EENHEID BEWAREN

Vaar komt toch die onenigheid telkens weer vandaan?

De apostelen stonden er al versteld over wanneer dat in een gemeente van Christus ich voordeed: Waar komt toch al dat twisten vandaan? Hoe is het mogelijk al die jnenigheid in Christus' gemeente? Hoe kan het voorkomen dat elkaar 'bijten en vereten' telkens weer? Dat is wel strijden. Maar niet de goede strijd van het geloof. Dat is wel ijver. Maar zonder verstand.

De góede strijd gaat nooit tégen elkaar, maar tegen de zonde, die er nog is in je :igen leven.

Twee reebokken

ils afschrikwekkend voorbeeld. Ik weet niet of u dat verhaal kent. Van die twee stel nertegeweien. Die hadden eens de koppen gesierd van twee geduchte reebokken. Maar nu hingen ze daar, ergens aan de muur in een klooster. (Maar het kan evengoed geweest zijn in de consistorie van een gereformeerde kerk).

Het merkwaardige van die geweien was dat ze helemaal met elkaar vergroeid waren. In elkaar gedraaid. Onwrikbaar aan elkaar verbonden. Als teken van eenheid? Neen, dat nu juist niet!

Ze waren in die toestand eens gevonden door een jager. Jaren geleden al. Blijkbaar hadden deze dieren verwoed met elkaar gevochten en raakten hun geweien zo met elkaar verstrengeld dat ze niet meer uit elkaar te halen waren. Het gevolg daarvan was dat deze herten zo, zwaar gehinderd in hun bewegingen, door gebrek aan voedsel tenslotte jammerlijk omkwamen.

Iemand had daar onder die hertegeweien op de muur geschreven: Ter waarschuwing.

Ik zou ze evengoed in onze kerken en op onze kerkelijke vergaderingen willen laten ophangen. Als een afschrikwekkend voorbeeld: dat komt er van terecht als je in Christus' gemeente vecht en doorvecht. Om toch maar zelf je gelijk te krijgen. Je gram te halen. Of je medeleden 'eruit' te werken.

Willen we wel bij elkaar horen?

Als je bij elkaar wilt blijven moetje de minste willen zijn en waar nodig je schuld belijden voor wat je tégen de ander deed. Ook daar is een voorbeeld van. Een Bijbels voorbeeld. Niet afschrikwekkend. Maar liefelijk. En positief: Nehemia 5. Dat is de enige weg om de vrede te bewaren en in liefde en eenheid met onze medegelovigen te leven: Niet door onze ideeën er door te krijgen, laat staan elkaar te bevechten (dan gaan we als die reebokken strijdend ten onder!), maar door de minste te zijn. Door te vergeven. Door nooit tegenover elkaar te (gaan) staan en te slaan. Maar door naast elkaar te blijven staan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen