afgelegd van mijn geloof in Jezus Christus als mijn enige en volkomen Zaligmaker. Hem zij alle eer!

's Gravenhage

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen